1. Bölüm

İlahi Bakış Açısı
20 yıl önce..

O gün, Efnan'nın hayatimdaki en özel günlerden biriydi. Ancak henüz kimse bilmiyordu ki o gün, yıllar boyunca kalbimde taşıyacağı en büyük acının başlangıcı olacağını.

Erkan Bey, şirketindeki odasında saatine bir kez daha baktı. Akşam olmak üzereydi ve işleri hâlâ bitmemişti. Normalde sorumluluklarını yarım bırakmayı sevmezdi ama bugün onun için diğer günlerden farklıydı. Çünkü bugün, biricik kızı Efnan'ın doğum günüydü.

Sabah evden çıkarken kızına söz vermişti. "Akşam erkenden geleceğim, güzel kızım. Doğum gününü birlikte kutlayacağız."

Efnan, babasının boynuna sarılmış ve yüzünde kocaman bir gülümsemeyle ona inanmıştı. Küçük kız için babasının yanında olması, dünyadaki bütün hediyelerden daha değerliydi.

Erkan Bey, sonunda işlerini bitirip hızla otoparka indi. Arabasına bindiğinde dışarıda şiddetli bir yağmur yağıyordu. Gökyüzü kararmış, sokak lambalarının ışıkları ıslak yollara yansımıştı.

Emniyet kemerini taktı ve motoru çalıştırdı. Aklında yalnızca Efnan vardı. Acaba pastasını beğenecek miydi? Hediyesini görünce nasıl sevinecekti? Eve girdiğinde her zamanki gibi koşarak boynuna sarılacak mıydı?

Bu düşünceler yüzünde yorgun ama içten bir gülümseme oluşturdu. Erkan Bey, kızının mutluluğu için her şeyi yapabilecek bir babaydı. Hayatın ona hazırladığı tehlikeden habersiz, verdiği sözü tutmak için acele ediyordu.

Yağmur gittikçe şiddetlenirken ayağını gaz pedalına biraz daha bastı. Eve bir an önce ulaşmak istiyordu. Yolun kayganlaştığını fark etse de geç kalma düşüncesi aklını meşgul ediyordu.

Ana yoldan ayrılarak yan yola gireceği sırada karşı yönden gelen bir aracın üzerine doğru yaklaştığını gördü. Çarpışmayı önlemek için direksiyonu hızla kırdı ve ayağını frene bastı.

Fakat araba durmadı Kaşları çatıldı. Frene bir kez daha bastı, ardından bütün gücüyle tekrar yüklendi.
Hiçbir şey değişmedi. Frenler çalışmıyordu.

Araba, ıslak zeminde kontrolsüzce ilerlemeye devam ediyordu. Erkan Bey direksiyonu kontrol etmeye çalışırken yağmur damlaları ön camı kaplıyor, farların aydınlattığı yolu görmesini zorlaştırıyordu.

Kalbi hızla çarpmaya başladı. Hayatında ilk kez, ne kadar uğraşırsa uğraşsın engelleyemediği bir felaketin içine sürükleniyordu. Tam o sırada aklına kızı geldi. Efnan…

Küçük kızının evde kendisini beklediğini düşündü. Belki pastanın başında oturmuş, belki de her kapı sesinde heyecanla başını çeviriyordu. Çünkü babası ona söz vermişti ve o, babasının sözünü tutacağına inanıyordu.

Erkan Bey'in içini tarifsiz bir korku kapladı. Kendi başına geleceklerden çok, kızının yaşayacağı acıyı düşünüyordu. "Hayır…" diye fısıldadı. "Kızım beni bekliyor."

Direksiyonu daha sıkı kavradı ve frene son kez bastı. Ancak artık yapabileceği çok az şey kalmıştı.
Bir anda güçlü bir korna sesi duyuldu.

Erkan Bey başını kaldırdığında karşısındaki aracın farlarını gördü. Direksiyonu çevirmeye çalıştı, fakat zamanı kalmamıştı. Bir saniye sonra kulakları sağır eden bir çarpışma sesi duyuldu.

Metal parçaları büküldü, camlar paramparça oldu. Ardından her şey sessizliğe gömüldü. Yağmur yağmaya devam ediyordu.

Erkan Bey'in başı yana düşmüş, elleri direksiyonun üzerinde hareketsiz kalmıştı. Birkaç dakika önce kızının doğum gününe yetişmek için acele eden adam, artık ona kavuşamayacaktı. Erkan Bey hayatını kaybetmişti.

O sırada Efnan, evinde babasının gelişini bekliyordu. Masada doğum günü pastası duruyor, küçük kız babasına anlatacağı şeyleri heyecanla düşünüyordu. Saat ilerledikçe merakı artsa da babasının işlerinin uzadığını sanıyordu.

Fakat o gece kapı açılmadı.
Ne babasının ayak sesleri duyuldu ne de Efnan, her zamanki gibi onun kollarına koşabildi.

Küçük kız, henüz hayatının en büyük kaybıyla karşı karşıya olduğunu bilmiyordu. Birkaç saat sonra öğreneceği gerçek, çocukluğunun en güzel anılarını bile acıyla hatırlamasına neden olacaktı. Erkan Bey, kızına verdiği sözü tutamamıştı.

Ve Efnan, o günden sonra doğum günlerini hiçbir zaman eskisi gibi kutlayamayacaktı. Çünkü o gün, bir yaş daha büyüdüğü gün olmaktan çıkmış; babasını sonsuza dek kaybettiği güne dönüşmüştü.

Yıllar geçecek, Efnan büyüyecek ve hayatına devam etmeyi öğrenecekti. Ancak içinde, babasının dönmesini bekleyen o küçük kız hep yaşayacaktı.

Her doğum gününde aynı hatırayı düşünecek, aynı eksikliği hissedecek ve belki de hiçbir zaman cevabını bulamayacağı o soruyu kalbinde taşıyacaktı: Babası ona söz vermişti. Peki, neden gelmemişti?

...