Şansımı denedim~4

Şansımı Denedim – Part 4(Final)
A.dayı sütlaçı evde yemeye karar verdi.
Akşam- Koçari Konağı
İso Amirum Dayı’nın karşısında oturmuş, önündeki sütlaca bakıyordu.
A. Dayı: Hadi güzelim, ye de güçlen yarın yine çocuklarla oynayacaksın.
İso kaşığı eline aldı.
İ: Sağ olun dayı ben zaten çok güçlü bir kadınım.
Adil arkadan gülmemek için kendini zor tutuyordu.
A. Dayı: Maşallah maşallah bak Eyüphan senin cici annen ne kadar güçlü.
Ey: Daha evlenmediniz ki cici annem olsun.
A. Dayı: Olsun oğlum ben hazırlık yapıyorum..
İ: Ben tuvalete gidiyorum.
Adil hemen arkasından gitti.
Koridora çıkınca İso fısıldadıyarak konuştu.
İ: Abi yeter artık bu adam yarın beni nüfusa götürüp evlendirecek.
Adil kahkahayı bastı.
Adil: Sabret abim az kaldı.
İ: Neye az kaldı?
Adil: Foyanın ortaya çıkmasına.
İ: Abi sakın!
Adil: Merak etme ben bir şey yapmayacağım.
İ: Sen "bir şey yapmayacağım" dediğin her şeyin sonunda benim başıma bir şey geliyor.
Adil güldü.
Tam o sırada Fadime koridorun diğer ucundan seslendi:
F: İrem abla çocuklar seni çağırıyor.
İ: Geliyorum Fadime hanım.
Adil: Vallahi oyunculuğun Oscarlık.
İ: Sus abi.
-Biraz sonra-
Mert ve Selin, İso'nun etrafında dönüyordu.
Mert: İrem abla sen bizimle eve gelecek misin?
İ: Şey...nereye?
Selin: Babamızı görmeye.
İso bir anda dondu.
İ: B-babanızı mı?
Mert: Evet.
İ: Bensizin babanızı tanımıyorum ki.
Selin: Ama annem seni çok seviyor.
İso anlamadı.:
F: Çocuklar seni seviyor demek istedi.
İso derin bir nefes aldı.
İ: Hee ben de onları çok seviyorum.
Mert: O zaman bizimle babamızı görmeye gelirsin.
Adil: Daha ne kadar dayanacaksın?
(Kısık sesle)
İso: Abi sus!
(Kısık sesle)
Fadime: Ne dediniz?
İ: Şey...çocuklar çok tatlı dedim.
Amirum Dayı geldi.
A. Dayı: İrem hanım.
İso irkildi.
İ:Buyur dayı.
A. Dayı:Sana bir şey söyleyeceğim.
İ:Yine sütlaç değil mi?
A. Dayı:Bu sefer daha büyük bir şey.
İso'nun yüzü düştü.
İ:Neymiş?
A. Dayı cebinden bir anahtar çıkardı.
A. Dayı:Ben sana bir ev buldum.
İso'nun gözleri büyüdü.
İ:Ev mi?
A. Dayı:He evlenince orda otururuz..
İ:D-dayı siz ne diyorsunuz?
Fadime kahkaha atmaya başladı.
Adil ise artık kendini tutamıyordu.
A. Dayı:Ne var güzelim ben ciddi düşünüyorum.
İso:Ben de ciddi düşünüyorum.
A. Dayı:Ne düşünüyorsun?
İso:Kaçmayı.
A. Dayı:Ne?
İ: Şey...Kaşmıyı...Kaşım kaşınıyor.
Adil kahkahayı patlattı.
Tam o sırada Mert koşarak geldi.
Mert: İrem abla.
İ: Efendim?
Mert: Senin peruğun yine kaymış.
İso'nun eli anında kafasına gitti.
İ: Ne?!
Peruğun bir tarafı hafifçe yukarı kaymıltı.
Selin de yaklaşıp baktı.
Selin:İrem abla senin saçın niye böyle?
İ: Şey...moda.
Mert:Ama dün de aynıydı.
İ:Benim modam uzun sürüyor.
Çocuklar güldü.
Fadime de gülerek yaklaştı.
F:Dur İrem ben düzelteyim.
İso geri geri kaçmaya başladı.
İ:Yok yok ben kendim düzeltirim.
F: Ne oldu sana?
İ: Hiç.
Fadime İso'nun omzuna dokunmasıyla İso korktu.
İ: Aaa.
F:Korktun mu?
(Şaşırarak)
İ:Yok canım refleks.
F:Bir tuhafsın sen bugün.
İso terlemeye başladı.
Bi an rüzgâr esti.
İso'nun peruğu rüzgardan yere düştü.
(Takke düştü kel göründü)
İso dondu.
Fadime peruğa baktı.
Sonra İso'ya baktı.
İso'nun kafasında saç yokmuş gibi gözüküyordu boneden.
Mert:İrem abla
Selin:Saçın nereye gitti?
İ: Ben... saçımı... çıkardım.
F: Nasıl yani?
İ: Şey...
Fadime yere eğilip peruğu aldı.
Tam o sırada İso'nun cebinden telefon düştü.
Telefonun ekranında "Fadimem ❤️" yazıyordu.
Fadime ekrana baktı sonra İso'ya.
F: İrem.
İ: Evet?
F: Senin telefonunda neden benim numaram var?
İso'nun yüzü bembeyaz oldu.
İ: Çünkü...:
Adil: Artık söyle oğlum.
İso Adil'e döndü.
İ: ABİİ!.
F: Abi?
Adil sustu.
F: Sen biliyor musun?.
Adil: Evet..
F: İrem.
İso derin bir nefes aldı.
İ:Ben İrem değilim.
F:Onu anladım İso
İso peruğu eline aldı.
İ:Ben İso'yum.
Çocuklar şaşkın şaşkın baktı.
Mert:İrem abla babam mı?
Selin:Ama babam erkek!
Amirum Dayı ise birkaç saniye hiçbir şey anlamadı sonra gözlerini kocaman açtı.
A. Dayı:ULA.:
İ:Amirum Dayı sakin.
A. Dayı:SEN?
İ: Evet.
A. Dayı:BEN SAĞA EVLENME TEKLİFİ ETTİM.
İ:Farkındayım dayı.
Adil kahkahadan duramıyordu Fadime de artık gülmeye başladı.
A. Dayı:Ben hayatımda böyle kazık yemedim.
İso:Ben de böyle teklif almadım zaten..
A. Dayı: Ula ben sana kaç tane sütlaç ısmarladım.
İ:Amirum Dayı vallahi hepsini Fadimem için yaptım.
A.Dayı:Benim duygularımla oynadın.
F:Dayı bırak artık.
A. Dayı:Ben bu çocuğa küstüm.
Adil:Oğlum sen bayağı profesyonel olmuşsun.
İso:Abi sen de yardım ettin.
Adil:Ama eğlendim.
F:Peki bütün bunları neden yaptın?
İso'nun yüzündeki gülümseme kayboldu.
İ:Çünkü seni çok özledim.
F:...
İ:Hatalıydım İşlerden dolayı sizi ihmal ettim sen bana kızınca da sizi kaybetmekten korktum.
İ:Sana ulaşamayınca böyle saçma bir plan yaptım.:
F:Bayağı saçma.
İso güldü..
F:Çocuklarla ilgilendiğini gördüm.
İ:Çünkü onlar benim çocuklarım.
F:Ve beni gerçekten geri kazanmak için uğraştın.
İ: Evet..
F: Seni affediyorum.
İso'nun gözleri parladı.
İ: Gerçekten mi?
F: Gerçekten.
İso rahat bir nefes aldı.
İ: Şükürler olsun.
Mert hemen babasına sarıldı.
M:Babaaa!
Selin de sarıldı.
S:İrem abla babamızmış.
İ:Artık İrem abla yok.
M:Ama biz İrem ablayı seviyorduk.
İ:Ben de sizi seviyordum.:
F:Hadi bakalım, eve gidiyoruz.:
İ:Eve mi?
F:Evet ailecek..
Mert ve Selin İso'nun ellerinden tuttu.
İ: Tamam gidiyoruz.
Kapıdan çıkacaklerken
A. Dayı:İSO..
İ: Buyur amirum dayı?
A. Dayı:Sütlaç borcun var.
İso kahkaha attı.
İ:Onu da öderim.
Adil:Oğlum önce kendi borcunu öde adamın kalbiyle oynadın.
Herkes gülmeye başladı.
İso Fadime ve çocuklarla birlikte konağın kapısından çıktılar..
F:Bir daha böyle saçma bir şey yaparsan seni gerçekten boşarım.:
İ:Tamam tamam bir daha kılık değiştirmek yok.:
M:Baba İrem abla olarak güzel miydin?:
İ:Oğlum sus.
Selin kahkaha attı..
İso çocuklarla birlikte yürürken düşündü.
.”Bir daha Fadime'yi kaybedecek bir şey yapmayacağım"
İso hatasından ders almıştı.
Ve ailesiyle birlikte gülerek eve gittiler.
The End...