Sen-lerim

Ben senin hayatında hiç gerçek bir yer edinemedim
Enkazın altında ezilen bir çiçek olarak kök salmayı beklemiştim
Şimdilerde düş oyunlarıyla kaldık bilinmezlikte öylece
Mesafeleri yan yana hissederek aşmış iki yıkık insan,
Eziyet etmeye devam ediyorduk birbirimize
Yalnız değilsin demeyi ne kadar isterdim eski saatlerde
Canının yanmamasına herkesi karalardım demekte
Bu şiir bitecek mi?
Bu içime sığmayan yıldız kaymaları,
Olmayacak bir yarının yarım hikayesi
Serüvenime ne yakışmıştın oysaki!

Seni üzecekler diye tüm benliğim korkuyor,
El uzatamamaktan ellerim titriyor ,
Soğuk duvarlarla dolu odanın ışıklarını açamamak,
Yaralarını kimsenin sarmadığı gibi saramamak
Canımı en çok yakan şey şimdi
Etrafını bahçeye çevirmek senin elinde
Aç pencereni!
Sana peri tozları getirdim
Uzak dağların eteklerinden
Bitmesin masalımız
Aç pencereni!
Aynı gökyüzünün altında haykırıyorum:
Yalnız değilsin!
Gitme benden...