KATİLİM

Boris, Alyssa’nın dikkatini çekmişti. Çünkü babasına oldukça benziyordu. Fakat bu yaşam tarzının da aynı olduğuna dair bir kanıt değildi. En iyisi Popkov’ların evini ziyaret etmekti. Alyssa, bilgisayarın başından kalktığında, Iven vakayla ilgili bir şey olduğunu düşünüp Alyssa’ya seslendi.

“Nereye?”
“Popkov’ların evine.”
“Tek gidemezsin, Alys.”

Iven’ın sesi sinirli olduğunu söylüyordu, fakat “Alys” demesi onun sakin olduğunu kanıtladı. Iven Alyssa’ya sadece sinirli olmadığı zamanlar lakabıyla seslenirdi. Aslında her zaman lakabıyla seslenirdi, çünkü Alyssa’ya asla sinirlenmezdi, yapamazdı. Alyssa onun ailesiydi. Zor dönemlerinde yanında olan tek kişiydi. Alyssa’yı kaybetmekten o kadar çok korkuyor olacak ki her zaman üzerine titriyordu. Şimdi de Popkov ailesinin Alyssa’ya zarar verebileceği ihtimalini göze alamıyordu, bu yüzden tek gitmesine izin vermiyordu. Fakat Alyssa kararlıydı. Iven, Alyssa’nın inadını bildiği için, narkozlu çikolataların kutusunu Alyssa’ya verdi.

“Gittiğinde evdekilerin bunları yemesini sağla ve etkisiz hale geldiklerinde evlerini ara.” Alyssa onaylayarak başını salladı ve Popkov’ların evine gitmek üzere yola çıktı.

Eve vardığında kapıyı çaldı. Kapıyı Mikhail’in eşi Elena’nın açmasını beklerken, oğlu Boris açtı. Alyssa, sessizce Boris’i inceledi.

“Merhaba.” Dedi Alyssa yüzünde sahte bir gülümsemeyle.

“Merhaba.” Diyerek karşılık verdi, Boris.

“Bay Popkov hakkında konuşmak için geldim.”

“Geç içeriye.”

Alyssa sakin adımlarla evin salonuna geçti. Karşısında televizyon izleyen, Elena Popkov’u gördü.

“İyi günler, Bayan Popkov.” Elena, Alyssa’nın sesini duyunca ayağa kalktı ve onu oturması için davet etti. Alyssa, üçlü koltuğa oturdu, onu arkasından takip eden Boris’te üçlü koltuğun karşısında ki tekli koltuğa oturdu. Alyssa, ortadaki sehpaya narkozlu çikolataları koydu.

“Tatlı yiyelim, tatlı konuşalım istedim. Her ne kadar konu tatlı olmasada…” Alyssa minik bir rahatsızlıkla söyledi. Bayan Popkov hiç şüphelenmeden çikolatalardan yemeye başladı ve bir tanesini oğlu Boris’e uzattı. Boris, annesinin uzattığı çikolatayı alıp küçük bir ısırık aldı.

“Çarşamba günü yeni bir cinayet işlendi, ve cinayet Bay Popkov’un cinayetlerine çok benziyor. Fakat o yapmadığına, ve cinayetlerin ayrıntılarını sadece size anlattığına göre baş şüpheli sizlersiniz.” Alyssa uzatmadan direkt konuya geçmişti. Bu onun işiydi, aynı zamanda katilin kim olduğunu çok merak ediyordu.

“Biz bir şey bilmiyoruz.” Dedi Bayan Popkov. “Biz ne cinayet işleyecek malzemelere sahibiz, ya da böyle bir cesarete.” Aslında Bayan Popkov haklıydı. Fakat bunun bir kandırmaca olmadığına dair kanıtı yoktu. Sonuç olarak zarar verilebilecekleri malzemeler, yasak yollardan internette satılıyordu. Alyssa, başını salladı.

“Bu yeterli bir bahane değil.” Konuşmalar devam ettikçe Bayan Popkov, iddiaları reddetmeye devam etti. Fakat Boris Popkov, hiçbir şekilde tepki vermiyordu. Zaman geçtikçe, narkoz etkisini göstermeye başladı. İki aile üyesi de etkisiz hale gelene kadar konuşma devam etti. Daha sonra Alyssa, Bay Popkov’un kızının evde olmamasını fırsat bilerek evi incelemeye başladı. Alt katı tamamen aradığında cinayete dair hiçbir kanıt bulamadı, ta ki Boris Popkov’un odasına gidene kadar. Boris’in odasında ki tuvalin yamuk durduğunu fark etti ve tuvali yerinden aldığında, arkasında kanlı bir bıçak olduğunu gördü. Çarşamba günü işlenen cinayette bıçak kullanılmıştı. Bu bıçak Boris’in olduğuna göre, cinayeti Boris işlemiş olabilirdi. Alyssa bunları düşünürken, odanın girişinden adım sesleri duyduğu için dikkatini oraya çevirdi. Boris, kapının kenarına yaslanmış, doğrudan Alyssa’ya bakıyordu.

“Ben yaptım.” Sesi ciddi ve sertti.

“Ne?” Dedi Alyssa şaşkınlıkla.

“Katilim. Çarşamba günü işlenen cinayetteki katil benim.” Alyssa dehşete düşmüştü, Boris’in kendi ağzıyla hemen söyleyerek kabul etmesi tuhaftı.

“Neden bana bunu söylüyorsun? Ben dedektifim ve senin işlediğin vakayla ilgileniyorum. Bu kadar çabuk itiraf etmen garip.” Boris, yavaş adımlarla Alyssa’ya doğru yürümeye başladı.

“Çünkü beni tutuklamayacağına inanıyorum.”

“Hangi hakla?”

“Bana bakışlarını gördüm, kabul et.”

“Hadsiz,”

“Adımdır.” Yüzünde bencil bir sırıtışla Alyssa’dan gözlerini ayırmadı.

“Eğer beni tutuklamaya çalışırsan, odama gizlice girip, hepimizi bayıltıp, eşyalarımı çalmaya çalıştığını söylerim.” Alyssa kaşlarını çattı.

“Beni tehdit mi ediyorsun sen?”

“Sayılır.” Geri adımlar atıp, tekrar odanın kapısına gitti.

“Karar senin, melek yüzlü dedektif.” Odadan çıkıp alt kata indiğinde, Alyssa gözlerini devirdi ve sinirli bir şekilde mırıldandı.

“Terbiyesiz şey.” Alyssa, hızlı adımlarla evden çıktı ve arabasına binip kemerini taktı. Daha sonra cebinden telefonunu çıkartıp, Nina’yı aradı.

“Hiçbir şey bulamadım, başka yollar deneyelim.” Cümlesini bitirir bitirmez telefonu kapattı ve arkasına yaslanıp, arabayı çalıştırarak karakola doğru yola çıktı.

RİNA LİM