Bölüm 5: Mahsur Kaldık

Gerekli malzemeleri çantama almıştım:
El feneri için yedek pil , sargı bezi ne olur ne olmaz diye , yara bandı , su şişesi , harita (En önemli şey) , yine ne olur ne olmaz diye bisküvi.

“Edebiyen Birlikte” grubumuza mesaj yazdım.
Nerde buluşuyoruz?
Erdem: aynı ormanlıkta ordan şişme botla geçeriz.
Tamam.
Ada: Ben çıktım geliyorum.
Selim ve Cenk: Bende geliyorum.

Bisikletime bindim ve ilk macera , ilk hazine yolculuğumuzun adımını atmak için yola koyulmuştum. Saat 22:26 geçiyordu , maceramızın ilk günü 6 Nisan / 2025 yılı. Herkes yine tam saatinde ormanlıktaydı.

Ada: Hazır mısınız?
Selim: Sanırım , yani evet.
Erdem: Hadi gidelim.
Cenk: Metro tahmini ne kadar uzaklıkta Selim?
Botla yaklaşık 20 dakikamızı alır.
Saat 22:32 geçiyor. Zaman kaybetmeyelim.

Selim dediği tutmuştu tam 18 dakika da gelmiştik.
Uzaktan metro çok ürkütücü duruyordu. Gece olduğundan daha da ürkütüyordu.
Ada. Duru kol kola gidelim. Yalnız bırakma beni.
Gülümseyerek tamam dedim.
Metronun girişi sararmıştı gerçektende. Yıllardır hiç bakım onarım yapılmamış gibiydi.
Erdem: Duru haritayı açsana bidaha okuyalım şunu.
Çantamdan haritayı çıkarıp okumaya başladım.

Yol 1: Sararmış bu taşlar
Yolun düşerse buraya
Trafikten kurtulursun
Eskidi artık buralar
Taşlar sağlam değil , hayat durdu.
Bul beni artık zarfın içindeyim.
Karanlığın içinde değil, yankının bittiği yerde ara beni
Reklamlar bitti… şimdi gerçek başlıyor.
Yolun uzun , beni bekletme , beklemeyi sevmem

Ada: Sararmış taşlar , yol , trafik falan geç mekan okey.
Cenk: Bul beni artık zarfın içindeyim.
Selim: 2. Harita içerde zarfın içinde o zaman.

Erdem önden giderek:
Hadi çocuklar girip arayalım şu zarfı.
Sırayla hepimiz el fenerimizi yakıp girmiştik. İçerisi çok küçüktü yıkılmış büyük taşlar , yerlere dökülmüş hayvan pislikleri.
Ada: Bir yerde güzel koksun be kardeşim. Kusucam.
En azından geçitden iyidir diyerek gülümsedim.
Dümdüz 6 dakika yürüdükten sonra önümüze kullanılmayan upuzun metro çıkmıştı.

Erdem:
Metronun içinde olabilir mi? Dağılıp içini arayalım bence.
Selim:
Olabilir. Koltukların altınlarına falan bakalım oradadır.
Hepimiz onaylarak. Dağılım yaptık.
Selim ve Cenk metronun en ileri tarafından başladılar.
Erdemse ortadan giriş yere doğru aramaya başladı.
Ada benden ayrılamadığı için birlikte metronun giriş yerini aramaya başladık.

Koltukların altlarına , kapının yanlarına ve tavalara baktık. Ama hiçbirşey bulamamıştık. Yaklaşık 24 dakika arama sonunda hiç kimse mektubu bulamamıştı.
Erdem:
Ee? Nerde bu soktuğumun zarfı boşa mı geldik buraya.
Cenk:
Abi belkide hazine falan yoktur boşa gelmişizdir.
Selim:
Bir dakika şurdaki vagonun altındaki ne?
O an keşke Selime gitme onu yukarı çekme deseydik. Ama o kolu çekti..
Ada:
O ses neydi?
Geldiğimiz yer metronun girişi kapanmıştı. O an gerçekten tüm hislerimle sıçtık demiştim.
Cenk:
Selim eline sokayım lan! Naptın?
Selim:
Kanka valla bir şey yapmadım , kolu yukarı çektim belki rayın altında falan vardır diye nerden bileyim.
Erdem:
Lan koskoca metroda rayın altına niye koysun?
Sanırım acil bakım erişimi yeriydi orda , kaçış için yapılmıştır. Uzun süre kullanılmadığından çöktü galiba.
Sağlam değil taşlar diyek fısıldadı Ada..
Erdem:
Eline sokayım Selim gerçekten kardeşim.
Burdan nasıl çıkıcaz ilerisi kapalı mı?
Cenk:
Hayır , ilerisi de kapalı yıkılmış.
Ada:
Burda ölücez. Diyerek Adanın o an gerçekten onun duygularını , düşüncelerini bende yaşamıştım.
Burda ölücez…