Seçimim Sensin 1.Bölüm

Lian'ın hayatı hep aynıydı.Sabah uyanır, kahvaltısını yapar, ailesinin işlettiği çiçekçiye yardım eder, sonra evine dönerdi.Fazla arkadaşı yoktu.Bundan şikâyetçi de değildi.En azından öyle olduğunu düşünüyordu.

Bir sonbahar akşamı dükkânı kapatırken annesi ona seslendi.
- Lian, şu siparişi verir misin?
- Şimdi mi?
-Müşteri özellikle bugün istemiş.
Lian iç çekti.
Hava kararmaya başlamıştı.Kutuyu alıp adrese doğru yürümeye başladı.Adres şehrin eski taraflarındaydı.Dar sokaklar, eski binalar ve neredeyse hiç insan yoktu.Sonunda binayı buldu.
Kapıya vurdu.Cevap gelmedi.Tekrar vurdu.Yine ses yoktu.Tam geri dönecekken kapı açıldı.Karşısındaki çocuk uzun boylu, dağınık kumral saçlıydı.Yorgun görünüyordu.Ama gözleri dikkat çekiciydi.Sanki günlerdir uyumamış gibiydi.
-Çiçek siparişi...
Çocuk birkaç saniye ona baktı;
- Ben istemedim.
-Ama adres bu.
-Yanlışlık vardır.
Lian kutuya baktı.Adreste hata yoktu.Tam o sırada içeriden yaşlı bir kadın çıktı.
-Geldi mi?
Kadın gülümseyerek çiçekleri aldı.
-Teşekkür ederim.
Sonra yanındaki çocuğa döndü.
- Wei, neden kapıda bekletiyorsun?
Wei.Lian ilk kez adını o zaman duydu.Wei hiçbir şey söylemedi.Kadın çiçekleri içeri götürürken Lian da dönmeye başladı.Ama birkaç adım sonra arkasından bir ses geldi.
- Bekle.
Lian döndü.Wei elinde bir şemsiye tutuyordu.Yağmur başlamıştı.
-Bunu al.
- Gerek yok.
-Eve kadar ıslanırsın.
Lian şemsiyeyi aldı.
- Teşekkür ederim.
- Yarın geri getirirsin.
- Nereye?
-Bilmiyorum.
- Ama...
Wei omuz silkti.
- Nasıl olsa yine karşılaşacağız.

Ertesi gün,Lian bütün gün Wei'yi düşünmek istemedi.Ama düşünüyordu.
Akşam şemsiyeyi vermek için aynı sokağa gitti.Binaya ulaştığında kapının önünde bir sürü insan vardı.Polisler ve ambulanslar.
Lian'ın kalbi sıkıştı.Bir görevliye yaklaştı.
- Ne oldu?
- Binadan biri kayboldu.
-Kayıp mı oldu?
-Dün gece.
Lian'ın aklına ilk gelen kişi Wei oldu.Tam o sırada kalabalığın arkasından tanıdık bir ses geldi.
- Yol verir misiniz?
Lian arkasını döndü.Wei oradaydı.Üstelik hiç de kaybolmuş gibi görünmüyordu.İnsanların arasından yürüyüp geçti.Lian şaşkınlıkla ona baktı.
- Sen...
Wei onu görünce kısa süre durdu.
-Şemsiyeyi getirmişsin.
-Burada neler oluyor? -Bilmiyorum.

Günler geçti.Sonra haftalar.Lian ve Wei sık sık karşılaşmaya başladı.Bazen kitapçıda.Bazen nehir kenarında.Bazen otobüs durağında.Bazen de tamamen tesadüfen.Lian bunu tesadüf sanıyordu.Ama değildi.Wei onu fark ettiğinden çok daha uzun süredir tanıyordu.Bunu Lian bilmiyordu.

Bir gece,Wei terk edilmiş bir depoya girdi.İçeride üç kişi bekliyordu.
-Onu hâlâ yanında tutuyorsun.
-Karışmayın.
- Bu iş tehlikeli hale geliyor.
Wei'nin yüzü sertleşti.
-Onun bu işle ilgisi yok.
- Şimdilik.
Masanın üzerine bir fotoğraf bırakıldı.Fotoğraftaki kişi Lian'dı.Wei'nin bakışları değişti.
- Bu fotoğrafı nereden buldunuz?
-Bu önemli değil.
- Ona yaklaşmayın.
İçlerinden biri güldü.
- Çok geç olabilir.

Ertesi gün,Lian çiçekçide çalışıyordu.Bir müşteri geldi.Siyah takım elbiseli bir adam.
-Merhaba.
-Buyurun?
Adam dükkânı inceleyip gülümsedi.
-Lian burada mı çalışıyor?
Lian irkildi.
-Benim.
Adam ona dikkatlice baktı.
- Demek sensin.
- Beni tanıyor musunuz?
-Henüz değil.
Adam bir kartvizit bıraktı.Sonra çıktı.Lian kartı çevirdi.Kartın üzerinde yalnızca bir sembol vardı.Hiç yazı yoktu.Hiç isim yoktu.

Aynı akşam,Wei nehir kenarında otururken Lian yanına geldi.
- Sana bir şey göstereceğim.
Kartı uzattı.Wei kartı görünce yüzü bembeyaz oldu.İlk kez korkmuş görünüyordu.Gerçekten korkmuş.
- Bunu sana kim verdi?
-Tanımadığım biri.
- Ne dedi?
- "Demek sensin" dedi.
Wei ayağa kalktı.

-Eve git.
-Niyeymiş o?
-Lian, şaka yapmıyorum.
-Ne oluyor?
Wei birkaç saniye sustu.Sonra ilk kez gözlerinin içine baktı.
- Eğer seni koruyamazsam...
Cümlesini tamamlamadı.
Lian'ın kalbi garip şekilde hızlandı.
- Neden beni koruyorsun?
Wei cevap vermedi.Ama ilk kez bakışlarını kaçırdı.Ve Lian o anda bir şey fark etti.Belki de Wei onu düşündüğünden daha uzun zamandır tanıyordu.