1. Rayların Sesi Ve Yarım Kalan Cümleler

Tren garının keskin metal kokusu, Selin’in genzini yakıyordu. Elinde tuttuğu küçük valiz, aslında içine sığdıramadığı yirmi beş yılın ağırlığını taşıyordu. Arkasında bıraktığı kalabalığa bakmamaya çalıştı; annesinin nemli gözlerine, babasının dik durmaya çalışan omuzlarına ve en çok da Ömer’in sessizliğine...
Ömer, cebinde kadife bir kutuyla vedaya gelmişti. "Gitmek zorunda mısın?" sorusu, haftalardır aralarında asılı duran ama cevabı asla değişmeyen bir hayaletti. Selin, nişan yüzüğünün parmağındaki soğukluğunu hissetti. Bu yüzük bir bağlılık sözüydü, evet; ama Anadolu’nun uzak bir kasabasındaki o küçük okul, Selin’in kendi kendine verdiği ilk sözdü.
"Öğrencilerim bekliyor, Ömer," diyebildi sadece. Sesi, trenin kalkış düdüğüne karıştı.
Yolculuğun İlk Durakları
Tren hareket ettiğinde, Selin cam kenarındaki koltuğuna gömüldü. Şehir, ışıklı binaları ve tanıdık sokaklarıyla bir film şeridi gibi akıp gidiyordu. Birkaç saat sonra bozkırın ortasında, uçsuz buçaksız sarı tarlaların arasında buldu kendini.
Gece yarısına doğru, kompartımanın loş ışığında çantasından çizgili bir defter çıkardı. Kaleminin ucu kağıda dokunduğunda, sanki içindeki baraj kapakları açıldı. Yazmak, Selin için kaçmak değil, kendini bulmaktı.
"Bugün sadece bir şehirden ayrılmadım; bugüne kadar bana biçilen bütün rollerden istifa ettim. Artık sadece 'birinin kızı' ya da 'birinin nişanlısı' değilim. Ben, yolun sonundaki o tebeşir kokulu sınıfa ait olan Selin’im."
Tren, karanlığın içinde rayların ritmik sesiyle ilerlerken Selin, ilk kez bu kadar yalnız ve ilk kez bu kadar özgür hissettiğini fark etti. Henüz bilmediği sokaklar, adını duymadığı öğrenciler ve hayatını değiştirecek o küçük kasaba onu bekliyordu.