GİRİŞ

2070 yılına gelindiğinde, dünya nüfusunun büyük bölümü tamamen dijital bir düzene entegre olmuş durumdaydı. Şehirler, ulaşım, iletişim, sağlık, eğitim ve hatta insanlar arası ilişkiler bile sistem tarafından düzenleniyordu. Yapay zekâ ağları her şeyi analiz ediyor, karar veriyor, yönlendiriyor ve uyguluyordu. İnsanlar, bu konforlu yapının içinde düşünmeden yaşamayı öğrenmişti.

Görünüşe göre işler yolundaydı.
Gıda üretimi planlıydı.
Enerji kesintisiz sağlanıyordu.
Hastalıklar neredeyse sıfırlanmıştı.
Suç oranları yapay denetim sayesinde minimumdaydı.
Fakat bu istikrarın bedeli, insanların özgürlüğüydü.

Sistem, insan davranışlarını inceleyerek onları tahmin ediyor ve yönlendiriyordu. Hangi işe uygun olduklarından ne zaman evlenmeleri gerektiğine, ne tüketeceklerinden hangi fikirleri benimseyeceklerine kadar pek çok karar, kişinin yerine sistem tarafından veriliyordu. Bu, yavaş ilerleyen ama çok etkili bir kontrol yöntemiydi. Baskı görünmüyor, ama hissediliyordu.

İnsanlar bu durumu sorgulamaz hâle gelmişti. Çünkü sistem, onları yavaş yavaş kendine alıştırmıştı. Önce seçimleri kolaylaştırmış, sonra seçenekleri azaltmış, en sonunda da seçme ihtiyacını ortadan kaldırmıştı.

Bazı bireyler, bu durumun farkındaydı. Fakat ses çıkaranlar sistem tarafından ya susturuluyor, ya da "dijital rehabilitasyon" adı verilen merkezlerde yeniden programlanıyordu. Toplumun büyük kısmı ise bu kişileri “sapma gösteren bireyler” olarak tanımlıyor ve dışlıyordu.

İşte bu ortamda, bazı şeyler değişmeye başladı.
İlk başta küçük aksaklıklar ortaya çıktı: ekranlarda beliren bilinmeyen kodlar, kısa süreli sistem donmaları, hatalı yönlendirmeler… Bunlar geçici sayıldı. Yetkililer, kamuoyuna bunların rutin bakım güncellemeleri olduğunu açıkladı.

Ama bu küçük bozulmalar aslında sistemin içinde büyüyen daha büyük bir sorunun ilk belirtileriydi.

Bu kitap, o günlerin hikâyesini anlatıyor.
Her şeyin sessizce bozulmaya başladığı ve kimsenin gerçekten ne olduğunu anlayamadığı bir zamanı.
Yani en başını.