Sessiz bir dalış

Kardelen tepsiyi masaya bıraktığında, parmak uçları bir an titredi. Sebebi yorgunluk değildi; bunu o da biliyordu. Başını kaldırmadı ama bir bakışın ağırlığını omuzlarında hissetti. Delikanlı, her zamanki gibi dükkânın kenarına yakın bir yerde duruyordu. Ne çok yakında ne de tamamen uzakta… Sanki fark edilmekle edilmemek arasındaki o ince çizgide.
Göz göze gelmeleri bir an sürdü. Ne bir kelime, ne bir gülümseme. Sadece sessiz bir duruş. Kardelen’in bakışları hemen kaçtı ama o kısa an Delikanlı’ya yetti. İnsan bazen bir bakışta, günlerce susmuş bir kalbin bütün cümlelerini duyabiliyordu.
Yağmur camdan süzülürken dükkânın içi hafif bir buğuya büründü. Kardelen masalar arasında dolaşırken, Delikanlı onu izlememeye çalıştı. Çalıştı ama başaramadı. Onun sessizliği, konuşan herkesten daha çok şey söylüyordu. Gülmemesi, başını eğişi, yürürken adımlarını sanki dünyayı incitmemek ister gibi atması…
Kardelen içinden “geçici” dedi.Delikanlı içinden “kalıcı” diye geçirdi.
Henüz birbirlerine dair hiçbir şey bilmiyorlardı. Ne sevdiği şarkıyı, ne en çok korktuğu geceyi. Ama bazen insan, tanımadan da sevebilirdi. Sessizce. Uzaktan. Kimseye belli etmeden.
O gün yine konuşmadılar.Ama ikisi de aynı şeyi hissetti:Bu sessizlik, bir başlangıcın ta kendisiydi.