1. Bölüm Kanlı Emanet

Urfanın taş sokakları ölüm kadar sesizdi insanlar evlerinde aileleriyle mutlu mutlu yemek yerken Viyan odasında ağlayarak içini Allah'a döküyordu . Hıçkırıkları odayı dolduruyordu. " Allahım sen .... Sen kalbimdeki acıya derman ol ... Ben ... Ben onun mutluluğunu istiyorum sevdası olana sevdalanmak bana yakışmaz . Başkasını seveni sevemem ben... sen onun mutlu olucağı bir hayat sun ,benimde kalbimdeki acıyı söküp al."
Viyanın derdine çere olmayan bir derdi vardı düşmanına aşıktı gidip kimseye söyleyemezdiki gidipte ' ben onu seviyorum ' diyemezdi . Bide savdalısının başka birini sevdiğini öğrenmişti sağ kolundan hiç bir şeyden haberi yokken birkere olsun onunla konuşamadığı için ağlayıp duruyordu . Kader onun için planlar yapmaya başlamıştı bile ama hiçbirinden haberi yoktu .

Sabah ezanıyla yatağından kalkmış,sabah babasından duyduğu kelimeleri hazmetmeye çalışıyordu. İki ailede yapmıştı yapacağını , iki ailenin gençleri köyde kavga çıkarmıştı . Aşiret büyükleri bu düşmanlığın bitmesini istemişlerdi tabiki bu da evlilikle olucaktı. Viyan karakurt ve Azat şahbaz düşmanlık bitsin diye evleniceklerdi . Töre bunu gerektiriyordu ikisinede sormamışlardı 'bu evlilik olucak' demişlerdi ve olucaktı. Viyan sevinsinmi , üzülsünmü bilemez hala gelmişti sonuçta Azat, yılardır sevdiği aşkından ne yapacağını bilemez hale geldiği kişiydi. Diyer yandan da azatla mecburi bir evlilik yapmak istemiyordu Azatın ailasini sevmediğini biliyordu bu evliliğide istemiceği bariz belliydi . Azatın kitabında düşman kızını sevmek yoktu. Viyanda biliyordu bunu ama Viyan sevmişti kalbiyle beynin savaşında kalbi kazanmıştı ve sevmişti...

Şanlıurfa sıcaktı ... ama şahbaz konağı buz kesiyordu .
Avlu... Yirmi silahlı adam taş gibi dizilmiş elleri tetikte
gözleri kapıda. Ortada tekerlekli sendalyesinde oturan Remzi Karakurt bacakları sakat olabilir ama bakışları hala sert. Yanında eşi Sultan Ana saçında tek bir beyez tek olmayan, dik duruşuyla tam bir aşiret kadını.

Gölgede bir adam daha . Esmer teni ay ışığıyla bütünleşmiş yeşil gözlerinde öfkeden başka hiçbir şey olmadan kapıya dikmiş.

Kapı açıldı.
Kara kurtlar konaktan içeri girdi. Önde şahbaz ağa yanında Viyan üstünde beyaz yöreseli beline kadar gelen gece gibi siyah saçları normalden daha beyaz yüzü. Ağlamamıştı çünkü Karakurt kızı ağlamazdı başı dik babasını takip ediyordu arkalarında ondan fazla şahbaz adamı.

İki düşman, iki aile ortada bir kız

Karakurt ağa Remzi Ağa'nın yanına geldi
" Remzi ağa kan dursun diye kızımı getirdim kızım emanetin."

Remzi tekerlekli sandalyesinden zar zor doğruldu her zamanki kalın sesiyle " emanet baş üstünde , Azat "
Gölgede ki adam çıktı. Dik duruşuyla yeşil gözlerindeki öfkeyle babasının yanına geldi.
Viyana bir kez bile bakmadı sanki orda hiç yokmuş gibi. " Alın içeri " tek kelime , tek bir selam yok . Tek bir bakış yok. Viyanın gururu bir vazo gibi paramparça oldu ama başını eğmedi dik durdu.

Sultan Ana bir adım attı kahveleriyle viyanı süzdü . "Gel kızım" dedi. Ne sıcak ne soğuk.
Viyan yavaş adımlarla yirmi silahlı adamın ortasında dik duruşuyla yürüdü . Gerdek odasından içeri girdi. En az dışarıdaki gibi burasıda buz kesiyordu .
Gece oldu .
Kapı açıldı içeriye yanık teni gölgede parlayan Azat girdi . Yeşil gözleri artık buz değil, yangın, nefret yangını.

Viyan ayaktaydı ne korktu nede kaçtı sedece azatı izledi.
Azat yavaş adımlarla Viyana yaklaştı.
Viyanın çenesini tuttu , bir an çenesindeki güneş simgesine takıldı gözü sonra sıktı çenesini sıktı.
" Bana bak karakurt kızı" dedi fısıltıyla.
" Odamda durursun, konağıma karışmasın, Anneme bulaşmasın. Babanın ihanatini unutmadım sende onun kanındansın. Anladın mı?"
Viyanın orman yeşili gözleri dolmadı, yandı.
" Ben babam değilim." dedi. Sesi titremedi .
" Ben viyanım , Viyan Karakurt. İhanet bize yakışmaz."

Azat ilk defa baktı , gerçekten baktı.
" Göreceğiz" dedi ve ışığı kapattı.