Başlangıç

GİRİŞ BÖLÜMÜ
Tamam, şimdi şu tarz "hayatım normal gidiyordu birden değişti blah blah" hikayeleri sevmediğinizi biliyorum ama bana bir şans verin, bu gerçekten farklı.
Adım Hayal... Hayal Parla Korkmaz. Hayatım gayet normaldi ki bu lanet okula gelene kadar. Hiç kimse okulun ilk gününü sevmez, ben de dahil; özellikle 15 yaşında bir ergenseniz... Ergenliği mallaşmak olarak gören ve kendisi de ergen olan ama ergen olmayı kötü bir şey gibi gösterip gayet normal olan bir şeyi aşağılayan, ergenliğini aşamamış ve beyni gelişmemiş ergenlerden nefret edersiniz; yani benim gibi bir düşünce yapınız varsa nefret edersiniz. Neyse, sizi fazla lafa tuttum, en iyisi olayları anlatmaya geçeyim ben.
Yeni okulum kocamandı, hatta o kadar büyüktü ki eski okulumun 10 katıydı. Burayı yapan kişi çok zengin olmalı diye düşünmeden edemedim. Okulun büyük demir kapısından içeri girdiğimde ilk okul günümün nasıl geçeceğini düşünmeye başladım; kesinlikle berbat geçecekti ama umrumda değildi. Vakit kaybetmeden üst kata çıktım ve sınıfa gittim. En arka cam kenarındaki sırada sadece bir çanta vardı. Okulda olduğumuz için mecbur oradaki kişi bana katlanmak zorundaydı, o yüzden çantamı oraya koydum ve oturdum. Zil sanki benim oturmamı bekliyormuş gibi çaldı ve sınıf dolmaya başladı. Açıkçası sıra arkadaşımın kim olduğunu merak ediyordum, kim merak etmez ki? Sınıf tamamen dolduktan sonra sınıfa 3 kız girdi. Tüm sıralar dolu olduğu için galiba birisi benim sıra arkadaşım, diğer ikisi de önümüzde oturan kişilerdi. O üç kızdan biri benim yanıma gelip, "Orası benim yerim, geçebilir miyim lütfen?" dedi. Sesi nazik ve şefkat doluydu, duyan kişiyi etkiliyordu resmen. Yavaşça yerimden kalkıp geçip oturması için yol verdim. O yerine geçince ben de yanına oturdum. Öğretmen sınıfa girince herkes ayağa kalktı; zaten bana bir rahat yok ya, 2 dakika oturamıyorum!
(Teneffüs)
Bu üç kızı çok sevmiştim. İnsanlara kolayca güvenmem ve onları sevmem ama bunlar farklıydı. Acıktığım için, "5 dakikaya gelirim," diyerek kantine gittim. Kantine vardığımda gözlerim fal taşı gibi açıldı; BU OKULUN KANTİNİ BİLE BENİM EVİM KADAR! Tam cüzdanımı çıkarmış yemek sırasına gireceğim sırada birisi kolumu tutup beni kendine çevirdi. Bu kişiyi hayatımda hiç görmemiştim; simsiyah saçları, kahverengi gözleri ve çok hafif bir şekilde esmer bir teni vardı. Açık konuşacağım, gördüğüm en yakışıklı erkekti ama yakışıklılar genelde IQ'su düşük kişiler olur. Kolumu tutan eli kolumu sıkınca acı ile inledim çünkü canım yanmıştı. Bir çocuk nasıl bu kadar güçlü olabilir ki?
"Bıraksana kolumu!" dedim sinirle.
O sadece bana baktı ve cevap vermedi, sadece gözüyle elimdeki cüzdanı gösterdi.
"Sen mi verirsin ben mi alayım?" dedi. Sesi huzur vericiydi ama bir o kadar da tehlikeliydi, ölü sakinlik denir ya, onun gibi bir şeydi.
"Oğlum keko musun sen, para çalıyorsun? Bıraksana kolumu, burda bu kadar insan var, bir beni mi buldun?!" dedim zorla. Etraftaki insanlar bize bakıyordu ama çocuk hala kolumu bırakmıyordu. YA RABBİM DELİRECEĞİM!
"Benim canım senin paranı istiyor, ver şunu!" dedi.
"Bak, seni fazla şımartmışlar; sana bir çakarım, bir daha o şımartanlar da toplayamaz seni." diye cevap verdiğimde hafifçe güldü. Ben bu gülüşüne anlam vermeden o konuştu:
"Onu nasıl yapacaksın sen, küçücük aciz bir kızsın."
"Aciz bir kız" kısmını bilerek vurgulamıştı. Ama bilmediği bir şey vardı ki, ben kadınları aşağılayan kişilerden nefret ederim. Artık daha fazla dayanamadım ve elimdeki cüzdanı yere atıp suratının ortasına bir yumruk indirdim. Bu hareketimle geriye doğru savruldu ve yere bakmaya başladı. Neden kafasını yukarı kaldırmıyordu ki?
Kafasını hafifçe kaldırıp bana baktığında sabah tanıştığım 3 kız gelmişti. Onlara bakıyordum ama onun bana baktığını fark edince kafamı ona doğru çevirdim. Burnu kanıyordu ve gözlerindeki öfkeyi görebiliyordum.
"Bu sefer çok ileri gittin!" dedi öfkeli bir sesle ve bana doğru gelip bana saldırmaya çalıştı ama araya sabah tanıştığım kızlar girince, ben de bu arkadaşa iki tane tokat yapıştırınca iş iyice mahalle kavgasına döndü.
Bu kavga devam ederken ve etraftakiler bu olayı telefonlarına kaydederken herkes hoparlörden gelen sesle durdu:
"Hayal Parla Korkmaz, Kerem Soykan, Nida Türksoy, Leyla Akman, Deniz Şanlı, derhal müdür beyin odasına."
Deniz bana dönüp, "Ee, sen şimdi naneyi yemedin mi?" dedi.
"Sence sadece ben mi naneyi yedim?!"
"Yok, hepimiz yedik valla!" dedi Nida. Normalde ağlamam gereken yerde bunlar yüzünden güldüm.
"Ne gülüyorsun, hadi müdürün odasına." Leyla'nın sesini duyunca gülmemi durdurmayı denedim ama olmadı. Sonra beşimiz sürü halinde müdürün odasına gittik... tabii... yüzümüz gözümüz şiş şekilde.
(Müdür Odası)
Hepimiz sırayla dizilmiş müdürün bir şey söylemesini bekliyorduk, o ise kamera kayıtlarını inceliyordu. Birden durdu ve gözleri Nida, Deniz ve Leyla'ya kaydı. Sonra konuşmaya başladı:
"Kızım, siz afedersiniz ama gerizekalı mısınız? Hadi bunlar kavga ediyor, siz niye araya giriyorsunuz?"
"Ama hocam, biz Hayal'i koruyorduk, o bizim arkadaşımız." diye karşı çıktı Leyla. Ben bu kızlarda bir şey fark etmiştim; kim ve ne olursa olsun bir kişiyi seviyorlarsa ölümüne korurlardı, birbirlerine aile gibi bağlılardı.
Müdür Leyla'yı hiç dinlemeden üçünü dışarı gönderdi ve bize döndü:
"Ee... Olayı anlatmayacak mısınız?" dedi.
"Hocam, şimdi bu ayı geldi benim paramı çalmaya kalktı, ben bundan şikayetçiyim."
"Hayır hocam, ben gayet sakin bir şekilde ondan bir şey istedim, o bana saldırdı."
"SEN SUSSANA PİS YALANCI!"
"YETER, SUSUN ARTIK!" diye bağırdı müdür.
"İkinize de ceza vermem, hatta okuldan atmam gerek çünkü bu böyle az buz bir kavga değil, yüzünüze hiç baktınız mı siz?!" Bunu dedikten sonra Kerem'e baktı: "Seni okuldan atamam, ailen beni öldürür..." Sonra bana baktı: "...Ama seni kesin atacağım." dedi.
NE?
OKULDAN ATILMAK MI?
İlk gün kötü geçer dedim de bu kadar değil, ben ne biçim bir şom ağızlıyım ya?
Müdürün odasından çıktım ve hızlı adımlarla kapıya ilerledim. İstenmediğim yerde durmam çünkü ve bu okulda istenmiyorsam burada kalmanın anlamı yok, okuldan atıldım zaten. Ben çıkmak üzereyken bir adam bana, "Dur." dedi. O tarafa baktığımda 40'lı yaşlarda bir adam gördüm. Adam bana bakıp, "Sizde potansiyel var, bizim için çalışın, zengin olabilirsiniz. Çalışacağınız kişi, bana yaptığı gibi size dünyaları verebilir. Tek yapmanız gereken onun aradığı kişiyi bulmak; yaklaşık sizin yaşlarınızda bir kız. Bunu yapabilir misiniz?" dedi.
Öylece adama baktım, cevap vermedim. Kabul etmeli miydim? Telefonumu çıkarıp kızlara mesaj attım, sabah numaralarını iyi ki almışım:
"Bir adam, onun için çalışırsam bana para vereceğini söyledi, kabul edeyim mi?" diye bir mesaj attım.
"Leyla: Kızım, sen mal mısın? Tabii ki kabul et, ne güzel kitap gibi hayat."
"Deniz: Yani ben olsam kabul ederdim, sen de et."
"Nida: Eğer bu adam mafya ise dakikasında ölürsün ama ne güzel işte dizi gibi hayatın olur, kabul et."
"O zaman bana biraz yardım edeceksiniz. Madem konuşmasını biliyorsunuz, 'ne güzel hayatın olur' diyorsunuz, sizin adınıza da kabul ediyorum."
"LAN DUR" yazdı Nida ama ben çoktan kabul etmiş ve adamla anlaşmıştım. Bakalım şimdi neler olacak.