1.Bölüm Fırtınanın Ortasında

Trabzon – Koçari Hastanesi, Gece
Karadeniz'in üzerine çöken karanlık, o gece her zamankinden daha ağırdı.
Oruç'un uçurumdan atıldığı haberi köye yayıldığından beri ne Furtunaların ne de Koçarilerin evinde huzur kalmıştı.
Hastanenin koridorunda ise bir adam, öfkesinden ne yapacağını bilemeden volta atıyordu.
Fadime: İso...
İso: Fadime, ne olur şimdi konuşma.
Fadime sustu. Çayı yanındaki koltuğa bıraktı.
Fadime: Kaç saattir ayaktasın. Bir otur.
İso: Nasıl oturayım ula? Kardeşim içeride!
Sesi koridorda yankılandı.
Fadime onun karşısına geçti.
Fadime: Biliyorum.
İso: Bilmiyorsun Fadime! Ben Oruç'u çocukluğumdan beri tanırım. O her düştüğünde kalkardı. Şimdi nerede olduğunu bile bilmiyorum!
Fadime'nin gözleri doldu.
Fadime: İso, o senin kardeşin. Benim de ailemden biri. Ben de korkuyorum.
İso başını eğdi.
Fadime elini uzatıp onun elini tuttu.
Fadime: Ama sen böyle kendini tüketirsen Oruç uyandığında seni kim toparlayacak?
İso karısına baktı.
İso: Ula sen nasıl bu kadar güçlü durabiliyorsun?
Fadime: Güçlü değilim ki.
İso: Hiç belli etmiyorsun.
Fadime: Çünkü senin de birinin yanında güçlü görünmeye ihtiyacın var. Ama bil ki ben de korkuyorum.
İso cevap vermedi. Birden Fadime'yi kendine çekip sarıldı.
İso: Benim başıma bir şey gelse...
Fadime: Başlama.
İso: Dinle bir.
Fadime: Hayır. Böyle konuşma. Sen de Oruç da iyileşeceksiniz. Sonra eve gidip hep beraber oturacağız. Ben yemek yapacağım, siz yine birbirinize laf atacaksınız.
İso'nun dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.
İso: Sen yemek mi yapacaksın?
Fadime: İso!
İso: Ula tamam, tamam. Abim içeride, bir de aç kalmayalım.
Fadime ilk defa o gece güldü.
Tam o sırada ameliyathane kapısı açıldı.
İkisi de aynı anda doktora döndü.
İso: Doktor! Abim nasıl?
Doktor: Şu an müdahalemiz tamamlandı. Durumu yakından takip edeceğiz. Önümüzdeki saatler önemli.
İso'nun yüzündeki ifade değişti.
İso: Görebilir miyim?
Doktor: Birazdan, tek tek.
Doktor uzaklaşırken İso duvara yaslandı.
Fadime onun elini daha sıkı tuttu.
Bir saat sonra...
İso, Oruç'un odasından çıkmıştı. Koridorda Fadime'yi görünce doğrudan yanına geldi.
Fadime: Nasıl?
İso: Uyuyor.
Fadime: İyi olacak mı?
İso: Olacak. Başka çaresi yok.
Fadime başını salladı.
Tam o sırada İso'nun telefonu çaldı.
Ekranda Adil Koçari yazıyordu.
İso telefonu açtı.
İso: Ne var?
Adil: Oruç nasıl?
İso: Senin yüzünden bu halde!
Adil: İso, ben onu öldürmek için oraya gitmedim.
İso: Ben senden açıklama istemedim!
Adil: Kardeşinin yaşamasını istiyorum.
İso bir an sustu.
İso: O zaman yaşaması için gereken neyse yap. Ama Adil Koçari, bu işin peşini bırakmayacağım.
Telefonu kapattı.
Fadime ona baktı.
Fadime: Abim miydi?
İso: He.
Fadime: İso, şimdi kavga zamanı değil.
İso: Ne zaman Fadime? Herkes birbirine bir şey yapıyor, sonra biz susuyoruz!
Fadime: Sus demiyorum. Ama kendini kaybetme diyorum.
İso derin bir nefes aldı.
İso: Bazen seni dinlemek zoruma gidiyor.
Fadime: Niye?
İso: Çünkü çoğu zaman haklı çıkıyorsun.
Fadime gülümsedi.
Fadime: Alışırsın.
Sabaha karşı – Hastane bahçesi
İso ve Fadime hastanenin bahçesine çıkmışlardı.
Deniz uzaktan duyuluyordu. Hava soğuktu.
Fadime, İso'nun ceketinin yakasını düzeltti.
Fadime: Üşümüşsün.
İso: Sen üşüme yeter.
Fadime: Ben de insanım İso.
İso: Benim gözümde biraz daha fazlasın.
Fadime başını onun göğsüne yasladı.
Bir süre konuşmadılar.
Sonra İso, Fadime'nin saçlarına hafifçe dokundu.
İso: Fadimem?
Fadime: Efendim?
İso: Biliyor musun, bazen düşünüyorum da... Bizim hayatımızda hiç sakin bir gün olmayacak galiba.
Fadime: Olsun.
İso: Nasıl olsun?
Fadime: Sen yanımda olduktan sonra dünyanın sakin olmasına gerek yok.
İso ona baktı.
İso: Ula Fadimem...
Fadime: Ne var Furtunacuk?
İso: İyi ki seni seçmişim.
Fadime: Ben de seni.
İso alnına bir öpücük kondurdu.
O sırada hastanenin girişinde bir hareketlilik başladı. Koçariler ve Furtunalar yeniden karşı karşıya geliyordu.
İso'nun yüzü ciddileşti.
Fadime elini tuttu.
Fadime: Birlikte gideceğiz.
İso: Korkmuyor musun?
Fadime: Korkuyorum. Ama senden ayrılmaktan daha çok korkuyorum.
İso onun elini bırakmadı.
İkisi birlikte hastanenin girişine doğru yürüdüler.
Çünkü bu kez ne Furtuna ne de Koçari olarak hareket edeceklerdi.
Birbirini seçmiş iki insan olarak duracaklardı.
Ve daha bilmiyorlardı...
Bu gece, ikisinin de hayatında başlayacak çok daha büyük bir fırtınanın ilk gecesiydi.
BÖLÜM SONU.
İlk bölüm bitti.Açıkçası bence olmadı ama inşallah beğenirsiniz.Beğenilirse devam ettireceğim.Önerilere açığım.