İlk Yemin

Yıl 2015;
Yine çalıyordu şu lanet olası telefon.O arıyordu,biliyordum.Bugün 17. Yaşımın son günüydü,bu yüzden arıyordu.Bana hiç bir şey söylemeden çekip giden babam,gittiğinden beri sürekli arıyordu.Nerede olduğunu bile söylemiyordu,sadece para gönderip beni ne kadar çok sevdiğinden ve yakında geri döneceğinden bahsediyordu sürekli.Israrla açmadığım telefon tekrardan çalınca dayanamadım açtım ve bağrmaya başladım."Ne istiyorsun bırak artık peşimi!" Kısa bir süre sonra cevap geldi."Kızım,bak sakin ol,en kısa zamanda geleceğim.Sen sana gönderdiğimhediyeleri aldın mı?"Kapının önüne fırlattığım hediyelere kaydı gözüm.Elimi bile sürmeden içeri fırlatmıştım."Bana boş ümitler verip durma.Senin yüzünden polialer sürekli peşimde dolanıp benimle konuşmaya çalışıyorlar,senin hakkında sorular sorup duruyorlar.Bilmiyorum dediğimde ise bağırıp çağırıyorlar.Ne halt yediğini bile söylemiyorsun.Yeter artık baba, tüm bu olanlardan çok yoruldum. "Diyerek sitem ettim beni anlıyormuş gibi yapan babama."Kızım bak şuan sana hiç bir şey anlatamam,sadece polialerle konuşma ve seni ne kadar sevdiğimi unutma yeter.İyi ki doğdun prensesim.En kısa sürede yanına gelicem, sadece sabret."Yine aynı saçmalıklarla beni kandırmasına izin veremezdim artık buna bir dur demem gerekiyordu."Gerçekten gelmek istesen gelirdin bana boş ümitler vermenden bıktım baba.Gelmeni veya beni aramanı istemiyorum." Telefonu kapatmadan önce duyduğum sesi umrumda olmadı ve telefonu suratına kapattım.Belki 20 belki 25 dakika sonra çalan zille kapıya doğru ilerledim.Kapının deliğinden baktım ve donup kaldım.Babam gelmişti.Tam kapıyı açacaktım ki olmadı açamadım,kapının kolunu zorlamama rağmen açamayınca delikten tekrar baktım.Babamın sırtı kapıya dönüktü ve birisine bakıyordu siyah maskeli ve şapkalı birisine.Her şey bir anda oldu.Tek el silah sesi ve maskeli adamın kaçışı ardından babamın yere düşmesi.Kapıyı zorluyordum ama açılmıyordu babam hala kapıyı tutuyordu.Çok çırpınmama rağmen açamadım.Kapının önünde yatan babama bağırmak ve kapı kolunu açmaya çalışmak dışında hiçbir şey yapamıyordum.O kadar sese rağmen neden kimse yoktu?Neden kimse çıkıp bakmıyordu?İnsanlık bu kadar mı ölmüştü?Hepsinin kapıyı dinleyip cama çıktığının farkındaydım.Ama kimsede dışarı çıkmak için ufacık bile cesareti yoktu.Sonunda çırpınışlarım ve kapı kolunu zorlamam bir işe yaramadı çünkü babam ölmüştü.Kapıyı açınca babam ayaklarımın dibine düştü.Babamın başını kucağıma alıp kanamasını durdurmaya çalıştım.Durmuyordu.Çok kan vardı.Neden bu kadar kan vardı?Bu kanların derhal durması lazımdı.Kanlar durmadı aynı çığlıklarım ve haykırışlarım gibi devam ettiler.Dakikalarca bağırdım çağırdım kanı durdurmaya çalıştım.Bi süre sonra babamın öldüğünü daha net anlamış gibi babamın başını yavaşça yere bırakıp ambulansı aramak için masanın üzerinde duran telefonumu aldım.Ambulansın numarasını tuşladım.Ellerimdeki kanlar ve gözlerimden akan yaşları umursamadan ambulansa oldugum yerin konumunu ve babamın durumunu anlattım.Neden sakindim ki?Sanki az önce babasının başında bağıran ve ağlayan ben değilmişim gibi geliyordu.Telefonu kapattıktan sonra masaya geri bıraktım ve babamın yanına geri döndüm,tekrardan kafasını kucağıma alıp kanlı ellerimle babamın hafif beyaz saçlarını okşadım.Göz yaşlarım suratına düşüyordu.Kimsenin gelmediği o buz gibi fayansın üzerinde babamın ölü bedeniyle tek başıma kaldım.Benim doğduğum gün babamın öldüğü gündü.Bir loş ışığın altında öldürülen babam için bir yemin ettim kendi kendime,sessiz bir yemin.Babama bunu yapan her kimse onu bulacaktım ve şuan çektiğim acının belki on belki yirmi katını ona yaşatacaktım.İlk yeminim,babam içindi,çektiğim acı içindi,hayatım içindi.