Bölüm 2

Hayır…
Beni tanıyor olamazdı, değil mi?
Gözlerimden süzülen yaşlar görüşümü bulanıklaştırıyordu.
Elimle hızla sildim ve sokak lambasının solgun ışığında ona bakmaya çalıştım.
Uzundu… hem de fazlasıyla.
Yavaşça başımı kaldırdım.
Mavilerim, onun kahverengi gözlerine kilitlendi.
Bir an… sadece baktık.
O bakışlar çok derindi. Sanki o toprak rengi gözlerin içinde onlarca hayat, onlarca sır gömülüydü.
İçimdeki korkuya rağmen, sonunda konuşacak gücü bulabildim.
Dudaklarım titreyerek aralandı:
“Kimsin… benden ne istiyorsun? Beni nereden tanıyorsun?”
Sorularım bununla bitmiyordu. Ama önce… cevap vermeliydi.
Birkaç adım daha attı.
Ve şuan tam karşımdaydı.
Uzun boyundan kafamı kaldırmak zorunda kaldım.
Koca eliyle kolumu kavradı.
Çekmeye çalışınca daha tutuşu sertleşti.
Sanki lal olmus konuşamıyordum,içimde fırtınalar kopuyo ama yüzüm ifadesizdi. Bağırmak istiyordum,kim olduğunu sormak...
Yerde yatan kanlı bedene takıldı gözüm.
Hayır...
Kan bana iyi gelmiyordu.
Midem bulannmaya başladı, gözlerim kararıyordu.
Hatırladığım son şey...
Katilin kahvelikleriydi...