1. Bölüm

Kendimi bildim bileli hep bir yere ait olmak istemişimdir. Yıllarca bu yeri aradım, evet. Sanırım benim ait olduğum yer, güzel kardeşim Açelya dışında tüm ailemden uzak olan herhangi bir yer olabilirdi. Ve şimdi, ailemden yaklaşık 1136 km ötede, kendi yuvamdaydım.
Önümde ki beyaz koca binaya bir bakış attım. İşte burası benim ait olduğum yerdi. Acelesiz adımlarla kapıma ilerledim ve evime girdim. Sessiz olmaya çalışarak mutfağa geçtiğimde Açelya'nın uyandığını gördüm. Ağzı kuru ekmek ile doluyken konuşmaya çalıştı.
"Nerelerdeydin Abla? Rızzık getirdin mi?" Hızla elimdeki market poşetlerine ulaşmaya çalıştığında kendimi geri çektim."Yavaş olsana aç köpek. Hazırlayacağım bir şeyler." Diyerek tezgaha ilerledim. Fırından taze aldığım ekmekleri çıkarttım ve içerisine Allah ne verdiyse doldurmaya başladım. Çayları koydum ve ekmekleri alarak küçük masaya geçtim. Açelya heyecanla ellerini çırparak ekmeğinden koca bir ısırık aldı."Bugün sınavım var. Haberin olsun. Okulda olacağım." Bende ekmeğimden bir ısırık alırken başımı salladım.
"Odamda olacağım. Geç kalma, işin biter bitmez eve geliyorsun." Bir süre sessizce ekmeklerimizi yedikten sonra o okula, ben ise odama gitmiştim. Aklıma çizecek resim fikri gelmeyince yatağıma oturdum ve telefonumu elime aldım. WhatsApp'a girip gruplardan gelen mesajları okudum,
Kötü çocuk WhatsApp'ta
Erenkimkizaten: Yarın kaç gibi burada olursunuz, dadaşlar?
Helenimoni: Ben 09.00 gibi çıkarım.
Ayboss(aybora): Bende o saatlerde orada olurum
Siz: Aynı.
Helenimoni: Ohaa Manolyaa!! Yaşıyorsun?
Siz: Abartma istersen.
Ayboss(aybora): Helen haklı. 4 gündür yazmıyorsun kızım.
Siz: Şarjım bitmiş
Erenkimkizaten: Hiç mi takmadın lan?
Siz: Üşendim.
Erenkimkizaten: Anlıyorum, bacım.
Hafif bir tebessümle WhatsApp'tan çıktım ve biraz sosyal medyada dolaştım. Saat 17.00'ı gösteriyordu. Açelya hâlâ gelmemişti. Onu kafama takmadım ve salona geçtim. Koltuğa oturduğumda ayağıma dolanan tüylü şeye sevgiyle baktım.
"Oy annesinin bir tanesii" bembeyaz tüylerinin arasına koca bir öpücük bıraktım. Onu kucağıma alıp severken Açelya geldi. Günün kritiğini yaptıktan sonra uykusu olduğunu söyleyip odasına kapandı. Bende bir süre daha vakit geçirdikten sonra erkenden uyudum.
Ama bu çok uzun sürmedi. Aniden şiddetli bir sesle yataktan fırladım. "Ne oluyor be?" Ses yukarıdan gelmişti. Doğru ya. Dün yeni bir komşu taşınmıştı. Ama bu kadar ses yapması da hoş değil ki efendim. Sesler devam etmeye başlayınca dayanamayarak yataktan kalktım ve beyaz sabahlığımı giyinerek balkona çıktım. Yukarı balkona bakmaya çalışarak hafifçe parmak ucuma tırmandım.
Tam o sırada balkonda iri bir silüet belirdi. "Evimi gözetlemeye çalışmanız hiç hoş değil, hanımefendi." Ne? Ses yapan oydu."Ses yapan sizsiniz, beyefendi. Gecenin olmuş kaçı! Azıcık sessiz olur musunuz, lütfen?" Adam balkondan aşağı doğru hafifçe sarktı ve dirseklerini korkuluğa yasladı.
"Saat 22.00, Hanımefendi."
"Ne olmuş? Gece işte!"
"Daha akşam." Bu adam beni sınıyor muydu?
"Sen kamera şakası falan mısın?"
"Yok." Omuz silkti ve göz kırptı. Aman Allah'ım çok havalı. İroni tabii ki. Tövbe ya. Tekrardan odama geçtim ve kapımı kapattım. Ama yukarıdaki adam inadıma daha fazla ses çıkartmaya başlamış gibiydi. Elime geçirdiğim bir boya fırçasını tavana fırlattım. Ses bir süre sustu. Sonra devam etti. Sabır, Ya Allah!Kulaklarımı yastığım ile sıkıca kapatmaya çalıştım ama nafileydi. Lakin daha fazla dayanamayıp kendimi uykunun karanlığına bırakmıştım.