Sessizliğin İçinde Sen

Aras, kalabalığın içinde yalnız kalmayı öğrenmiş biriydi. İnsanlarla konuşur, güler, hatta bazen
onların dertlerini dinlerdi... ama kendi içindeki boşluğu kimseye anlatmazdı.

Hayat onun için bir alışkanlıktan ibaretti : Sabah kalk, işe git, insanlara hizmet et, akşam
dön... ve düşünmemeye çalış.

Ama insan, ne kadar kaçarsa kaçsın, kendinden kaçamıyor.

Bir gün, sıradan sandığı o günlerden birinde, kapıdan içeri biri girdi.

Defne.

Onu ilk gördüğünde farklı bir şey olmadı. Ne kalbi hızlandı ne de zaman durdu. Sadece...
gözleri biraz daha uzun kaldı onda.

Ama asıl değişim, onun konuşmasıyla başladı.

"Burada hep aynı müzik mi çalıyor?" diye sordu Defne.

Aras kısa bir duraksamadan sonra: " Evet.. galiba kimse değiştirmeyi düşünmedi." dedi.

Defne gülümsedi: "Belki de herkes alıştığı şeylerden vazgeçmekten korkuyordur."

Bu cümle, Aras' ın içinde bir yere dokundu.

Çünkü o da alışmıştı: Yalnızlığa. Susmaya. Anlaşılamamaya.

Günler geçtkçe Defne gelmeye devam etti. Aynı masa, aynı kahve... ama her seferinde
farklı bir sohbet.

Defne sorular soruyordu: "Hiç gerçekten istediğin bir şeyi yaptın mı? Hayatında
değiştirmek istediğin ne var? Sen mutlu musun?"

Aras bu sorulara cevap veremiyordu.

Çünkü o, uzun zamandır kendine hiç soru sormamıştı.

Bir gün, Defne gelmedi.

İlk başta fark etmedi Aras. Sonra saatler geçti... ve içindeki boşluk büyüdü.

İşte o an anladı:

Bu, alışkanlık değildi.

Bu, özlemekti.

Ertesi gün Defne tekrar geldi.

Aras bu sefer beklemedi.

"Dün neden gelmedin?" diye sordu.

Defne şaşırdı. "Fark ettin yani ?"

Aras ilk defa dürüsttü: " Evet... eksik hissettim."

Defne' nin yüzündeki ifade değişti. Bu sefer gülümsemedi.

"İnsanlar genelde eksik hisstetiklerini tamamlayacak birini arar," dedi.
"Ama asıl mesele.. eksik olduğunu kabul etmektir."

O günden sonra Aras değişmeye başladı.

Artık sadece çalışmıyordu. Düşünüyordu.

Kendine sorular soruyordu. Cevaplar arıyordu.

Ve en önemlisi...

İlk defa birine gerçekten bağlanıyordu.

Ama hayat, tam her şey anlam kazanmaya başlamışken yön değiştirir.

Bir akşam Defne geldi ve oturdu.

Sessizdi.

" Gitmem gerekiyor," dedi.

Aras dondu, "Nereye?"

"Başka bir şehre."

"Ne zaman ?"

Defne gözlerini kaçırdı: " Yarın."

O an Aras' ın içinde bir şey kırıldı.

Çünkü bu sefer kaçamadı.

Ne duygularından, ne de gerçeğin kendisinden.

"Kalamaz mısın?" dedi.

Defne başını salladı: "Bazen insanlar hayatımıza kalmak için değil... değiştirmek için girer."

Ertesi gün Defne gitti.

Ve Aras yine yalnız kaldı.

Ama bu sefer farklıydı.

Çünkü artık boş değildi.

İçinde bir şey vardı: Bir farkındalık. Bir uyanış.

Ve belki de ilk defa...

Gerçek bir sevgi.

Aylar sonra Aras aynı yerde, aynı masaya baktı.

Ama bu sefer beklemiyordu.

Anlamıştı:

Aşk, her zaman birlikte olmak değildir. Bazen biri gelir.. sana kendini gösterir.. ve gider.

Ama geriye bıraktığı şey, senin kim olduğundur.