Başlangıç

Kaybetmek açı verir insana kaybettiğin şeyede bağlı bu
kaybedilen yılar,kaybedilen umutlar, kaybedilen sevinçler...
Bende kaybetim umudum,neşem,
Yaşama amacım olan kişiyi ama farkında olmadan devam eti hayat onu tanıdığım gün daha dün gibi aklımda
21 yıl önce
O sabah rutinimi bozacak bir şeyler olucağı belliydi ama kader işte nerden bilirsin
"Evet anne ilaçımı içtim doktorla konuştum teyzeme mi uğrayayım olmaz rutinimde bu yoktu hem be-
Tam anneme benim ne kadar inatcı olduğumu hatırlatıcaken bu inadı birinin daha görüceğini tahmin etmezdim
"Allah kahretsin kapat anne kapat"
"Napıyorsun lan"
Evet bana lan dedi kız olduğumu anlamamış sözde ama arkasına dönüp göz göze geldiğimiz an çok başkaydı neye uğradığımı şaşırdım o gözler sadece bir göz değildi
"Önüne baksana senin yüzünden telefonum düştü"
"Sakin ol bir şeyi yok gayet iyi durumda"
"Neresi iyi ya önüne baksana sen"
"Ben önüme bakıyordum sen bana carptın"
"Haylen gülüyor sen niye bu kadarpişkin birisin"
"Ben pişkin değilim buna pozitiflik denir sende olmayan bir şey"
"Ne ben nasıl pozitif değilim nereden biliyorsun hem sen kimsin"
"Ben Kuzey"
Dedi ve bana elini uzatı normalde sıkmazdım ama ilk defa biri ile doğaçlama tanışyordum
"Ben nehir "
"Memnun oldum nehir umarım bir daha karşılaşmayız"
"Umarım Kuzey"
Ne kadar birbirimizi bir daha görmek istemesek de hayat işte farklı planları vardı