2.BÖLÜM

Mevsimler değişmez olmuştu sanki. Oysa baharın müjdecisi olan çiçekler ağaçların dallarını çoktan süslemeye başlamıştı. Unutamamıştı... Hoş zaten bir insan acıyı nasıl unutabilirdi ki. Zamanla geçiyor denilen şey sadece zamandan ibaretti. Zaman geçip gidiyordu ama acı her daim oradaydı. Bazen kabuk bağlıyor, bazen ince ince kanıyordu .
Erdem kaptanın yokluğu Ali için her geçen gün acı veriyordu .
Erdem kaptan onun için bir baba gibiydi. Kendini bildi bileli elinden tutup onu yetiştiren ,baba yerine koyabileceği tek kişi oydu.

Erdem kaptanın odasında ondan kalan son hatıralarla birlikteydi şuan. Ona ait olan ,onun hatıralarının yaşadığı oda...

Söyle bir etrafa baktı. Masanın üzerindəki duran birkaç kalem ve kağıt , eski bir saat ve odanın içinde bulunan büyük dolap dışında pek de bir şey yoktu odada.
Masaya doğru yaklaştı ağır adımlarla . Sanki her adımında yer titriyordu. Masanın üzerinde duran dağınık kağıtlara bakarken küçük bir not kağıdı gözüne ilişti. Üzerinde yazan yazıyı okumak için eline aldığında kaşlarını çattı ve kendi kendine konuştu.

" Anahtar çekmecede." Anlam veremesede masanın alt kısmında bulunan çekmeceleri araştırmaya başladı.
Anahtarı bulduğunda üzerinde yazılı olan