Bölüm 2 - Cevaplanan Sessizlik

Rüya , defteri her gün yanında taşımaya başladı. Okula giderken çantasının en güvenli yerine koyuyor, eve döndüğünde ilk onu çıkarıyordu. Defter artık bir eşya değil, bir sır ortağıydı.
Bir akşam, pencereden içeri turuncu gün batımı sızarken Rüya yine defteri açtı. Son yazdığı cümlenin altında yeni bir satır vardı.
Evet…
Yeni bir satır.
Rüya’nın parmakları titredi.
“Cevabını gördüm.
Demek yalnız olmadığımı hisseden biri var.”
Kalbi göğsünde hızla çarpmaya başladı.
Bunu ne zaman yazmıştı?
Kütüphaneden başka kim dokunmuştu bu deftere?
Devam etti okumaya.
“Yazdıklarını tanımıyorum ama hissediyorum.
Kelimelerin sıcak…
Sanki beni uzun zamandır tanıyormuşsun gibi.”
Rüya derin bir nefes aldı.
İlk kez, yazdıklarının gerçek bir kalbe ulaştığını hissetmişti.
O gece deftere uzun uzun yazdı.
Kendini anlattı ama adını yazmadı.
Kasabayı, denizi, korkularını…
Ve en sonunda şu cümleyi ekledi:
“Belki de bazı insanlar önce kelimelerde tanışır.”
Ertesi gün okul çıkışı Rüya’nın yolu yine kütüphaneye düştü. Defteri rafa bırakırken fark etmediği bir şey oldu.
Bir sandalye hafifçe gıcırdadı.
Rüya arkasını döndüğünde, pencere kenarında oturan bir çocuk gördü. Kitap okuyordu ama bakışları…
Bir anlığına onunla buluştu.
Sade giyimliydi. Sessizdi.
Ama gözlerinde, defterdeki satırlara benzeyen bir derinlik vardı.
Rüya nedenini bilmiyordu ama kalbi tuhaf bir şekilde sıkıştı.
Saçma, diye düşündü. Sadece bir bakış.
Ama o akşam defteri açtığında şu satırlar yazıyordu:
“Bugün seni gördüm.
Konuşmadık.
Ama sen defteri bıraktığında kalbim hızlandı.”
Rüya defteri kapattı.
Artık bu sadece bir yazışma değildi.
Bu, yaklaşan bir karşılaşmanın hikâyesiydi.