BÖLÜM 1

Canıııımm, okurlarıım! Yenı kurgum, umarıım beğenirsiiniz. Keyfli okumalar! ⭐🌸

Yukarıdaki şarkıyı dinleyerek okmanızı tavsiye ederim

ｔｗｉｎ= @ecriniste ⭐
------

'𝑺𝒐𝒏𝒖𝒏𝒅𝒂 𝒊𝒌𝒊𝒔𝒊 𝒅𝒆 𝒌𝒂𝒚𝒃𝒆𝒕𝒕𝒊,
𝒂𝒎𝒂 𝒉𝒊ç𝒃𝒊𝒓𝒊 𝒖𝒏𝒖𝒕𝒎𝒂𝒅ı.'

Bazı insanlar gitmezdi. Sadece hayatından çıkıp aklına yerleşirdi.

Lara, kapının önünde birkaç saniye öylece kaldı.

İçeriden yükselen müzik, kahkahalar ve birbirine karışan konuşmalar dışarıdan bile duyuluyordu. Elini kapı koluna götürdü fakat açmadan önce derin bir nefes aldı.

Buraya gelmemesi gerektiğini biliyordu.

Asıl sorun, neden geldiğini de bilmiyordu.

Belki arkadaşları ısrar ettiği için.

Belki sekiz ay boyunca aynı insanlardan, aynı sokaklardan ve aynı anılardan kaçmaktan yorulduğu için.

Ya da belki...

Aras'ın burada olacağını bildiği için.

Bu düşünce aklına gelir gelmez kendine kızdı.

Sekiz ay.

Tam sekiz ay olmuştu.

Bir insanı unutmak için sekiz ayın yeterli olması gerektiğini düşünmüştü. En azından onun için öyle olması gerekiyordu.

Fakat bazı geceler, Aras'ın adını bir yerde görmek bile kalbinin neden hâlâ aynı yerde takılı kaldığını hatırlatıyordu.

Lara sonunda kapıyı açtı.

İçeri girdiğinde ilk yaptığı şey etrafa bakmamak oldu.

Özellikle de onu aramamak.

Çünkü Aras'ı ararsa bulacağını biliyordu.

Bazı insanları kalabalıkların içinde bile tanırdınız. Sesini duymadan, yüzünü görmeden, yalnızca orada olduğunu hissederek.

Lara çantasını omzundan düzeltti ve arkadaşlarının yanına ilerledi.

Her şey normalmiş gibi davranmaya çalıştı.

Ta ki arkasından gelen o soğuk sesi duyana kadar.

"Geç kaldın."

Lara'nın adımları durdu.

Kalbi, sekiz ay önceki alışkanlığını hâlâ kaybetmemişti.

Arkasını döndüğünde Aras'la göz göze geldi.

Aynı bakış.

Aynı soğuk yüz.

Ama eskisinden farklı olarak artık o bakışın kendisine ait olmadığını biliyordu.

Aras'ın üzerinde siyah bir gömlek vardı. Kolları dirseklerine kadar kıvrılmıştı. Her zamanki gibi sakin görünüyordu.

Sanki Lara'yı sekiz ay önce hayatından çıkaran kişi o değilmiş gibi.

Sanki aralarında yarım kalan hiçbir şey yokmuş gibi.

Lara bakışlarını kaçırdı.

"Sen de buradasın."

Aras'ın kaşlarından biri hafifçe kalktı.

"Fark ettin demek."

"Etmemek mümkün değil."

"Eskiden daha çok bakardın."

Lara'nın kalbi bir anlığına duracak gibi oldu.

Ama yüzüne hiçbir şey yansıtmadı.

"Eskiden birçok şeyi yanlış yapardım."

Aras birkaç saniye sustu.

Sonra başını hafifçe eğdi.

"Demek öyle."

Lara onun yanından geçip gitmek istedi.

Aras kenara çekildi.

Ama Lara tam geçecekken içeriden bir erkek sesi duyuldu.

"Lara!"

Lara arkasını döndü.

Mert elinde iki bardakla ona doğru geliyordu.

"Sonunda geldin."

Lara gülümsedi.

"Gelmezsem ayıp olurdu."

Mert elindeki bardaklardan birini ona uzattı.

"Senin için aldım."

Lara teşekkür ederek bardağı aldı.

Tam o sırada Aras'ın yüzündeki ifadenin değiştiğini fark etti.

Çok kısa bir andı.

Başka biri fark etmeyebilirdi.

Ama Lara fark etti.

Çünkü Aras'ın ne zaman kıskandığını ondan iyi bilen biri varsa, o da Lara'ydı.

Mert konuşmaya devam ederken Lara istemeden Aras'a baktı.

Aras çoktan başka tarafa dönmüştü.

Sanki hiçbir şey olmamış gibi.

Sanki az önce gözleriyle Mert'i baştan aşağı süzen kişi o değilmiş gibi.

Lara'nın içinde tuhaf bir his oluştu.

Bir tarafı bundan memnun olmuştu.

Diğer tarafı ise kendisine kızıyordu.

Çünkü Aras'ın kıskanması, Lara'nın hâlâ onun için bir anlam taşıdığını düşündürüyordu.

Ve Lara bunu düşünmek istemiyordu.

Mert ona bir şeyler anlatırken Lara dinlemeye çalıştı.

Ama gözleri istemsizce salonun diğer tarafına kayıyordu.

Aras oradaydı.

Bir koltuğa oturmuş, telefonuna bakıyordu.

Yanında birkaç kişi vardı.

Bir kız ona bir şey söyledi.

Aras başını kaldırıp kıza baktı.

Sonra gülümsedi.

Lara'nın içindeki bütün sesler sustu.

Bu kadar basit bir gülümsemenin bile canını yakabileceğini bilmiyordu.

Bakışlarını hemen başka tarafa çevirdi.

Umurumda değil.

Bunu kendine birkaç kez tekrarladı.

Gerçekten umurumda değil.

Ama kalbi ona inanmıyordu.

Mert, Lara'nın sustuğunu fark etti.

"İyi misin?"

Lara başını salladı.

"İyiyim."

Tam o anda Aras'ın sesi duyuldu.

"İyi görünmüyor."

Lara ona döndü.

Aras hâlâ oturduğu yerdeydi.

"Sen ne zamandan beri benim nasıl göründüğüme karar veriyorsun?"

Aras'ın bakışları Mert'e kaydı.

"Senin karar vermene gerek yok."

Lara kaşlarını çattı.

"Aras."

"Ne?"

"Benimle uğraşmayı bırak."

Aras birkaç saniye ona baktı.

Sonra sakince ayağa kalktı.

"Seninle uğraşmıyorum."

"Öyle mi?"

"Evet."

"Az önce ne yapıyordun?"

Aras Lara'nın yanına geldi.

Aralarında yalnızca birkaç adım vardı.

Sesi hâlâ sakindi.

"Hiçbir şey."

Lara acı bir şekilde gülümsedi.

"Senin hiçbir şeyin bile insanın bütün gecesini mahvedebiliyor."

Aras'ın bakışları bir anlığına yumuşadı.

Ama hemen toparlandı.

"Ben senden bunu istemedim."

Lara sustu.

İşte buydu.

Aras'ın en kötü yanı buydu.

Bir cümlesiyle onu kendine yaklaştırıp, diğer cümlesiyle kilometrelerce uzağa gönderebiliyordu.

Lara başını çevirdi.

"Zaten senden hiçbir şey istemiyorum."

Aras cevap vermedi.

Lara onun yanından geçip gitmek üzereyken Aras'ın sesi tekrar geldi.

"Mert'le sevgili misiniz?"

Lara durdu.

Yavaşça arkasını döndü.

"Bu seni neden ilgilendiriyor?"

"İlgilendirmiyor."

"Öyleyse neden sordun?"

Aras'ın çenesi gerildi.

"Bilmiyorum."

Lara ilk kez onun gerçekten zorlandığını gördü.

Ve bu, kalbinin en zayıf yerine dokundu.

Aras gözlerini kaçırdı.

"Boş ver."

Lara birkaç saniye ona baktı.

Sonra sessizce sordu:

"Aras..."

Aras başını kaldırdı.

"Ne?"

"Sen beni gerçekten unuttun mu?"

Bu kez Aras cevap vermedi.

Uzun bir sessizlik oldu.

Lara, aslında cevabı duymaktan korktuğunu fark etti.

Çünkü "evet" derse canı yanacaktı.

Ama "hayır" derse...

Daha çok canı yanacaktı.

Aras sonunda ona doğru bir adım attı.

Gözlerini Lara'nın gözlerinden ayırmadan konuştu.

"Sen unuttun mu?"

Lara'nın boğazı düğümlendi.

Cevap veremedi.

Aras bunu görünce hafifçe başını salladı.

"Ben de öyle düşünmüştüm."

Sonra arkasını dönüp uzaklaştı.

Lara olduğu yerde kaldı.

Aras'ın ardından bakarken tek bir şeyi düşündü:

Bazı ayrılıklar bitmezdi.

Sadece iki insan, birbirini sevmediğine ikna etmeye çalışırdı.

Ve bazen en büyük yalan, insanın kendisine söylediği olurdu.

Lara, Aras'ı hâlâ seviyordu.

Asıl korkutucu olan ise...

Aras'ın bunu hâlâ biliyor olmasıydı.

------

Sevgili okurlarıım umarım beğenırsınız sizlerıı sevıyorrum💙