Kuzgun ve Kan

Gelecekten Bir Gölge: (16 Yaşındaki Riven)
Yarım ayın gökyüzüne asılı olduğu, rüzgârın sertçe kamçıladığı soğuk bir geceydi. Bir kayanın üzerinde oturmuş, rüzgârın bir sağdan bir soldan vuran uğultusunu dinliyordum; sanki görünmez bir el saçlarımın arasında melodi mırıldanıyordu.
Kılıcımı koynuma doğru çekip sakladım.
Zihnimden o zehirli düşünce geçti:
"Keşke daha önce fark etseydim. O gün o kan kokusunu almak zorunda kalmasaydım..."
Zihnimdeki mermerler bir anda kana bulanıyor; kulaklarımda çığlıklar ve acı dolu feryatlar yankılanıyordu. Dişlerimi sıktım, kılıcımın kabzasını parçalamak istercesine kavradım.
Tam o sırada hemen yanımdaki ağaç dalına dört tane kuzgun tünedi.
Yarım ay bulutların arkasına çekilirken, karanlık ağırlaştı.
Ve kuzgunların o kıpkırmızı gözlerle neye baktığını biliyordum:
Elimdeki kesik insan kafasına...
Kafayı önlerine doğru fırlattım.
Kuzgunlar vahşi bir gürültüyle yere indi, parçalamaya başladılar.
Onlara bakıp sırıttım:
“Afiyet olsun.”
Arkamdan bir ses yükseldi.
Dağınık saçlı, yeşil gözlü o tanıdık silüet bana bakıyordu.
“Riven,” dedi buz gibi bir sesle.
“Yola çıkıyoruz.”
Kayadan aşağı atladım.
Kılıcımı çekerken yüzümdeki karanlık ifadeyle cevap verdim:
“Hadi başlayalım.”
Şimdiki Zaman: 15. Doğum Günü
Amcamın eli omzuma dokundu.
“Hey evlat, nereye daldın?”
Başımı çevirip ona baktım.
Etraftaki neşeli gürültü bir anda kulaklarıma doldu.
Keşke bu an hiç bitmese...
Amcam gülerek,
“Eşek sıpası, ne ara 15 yaşına bastın?” dedi.
Etrafta insanlar dans ediyor, havaya enfes bir ızgara tavuk kokusu yayılıyordu.
Ama içimde bir huzursuzluk vardı…
Vücudumda daha önce hiç hissetmediğim garip bir kıpırtı...
“Amca,” dedim ciddiyetle.
“Vücudumda bir tuhaflık hissediyorum. Sen bilirsin belki, 33 yaşındasın sonuçta.”
Amcam bir an durdu.
Sonra kahkaha patlattı.
“Vay vay!” dedi dalga geçerek.
“Ergen olduğun yeni mi aklına geldi? Bir yerlerin oynamaya mı başladı yoksa?”
Yüzüm bir anda kızardı.
“Amca sen ne anlatıyorsun ya!”
Tam o sırada—
“İki erkek orada ne yapıyor bakalım?”
Başımı kaldırdım.
Annem merdivenlerden süzülerek iniyordu.
…ve bir an—
Donup kaldım.
Gerçekten hareket edemedim.
Sarı saçları…
Masmavi gözleri…
Sadece baktım.
Amcam dirseğiyle bana vurdu.
“Lan amca, salyan akıyor be!”
Annem gülmeye başladı.
Amcam hemen toparladı:
“Lan ben yemeğe bakıyordum!”
“Aynen aynen…” dedim.
“Bir de bana ders veriyorsun yaşlı kurt.”
Annem kaşlarını çattı.
“Riven.”
İç çektim.
“…özür dilerim.”
Amcam sırıttı.
“Heh, şöyle.”
Hediyenin Getirdiği Cehennem
Hava soğumaya başlamıştı.
Tam amcama bir şey diyecekken Lisa Teyzem ve yanındaki Elira belirdi.
“OOO teyzesinin yakışıklısı!” dedi Lisa Teyze.
“Doğum günün kutlu olsun canım benim!”
Gülümsedim.
“Sağ ol teyze.”
Elira utangaçça bana yaklaştı.
“Riva…” dedi.
“Gözlerini kapatır mısın?”
“Tamam.”
Gözlerimi kapattığım an—
Sanki bir boşluğa düştüm.
Sesler uzaklaştı.
“Açabilirsin.”
Gözlerimi açtım.
Karşımda cübbe duruyordu.
Beyaz üzerine siyah çizgili…
Altında kan kırmızısı çiçekler işlenmişti.
Bir an nefesim kesildi.
“Beğendin mi?” dedi Elira.
“Harika…” dedim.
Bir adım attım.
Kırılma
Ve—
İşte o an her şey kırıldı.
Kalbim bir anda sıkıştı.
Nefesim kesildi.
Kulaklarımda bir uğultu başladı.
Sonra—
Bir ses:
“Lütfen…”
Bir tane daha:
“Kaç!”
Bir anda—
Her şey patladı.
Ayın rengi değişti.
Önce soldu…
Sonra kızardı…
Sonra kan gibi akmaya başladı.
Etrafımdaki insanlar silinmeye başladı.
Yer…
Yavaş yavaş ıslanıyordu.
Ayağımın altına baktım.
Bir damla.
Sonra bir tane daha.
Sonra—
Her yer kan oldu.
“Bu ne lan…?”
Geri çekilmek istedim.
Zemin yoktu.
Ayağım boşluğa bastı.
Ağaç dalları bir anda bacaklarıma dolandı.
“Bırak!”
Çırpındım.
Ama daha sıkı sardılar.
Beni aşağı çekiyorlardı.
“Hayır—!”
Düştüm.
Soğuk…
Daha soğuk…
Rüzgâr ciğerimi kesiyordu.
Yere çakıldım.
Bir an hiçbir şey hissetmedim.
Sonra—
Acı geldi.
Bir anda.
“AAAHHH!”
“Bacaklarım!”
Hareket etmiyordu.
“Hissetmiyorum… lan…”
Kalbim yanıyordu.
“Anne!”
“Amca!”
Yere vurdum.
“Neden?!”
“Doğum günümde mi…?!”
Ayağa kalkmaya çalıştım.
Düştüm.
Tekrar.
Yine düştüm.
Arkamdan bir ses geldi.
Şelale.
Ama—
Kırmızıydı.
Yavaşça döndüm.
İçinde…
Parçalar vardı.
Gözler.
Kollar.
Kafalar.
“Yok artık…”
Üstüme geldi.
Kaçamadım.
Kan ağzıma doldu.
Boğuldum.
Yere çakıldım.
Kustum.
Tekrar kustum.
Başımı kaldırdım.
Köy.
Ama…
Herkes yerdeydi.
Hiçbiri hareket etmiyordu.
Ama hepsi bana bakıyordu.
“Anne…?”
Adım attım.
Yer yapış yapıştı.
Lisa Teyze yerdeydi.
Gözleri açıktı.
Ama yoktu…
Amcam—
Dizlerinin üstündeydi.
Göğsü parçalanmıştı.
“Yok…”
Başımı salladım.
“Yok… bu gerçek değil…”
Yavaşça başımı kaldırdım.
Annem.
…
Bir adım atmak istedim.
Atamadım.
Sanki biri beni tuttu.
Gözlerim doldu.
“Anne…”
Ayna
Bir anda—
Her şey kayboldu.
Karanlık.
Sessizlik.
Bir oda.
Duvarlarda semboller.
Ve—
Bir ayna.
Kırmızı çerçeveli.
Yaklaştım.
Kalbim hâlâ deli gibi atıyordu.
Aynaya baktım.
…
O ben değildim.
Gözleri siyahtı.
Saçları gri.
Gözlerinden siyah yaşlar akıyordu.
Başımı hafif oynattım.
O da oynattı.
Ama—
benden yarım saniye önce.
Donup kaldım.
Ve o…
Gülümsedi.
Ama o gülümseme…
İnsan gibi değildi.
Ağzını açtı.
“RUINED.”
Uyanış
“Riven!”
“Riven!”
Nefesim geri geldi.
Gözlerimi açtım.
Titriyordum.
Duramıyordum.
Ellerim hâlâ bir şey tutuyormuş gibi kasılıydı.
Amcam önümdeydi.
“Oğlum… iyi misin?”
Cevap veremedim.
Sadece baktım.
Annem…
Elira…
Hepsi oradaydı.
Canlıydılar.
Ama…
Gözümün önünden o sahne gitmiyordu.
Ve içimden tek bir şey geçti:
“Ya bu da gerçek değilse…?”

Gelecekten Bir Gölge: (16 Yaşındaki Riven)
Yarım ayın gökyüzüne asılı olduğu, rüzgârın sertçe kamçıladığı soğuk bir geceydi. Bir kayanın üzerinde oturmuş, rüzgârın bir sağdan bir soldan vuran uğultusunu dinliyordum; sanki görünmez bir el saçlarımın arasında melodi mırıldanıyordu.
Kılıcımı koynuma doğru çekip sakladım.
Zihnimden o zehirli düşünce geçti:
"Keşke daha önce fark etseydim. O gün o kan kokusunu almak zorunda kalmasaydım..."
Zihnimdeki mermerler bir anda kana bulanıyor; kulaklarımda çığlıklar ve acı dolu feryatlar yankılanıyordu. Dişlerimi sıktım, kılıcımın kabzasını parçalamak istercesine kavradım.
Tam o sırada hemen yanımdaki ağaç dalına dört tane kuzgun tünedi.
Yarım ay bulutların arkasına çekilirken, karanlık ağırlaştı.
Ve kuzgunların o kıpkırmızı gözlerle neye baktığını biliyordum:
Elimdeki kesik insan kafasına...
Kafayı önlerine doğru fırlattım.
Kuzgunlar vahşi bir gürültüyle yere indi, parçalamaya başladılar.
Onlara bakıp sırıttım:
“Afiyet olsun.”
Arkamdan bir ses yükseldi.
Dağınık saçlı, yeşil gözlü o tanıdık silüet bana bakıyordu.
“Riven,” dedi buz gibi bir sesle.
“Yola çıkıyoruz.”
Kayadan aşağı atladım.
Kılıcımı çekerken yüzümdeki karanlık ifadeyle cevap verdim:
“Hadi başlayalım.”
Şimdiki Zaman: 15. Doğum Günü
Amcamın eli omzuma dokundu.
“Hey evlat, nereye daldın?”
Başımı çevirip ona baktım.
Etraftaki neşeli gürültü bir anda kulaklarıma doldu.
Keşke bu an hiç bitmese...
Amcam gülerek,
“Eşek sıpası, ne ara 15 yaşına bastın?” dedi.
Etrafta insanlar dans ediyor, havaya enfes bir ızgara tavuk kokusu yayılıyordu.
Ama içimde bir huzursuzluk vardı…
Vücudumda daha önce hiç hissetmediğim garip bir kıpırtı...
“Amca,” dedim ciddiyetle.
“Vücudumda bir tuhaflık hissediyorum. Sen bilirsin belki, 33 yaşındasın sonuçta.”
Amcam bir an durdu.
Sonra kahkaha patlattı.
“Vay vay!” dedi dalga geçerek.
“Ergen olduğun yeni mi aklına geldi? Bir yerlerin oynamaya mı başladı yoksa?”
Yüzüm bir anda kızardı.
“Amca sen ne anlatıyorsun ya!”
Tam o sırada—
“İki erkek orada ne yapıyor bakalım?”
Başımı kaldırdım.
Annem merdivenlerden süzülerek iniyordu.
…ve bir an—
Donup kaldım.
Gerçekten hareket edemedim.
Sarı saçları…
Masmavi gözleri…
Sadece baktım.
Amcam dirseğiyle bana vurdu.
“Lan amca, salyan akıyor be!”
Annem gülmeye başladı.
Amcam hemen toparladı:
“Lan ben yemeğe bakıyordum!”
“Aynen aynen…” dedim.
“Bir de bana ders veriyorsun yaşlı kurt.”
Annem kaşlarını çattı.
“Riven.”
İç çektim.
“…özür dilerim.”
Amcam sırıttı.
“Heh, şöyle.”
Hediyenin Getirdiği Cehennem
Hava soğumaya başlamıştı.
Tam amcama bir şey diyecekken Lisa Teyzem ve yanındaki Elira belirdi.
“OOO teyzesinin yakışıklısı!” dedi Lisa Teyze.
“Doğum günün kutlu olsun canım benim!”
Gülümsedim.
“Sağ ol teyze.”
Elira utangaçça bana yaklaştı.
“Riva…” dedi.
“Gözlerini kapatır mısın?”
“Tamam.”
Gözlerimi kapattığım an—
Sanki bir boşluğa düştüm.
Sesler uzaklaştı.
“Açabilirsin.”
Gözlerimi açtım.
Karşımda cübbe duruyordu.
Beyaz üzerine siyah çizgili…
Altında kan kırmızısı çiçekler işlenmişti.
Bir an nefesim kesildi.
“Beğendin mi?” dedi Elira.
“Harika…” dedim.
Bir adım attım.
Kırılma
Ve—
İşte o an her şey kırıldı.
Kalbim bir anda sıkıştı.
Nefesim kesildi.
Kulaklarımda bir uğultu başladı.
Sonra—
Bir ses:
“Lütfen…”
Bir tane daha:
“Kaç!”
Bir anda—
Her şey patladı.
Ayın rengi değişti.
Önce soldu…
Sonra kızardı…
Sonra kan gibi akmaya başladı.
Etrafımdaki insanlar silinmeye başladı.
Yer…
Yavaş yavaş ıslanıyordu.
Ayağımın altına baktım.
Bir damla.
Sonra bir tane daha.
Sonra—
Her yer kan oldu.
“Bu ne lan…?”
Geri çekilmek istedim.
Zemin yoktu.
Ayağım boşluğa bastı.
Ağaç dalları bir anda bacaklarıma dolandı.
“Bırak!”
Çırpındım.
Ama daha sıkı sardılar.
Beni aşağı çekiyorlardı.
“Hayır—!”
Düştüm.
Soğuk…
Daha soğuk…
Rüzgâr ciğerimi kesiyordu.
Yere çakıldım.
Bir an hiçbir şey hissetmedim.
Sonra—
Acı geldi.
Bir anda.
“AAAHHH!”
“Bacaklarım!”
Hareket etmiyordu.
“Hissetmiyorum… lan…”
Kalbim yanıyordu.
“Anne!”
“Amca!”
Yere vurdum.
“Neden?!”
“Doğum günümde mi…?!”
Ayağa kalkmaya çalıştım.
Düştüm.
Tekrar.
Yine düştüm.
Arkamdan bir ses geldi.
Şelale.
Ama—
Kırmızıydı.
Yavaşça döndüm.
İçinde…
Parçalar vardı.
Gözler.
Kollar.
Kafalar.
“Yok artık…”
Üstüme geldi.
Kaçamadım.
Kan ağzıma doldu.
Boğuldum.
Yere çakıldım.
Kustum.
Tekrar kustum.
Başımı kaldırdım.
Köy.
Ama…
Herkes yerdeydi.
Hiçbiri hareket etmiyordu.
Ama hepsi bana bakıyordu.
“Anne…?”
Adım attım.
Yer yapış yapıştı.
Lisa Teyze yerdeydi.
Gözleri açıktı.
Ama yoktu…
Amcam—
Dizlerinin üstündeydi.
Göğsü parçalanmıştı.
“Yok…”
Başımı salladım.
“Yok… bu gerçek değil…”
Yavaşça başımı kaldırdım.
Annem.
…
Bir adım atmak istedim.
Atamadım.
Sanki biri beni tuttu.
Gözlerim doldu.
“Anne…”
Ayna
Bir anda—
Her şey kayboldu.
Karanlık.
Sessizlik.
Bir oda.
Duvarlarda semboller.
Ve—
Bir ayna.
Kırmızı çerçeveli.
Yaklaştım.
Kalbim hâlâ deli gibi atıyordu.
Aynaya baktım.
…
O ben değildim.
Gözleri siyahtı.
Saçları gri.
Gözlerinden siyah yaşlar akıyordu.
Başımı hafif oynattım.
O da oynattı.
Ama—
benden yarım saniye önce.
Donup kaldım.
Ve o…
Gülümsedi.
Ama o gülümseme…
İnsan gibi değildi.
Ağzını açtı.
“RUINED.”
Uyanış
“Riven!”
“Riven!”
Nefesim geri geldi.
Gözlerimi açtım.
Titriyordum.
Duramıyordum.
Ellerim hâlâ bir şey tutuyormuş gibi kasılıydı.
Amcam önümdeydi.
“Oğlum… iyi misin?”
Cevap veremedim.
Sadece baktım.
Annem…
Elira…
Hepsi oradaydı.
Canlıydılar.
Ama…
Gözümün önünden o sahne gitmiyordu.
Ve içimden tek bir şey geçti:
“Ya bu da gerçek değilse…?”