Bölüm 3: Kırılma Noktası

Bir gün.. tam olarak hangi gün olduğunu hatırlamıyorum. Ama içimde bir şeyin oynadığını biliyorum. Hani bazen bir söz, bir bakış ya da küçücük bir sessizlik bile insanın içinde öyle derin bir his bırakır ki… işte o gün, içimde bir şey kırıldı. Belki de daha önce defalarca çatlamıştı ama ben sustum, görmezden geldim. Sevgiye yordum. Ama bu sefer sustuğum şey, içimde bir çığlığa dönmüştü.

Artık bir şeylerin değiştiğini hissetmeye başlamıştım. Ses tonu… bakışları… ilgisi… sanki her şey eskisi gibi değildi. Eskiden gözümün içine bakardı, şimdi gözlerimin etrafından kaçıyordu. Birlikte güldüğümüz şeyler artık sadece benim içimde yankılanıyordu. Onun gülüşü bir tebessüme, tebessümü ise bir suskunluğa dönüşmüştü. Ama ben hâlâ “Geçer”, diyordum. Çünkü insan en çok sevdiği kişiden zarar görünce inanmak istemiyor gerçeğe. Umut, ne tuhaf bir şey…

Ben o zamanlar fark etmeden manipülasyonun ortasında kalmıştım. Kimi zaman “abartıyorsun” dediğinde kendi iç sesime düşman oldum. “Yok bir şey “, dediğinde kendi hislerimi inkâr ettim. Onun bana iyi geldiğini zannedip, beni kendimden uzaklaştırmasına ses etmedim. Demekki bu da geçecekti… diye düşündüm. Ama geçmedi.

O dönemde çevremdekiler uyarıyordu beni.
“Değiştin”, diyorlardı. “Eskisi gibi gülmüyorsun.”
Değişmeyen tek şey hâlâ onu anlatırken parlayan gözlerimdi. Ama içimde sessizce yanıyordum. Gün geçtikçe kendim olmaktan uzaklaştım. Onun mutlu olması için ben mutsuzluğa razı oldum. Hayatından vazgeçmeye başladım. Oysa gerçek sevgi, fedakarlık adı altında kimlik yitirmek değilmiş;
bunu çok sonra anladım.

Bir gün, bir cümlesi oldu. Hâlâ kulaklarımda
yankılanır:
“Sen böyle yaparsan, bende böyle davranırım.”
O gün fark etmiştim aslında ama kabullenmek istemedim yine. Bu sevgi değil, bir güç dengesiymiş. Sevilmenin adı altında yönlendirilmiş, korkutulmuş, yalnızlaştırılmış bir ruha dönüşüyordum. Ve o gün, içimden bir ses
bana şöyle söyledi:
“ Artık yeter”

Ama tam anlamıyla kopamadım. Ne zaman uzaklaşsam, bir sözle geri döndüm. O sözlerin büyüsüne her defasında kandım. Çünkü her şeyin
başı oydu: “Umut”
Belki düzelir… belki yine eskisi gibi oluruz…
Olmadı. Her kırıldığımda, kendimden bir parça kaybettim.
Ve bir sabah, aynaya baktığımda tanıyamadığım bir kıza dönüştüğümü fark ettim.

Beni en çok yoran, başkası değil… kendimi susturup onun sesini dinlememdi.
Bunları yazıyorum çünkü manipüle edilip milyarlarca insan kendinden nefret ediyor, ve sürekli bir umutla kendilerini suçluyorlar. kendi değerlerini fark etmeleri zor oluyor. Kendimden biliyorum. Hep beraber, en güçlü şekilde❤️