TEK:KAN VE KADER

Şehir,gecenin en sessiz saatine girmişti.Sokaklar yağmurdan,sonra ıslanmış,ışıklar taşların üzerinde kırılarak yansıyordu.Her şey normal görünüyordu ama şehirde görünmeyen bir gerilim dolaşıyordu.Sanki büyük bir hemen öncesindeki o ince sessizlik…

Batu Türkoğlu kalabalığın içinden yürürken etraftaki insanlar istemsizce geri çekiliyordu. Kimse ona çarpmıyordu,kimse ona yaklaşmıyordu.Sanki onun etrafında görülmeyen bir sınır vardı.O sınırın adı korkuydu…

Batu bunu biliyordu ve
Umursamıyordu.

Ceketinin yakasını düzeltti,sıgarasından derin bir nefes aldı.Gözleri soğuktu ama dikkatliydi.Hiçbir şeyi kaçırmazdı.Çünkü hayatta onun için bir refleks olmuştu.Duygular değil,refleksler.

Otelin cam kapısına yaklaştı.

Kapı otomatik açıldı.

İçerisi dışarısından daha da soğuktu.

Lobideki insanlar bir anda konuşmayı kesti.Kahkahalar yarıda kaldı.Bardaklar havada asılı kalmış gibi durdu. Çünkü bazı insanlar mekana girmez, mekanı değiştirirdi. Batu onlardan biriydi.

Adım attı.

Ve o anda çarpışma oldu.

Omzuna sert bir temas oldu.

Batu ne geriye gitti, ne de şaşırdı. Sadece başını çevirdi.

Karşısında bir kız vardı.

Bakışları direkt, duruşu dikti. Özür dilemedi. Geri çekilmedi. Sanki çarpışma bile onun bile onun için önemsizdi.

Batu’nun kaşı havaya hafifçe havaya kalktı.

Batu; “ önüne baksana “ dedi.

Sesi alçaktı ama emir gibi çıkmıştı.

Kız gözlerini kırpmadı.

Kız; “ sende yoluna baksaydın. “

Batu’nun yüzü ifadesiz kaldı ama gözleri değişti. Bir an durdu. Çünkü
Kimse ona böyle cevap vermezdi.

Bir adım yaklaştı.

Batu; “ sen kimsin? “

Kız kısa bir nefes aldı. Umursamaz gibiydi.

Kız; “bilmiyorum. “ dedi. Sonra gözlerini batu’ya sabitledi. Kız; “Ama sen de bilmiyorsun “

O cümle Batu’nun zihninde bir yere dokundu.

Bir an sessizlik oldu.

Lobideki herkes sesini tutmuştu ama kimse müdahale etmiyordu.

Batu biraz daha yaklaştı. Sesini düşürdü.

Batu;” dikkatli konuş “

Kız geri adım atmadı.

Kız;“ ben dikkatli konuşuyorum zaten. “

Bu cevap batu’nun alıştığı dünyayı kırdı.

Ondan korkan insanlarda vardı, yalvaran insanlar da vardı ve susanlar da vardı ama karşısındaki kişi hiç birine benzemiyordu.

Batu gözlerini kısarak baktı. Onu çözmeye çalışıyordu.

Kız bir an sonra hafifçe geri çekildi.
Ama bu kaçış değildi, sınır koymaktı.

Kız; “ önüne bakmayı öğren. “ dedi ve yürüdü.

Batu arkasından baktı.

Normalde kimse onda iz bırakmazdı. Ama bu kız yürürken sanki havayı bile değiştiriyordu.

Batu sıgarasını söndürdü.

Ama ikinci bir tane yakmadı.

İlk defa bir şey onu düşündürmüştü.

O gece otelden çıktığında yağmur tekrar başlamıştı. Şehir ıslaktı. Sokaklar sessizdi. Ama batu’nun içinde garip bir haraket vardı. Adını koyamadığı bir rahatsızlık.

Aynı saatlerde Pelin güzeltürk başka bir yerdeydi.

Karanlık bir odada,pencere kenarında duruyordu. Şehre bakıyordu ama hiç bir şey görmüyordu. Parmağını camın üzerinde hafifçe geziniyordu.

Kalbi normalden hızlı atıyordu.

Bu hissi anlamıyordu.

Bir şey olmuştu ama ne olduğunu bilmiyordu.

Kendi kendine fısıldadı;

Pelin; “ Bu ne… “

Cevap yoktu.

Ama o gece şehir, iki insanın kaderini birbirine bağlamıştı.

Ve ikiside bu işin geri dönüşü olmadığını henüz bilmiyordu.

Selammm ben Feyza Melek bana kısaca melek diyebilirsiniz ilk dizimin ilk bölümünü nasıl buldunuz düşüncelerinizi bekliyorum ve 2. Bölüm yapmalı mıyım? 💛