BÖLÜM 1 - Kırmızı Çizgi

BÖLÜM 1 - Kırmızı Çizgi

“Her aile çocuklarına bir sınır öğretir.
Benimkine ‘kırmızı çizgi’ dediler.
O çizginin ardında ise hayatımın aşkı
duruyordu.”

İstanbul…
Bu şehirde herkes aynı gökyüzünün altında yaşardı ama aynı kurallarla yaşamazdı.
Kimileri sabah işe gider, akşam eve dönerdi
Kimileri ise gecenin karanlığında milyonlarca liralık anlaşmalar yapar, tek bir emirle insanların kaderini değiştirirdi.

Ve o dünyanın en güçlü isimlerinden biri…
Devran Akgiray’dı.
Otuz iki yaşında olmasına rağmen yeraltı dünyasında adını duymayan yoktu. Onun için güç, korkuyla değil; saygıyla ayakta kalmalıydı. Kuralları netti. İhanetin affı yoktu. Verilen söz bozulmazdı. Aile her şeyden önce gelirdi.( la familia es todo :) )

Bu yüzden yıllardır kimse Akgiray ailesine karşı gelmeye cesaret edememişti.
Ta ki Emindağ ailesi yeniden ortaya çıkana kadar…

İstanbul boğazına bakan tarihi bir yalı…
Bu gece sıradan bir davet değil, yeraltı dünyasının en büyük toplantısına ev sahipliği yapıyordu.
Siyah takım elbiseli korumalar bahçenin dört bir yanına dizilmişti.
İçeriye telefonla girmek yasaktı.
Silah taşımak ise yalnızca aile liderlerine sahipti.
Saat tam 21.00 olduğunda büyük salonun kapıları açıldı.
Ardından Devran Akgiray…
Siyah takım elbisesi kusursuz gözüküyordu.
Keskin yeşil gözleri salondaki herkesi tek tek süzdü.
Kimseyle toklaşmadı.
Kimseye gülümsemedi.
Sessizce masanın başındaki yerine geçti.
Salondaki herkes nefesini tutmuş gibiydi.
Tam o sırada dışarıdan lüks bir aracın sesi duyuldu.
Birkaç saniye sonra kapılar yeniden açıldı.
Omuzlarından dökülen uzun siyah saçlarıyla genç bir kadın ağır adımlarla içeriye girdi.
Başını dimdik tutuyordu.
Kahverengi gözleri ışığa vurdukça kehribar tonlarında parlıyordu.

Serra Emindağ…

Emindağ ailesinin yeni lideri…
Salondaki herkes ayağa kalktı.
Bir kişi hariç…
Devran yerinden kıpırdamadı.
Sert bakışlarıyla buyur etti.
Serra da aynı şekilde karşılık verdi.
İlk kez göz göze geldiler.
Ne biri bakışlarını kaçırdı ne de diğeri…
Sanki salon yok olmuştu sadece ikisi varmış gibi.
Devran sessizliği bozdu.
“ Beklediğimden daha gençmişsin.”
Serra’nın yüzünde en ufak bir ifade bile değişmedi.
“ Sen de beklediğimden daha kibirlisin.”
Masadakiler birbirlerine bakmadan edemedi.
Çünkü onlara göre kimse Devran Akgiray ile böyle konuşmaya cesaret edemezdi.
Ama Serra etmişti.
Devran gülümsedi.
“ Cesaret güzel şeydir.”
Serra cevap verdi.
“ Doğru kullanılırsa.”
İkisi de geri adım atmıyorlardı.
Toplantı başlamadan önce bile odadaki güç dengesi değişmişti.
Tam o sırada salondaki ışıklar bir anlığına söndü.
Ardından dışarıdan peş peşe silah sesleri geldi.
Korumalar hızla pozisyonlarını aldılar.
Kapılar kapatıldı.
Bir koruma nefes nefese içeri girerek bağırdı.
“ Patron ! Bahçeye silahlı saldırı var ! “
Devran ayağa kalktı.
Serra ise ceketinin iç kısmından tabancasını çıkardı.
İlk kez yan yana duruyorlardı.
Dışarıdan gelen kurşun sesleri giderek artıyordu.
Devran kısa bir an Serra’ya baktı.
“ Bugün burda ölmeye niyetim yok.”
Serra sılahının emniyetini açtı.
“ Tesadüfe bak…”
Bakışlarını kapıya çevirdi.
“ Benim de…”
Ve ikisi birlikte salonun kapısına yöneldi.
O gece başlayan savaş…
Yıllardır süren sessizliği bozacak, Devran Akgiray ile Serra Emindağ’ın kaderini sonsuza kadar birbirlerine bağlayacaktı.

“Satrançta ilk hamle oyunu başlatır.
Hayatta ise bazen ilk bakış savaşı
başlatır.”

Buraya kadar geldiğin için teşekkür ederim umarım kurguyu beğenirsin. Seni bol bol öpüyorum.😍😍

~niley