SESSİZAĞ'IN ÇOCUĞU

Bazen bazı şeyler ve insanlar o kadar üstümüze gelir ki kendimizi çıkmak bir sokakta gibi hissederiz,her şey bitti deriz kendimizi kaybederiz ama fakat unuttuğumuz bir şey var bize bizden başkası el uzatmaz.

Şimdi romanın 1. bölümünü yazıyorum:

Bölüm 1 – Sessizağ’ın Çocuğu

BÖLÜM 1

Sessizağ’ın Çocuğu

Sessizağ’da kimse bağırmazdı, çünkü kimse duymuyordu.
Sözler, kulaklara değil duvarlara çarpıyor; duygular sadece içe gömülüyordu.

Ve o şehirde bir çocuk doğdu: Adı Zyu’ydu.
Ama kimse onun adını gerçekten öğrenmedi. Çünkü onu tanımak için durmadılar. Onu sadece "iyi" sandılar, "sorunsuz", "uslu", "derdini yok zannettiğimiz."
Oysa o çocuk içten içe çürüyordu.

Gözleri bağırıyordu ama sesi yoktu.
Görülmeden büyüdü. Sevilmeden değil, sevilmiş gibi yapılarak büyütüldü. Ve bu, bir çocuğun ruhuna işlenen en sessiz ihanetlerden biriydi.

Zyu hep doğruyu yapmaya çalıştı. Çünkü yanlış yaparsa, belki biri onunla gerçekten ilgilenirdi.
Ama ilgilenmediler.

Herkes onu hep “iyiydi zaten” diye unuttu.
Zyu, duygularını içinden konuşarak yaşamayı öğrendi.
Bir gün içindeki ses şöyle dedi:

“Belki de ben fazla duyguluyum. Belki de eksik olan benim…”
Ve işte o an, Zyu “kendine yabancılaşmanın” ilk adımını attı.
Kendini anlamayan bir dünyaya, kendini anlatmaktan vazgeçti.
Ama Zyu bilmiyordu:

Yıllar sonra bir gün, biri ona sadece bakarak konuşacaktı.
Ve o bakışla tüm sessizlik bitecekti.