Bölüm 4: Bilinmeyen Savaşlar

Uyandığımda hâlâ yoldaydık.Çok uzun sürmüştü bu yol.
15 dakika daha geçtikten sonra nihayet gideceğimiz yere varmıştık,bir eve gelmiştik.Buna ev denilmezdi resmen bir saraydı,çok iyi korunmuştu Krem rengi duvarları ve yemyeşil bir bahçesi vardı. bahçeden yürüyüp eve gittik.Karan"En üst katta sana oda hazırlattım,oraya gidebilirsin"dedi. Bunu duyunca üzülmüştüm çünkü bu bacağımla en üst kata nasıl çıkabilirdim?Tamam anlamında başımı salladım ve bacağımı zorlamamak için yarım yarım yürüyordum.Karan'ın arkası dönük olduğu için görmedi,bu fırsattan yararlanıp hızlıca odaya ulaştım. Muhteşem ferahlık da bir odaydı, çarşaflar tertemizdi. Hemen kendimi yatağa attım ve gözlerimi kapattım. Şu an hiçbir şey umurumda değildi, tanımadığın birinin evinde olduğumu biliyordum ama umursamayacak kadar yorgundum.

KARAN VOLKOV
Efsun'u odasına gönderdikten sonra bahçeye çıkıp arabama doğru yol aldım.Telefonumu arabada unutmuştum.Arabanın kapısını açtığımda sağ koltukta kan izleri gördüm,resmen su gibi kan akmıştı.Bu koltukta Efsun oturmuştu.Ne?Bir dakika!Burada Efsun'mu oturmuştu!?.Hemen koşarak eve girdim,hızlı adımlarla merdivenden çıktım merdivenin basamaklarında kan gördüğümde çıldırdım.Efsun'un olduğu kata vardığımda kapıyı var gücüyle açtım ve gözlerinin kapalı olduğunu gördüm.koşarak yanına geldim "Efsun! Efsun bana bak!Bana bak!"diye bağırıyordum.Efsun'un gözlerini açtığını görünce derin bir nefes aldım, Efsun'un üstündeki örtü bile
Kan olmuştu.Üstündeki örtüyü kaldırdım ve siyah elbisesinin hala üstünde olduğunu ve kan içinde ıslak oldugunu gördüm.Bunca kan kaybına rağmen hala nasıl hayatta kalmıştı?Bu bir mucizeydi.Efsun'u kucağıma alıp aşağıya indirdim,En alt katımda bir revir bulunuyordu.Revir denilmez hastane gibi birşeydi.Oraya vardığımda sedyeye uzandırdım ve görevli doktorları çagırdım.Gereğini yapmak üzere geldiler.O anda içeriye Eymen geldi,kendisi benim en sadık korumamdı."Abi sana Bir telefon var"dedi.Efsun'a son kez bir bakıp salona doğru çıkmaya başladım.
Salona adım attığımda içimde garip bir huzursuzluk vardı. Telefonu elime aldım ama aklım hâlâ aşağıdaydı… Efsun’daydı.
“Kim?” dedim sert bir sesle.
Eymen kısa bir an duraksadı. “Viktor Volkov…”
İçimde bir şeyler koptu. Gözlerim anında sertleşti. Telefonu kulağıma götürdüm.
“Ne istiyorsun?” dedim, sesim buz gibiydi.
Karşı taraftan gelen hafif alaycı ses sinirlerimi daha da gerdi.
“O kız… yanında, değil mi Karan?”
Elimi yumruk yaptım. “Sana ne?”
“Çünkü o kız… sandığından çok daha önemli,” dedi Viktor. “Ve eğer yaşıyorsa… bu senin için bir sorun olacak.”
Gözlerimi kapattım, dişlerimi sıktım. “Onu senden korumak benim sorunum değil… ama sana vermek hiç olmayacak.”
Telefonun diğer ucunda kısa bir sessizlik oldu. Ardından Viktor’un sesi tekrar duyuldu:
“Göreceğiz, oğlum.”
Telefon kapandı.
Bir an yerimde donakaldım. Sonra hızla arkamı dönüp revire doğru yürüdüm. İçimde açıklayamadığım bir öfke ve… korku vardı.
Kapıyı açtığımda doktorlar hâlâ Efsun’un etrafındaydı. Monitörlerden gelen sesler odanın sessizliğini bölüyordu.
“Durumu ne?” diye sordum sertçe.
Doktorlardan biri bana döndü. “Aşırı kan kaybı var. Ama hâlâ direniyor… bu gerçekten mucize.”
Gözlerim Efsun’a kaydı. Solgun yüzü, kapalı gözleri… ama hâlâ buradaydı.
İçimden bir ses yükseldi:
Bu kız kolay kolay gitmez.
Yavaşça yanına yaklaştım. Elim istemsizce onun eline değdi. Soğuktu.
“Sen başına bela açmak için mi doğdun?” diye fısıldadım.
Tam o anda…
Efsun’un parmakları hafifçe kıpırdadı.

EFSUN
Gözlerimi araladığımda, her şey bulanıktı. Tavan… beyaz ışık… garip sesler. Nefes almak bile zor geliyordu.
Başımı hafifçe çevirdiğimde onu gördüm.
Karan.
Yanımda duruyordu. Gözleri ilk defa bu kadar yakındı bana… ve ilk defa bu kadar farklı görünüyordu. Sertlik hâlâ vardı ama altında saklanan başka bir şey… endişe mi?
“Ölmedin demek,” dedi alçak bir sesle.
Kaşlarımı çatmaya çalıştım ama gücüm yoktu. “Hayal kırıklığına uğradın mı?” diye fısıldadım. Sesim neredeyse duyulmayacak kadar zayıftı.
Karan’ın çenesi gerildi. “Seninle uğraşmak başlı başına bir problem zaten.”
Zorla nefes alıp verdim. İçimde hâlâ o inat vardı. “O zaman… neden kurtardın beni?”
Bu soru havada asılı kaldı.
Karan bir an sustu. Gözlerini benden kaçırdı. İlk defa cevap vermekte zorlanıyor gibiydi.
“Çünkü…” dedi ama devamını getirmedi.
Zayıf bir şekilde gülümsedim. “Demek ki… o kadar da taş kalpli değilsin Volkov…”
Karan bana sertçe baktı ama bu sefer o bakışta öfke yoktu. Daha çok… uyarı vardı.
“Yanılıyorsun,” dedi sessizce. “Ben sandığından daha kötüyüm.”
Tam o anda kapı açıldı.
İçeri bilmediğim biri girdi. Uzun boylu, sert bakışlıydı. Gözleri önce bana, sonra Karan’a kaydı.
İçimden bir huzursuzluk geçti. Bu kimdi?
“Abi… dışarıda birileri var,” dedi adam ciddi bir sesle.
Karan’ın yüzü anında değişti. Az önceki o karmaşık ifade yok oldu, yerine o soğuk ve tanıdık adam geldi.
“Kim?”
“Viktor’un adamları olabilir.”
Kalbim bir anda hızlandı.
Karan bana döndü. Göz göze geldik.
“Dinlenmeye devam et,” dedi sertçe. “Çünkü bu daha başlangıç.”
Ve arkasını dönüp odadan çıktı.
Kapı kapanırken içimde tek bir düşünce yankılandı:
Bu evde yalnız değilim… ve bilmediğim insanlar, bilmediğim savaşlar var.

Güzel oldu😝
5.Bölüm spoiler Görseli