Bölüm-9

9. Bölüm – Barış’ın Gözünden

Eve girdik… kapı daha kapanmadan Fırat’ın kaslı kolları bana dolandı. Yemin ederim adam resmen vücut geliştirme derneği başkanı gibi; ben yanında cips torbası.

Ben bağırıyorum:
— “OĞLUM Bİ KAPIDAN GEÇELİM, NE BU ACELE?! KENDİNİ HAYVAN MI ZANNEDİYOSUN LAN?!”

Fırat’ın gözleri kısık, sesi tok:
— “Hayvan değilim, kocanım.”
Ben: “O DAHA KÖTÜ AMK, ÇÜNKÜ EVRAKLA GELİYOSUN, SORUMLULUK VAR!”

Adam bana öyle bi baktı ki, çenem kapandı. Gözlerim istemsiz aşağıya kaydı… evet, kaslara. Lan Allah belanı versin Fırat, insan kollarını bu kadar şişirir mi? Benim için mi yaptın? Yapma lan, ben dayanamıyorum işte.

Derken… işte başladı o sahne. Dudaklar birbirine yapıştı, ben küfürle karışık inlemeler çıkarıyorum. “SENİ SİKERİM FIRAT” diye bağırıyorum ama romantik anlamda. Adam da bana “Zaten öyle yapıcam” diye fısıldıyor. Ben bittim.

Neyse, burdan sonrası buralara uygun değil, hadi geçelim sabaha…

---

Gözümü açtım, güneş suratımda. Saçım darmadağın, üstüm çarşafla savaşmış gibi. Yatağın diğer tarafı boş. Fırat kalkmış, mutfakta. Yemin ederim adam sabahları şoför gibi kalkıyor, ben ise ölmüş gibiyim.

Bağırdım:
— “LAN KOÇUM BU NE HIZ, SABAHIN KÖPÜĞÜYLE KALKMIŞSIN, Bİ DE BANA SU GETİRSENE!”

Mutfaktan sesi geldi:
— “Ayağın var, götün var, git kendin al.”
Ben: “LAN SENİN YÜZÜNDEN AYAĞIMDA TUTAMAK YOK! GECE NE YAPTIK Bİ HATIRLA DA KONUŞ!”

Adam kahkaha attı. Ben de suratıma yastığı yapıştırdım. İçimden dedim ki: “Bu adama aşık olmak delilikti, evlenmek intihardı, ama en azından kaslı bir intihar seçtim.”

---
Bölüm sonu.