4. Bölüm

Alparslan karşısındaki ela gözlü kızdan alamıyordu bakışlarını. Kızın ayrı bir çekiciliği vardı ama onu böyle izleyemezdi. Haddi değildi ve karşındaki kişinin rahatsız olabileceğini düşünüp bakışları kızın üstünden çekti.
Bir süre sonra kadın arkasını dönüp gitmişti. Alparslan bir süre ne yapacağını bilememişti. Gözü arabasının plakasına kaydığında plakada 56 ARK 511 yazıyordu.
Bu rasgele bir plaka mıydı, yoksa isminin baş harfleri miydi?
Alparslan bilmiyordu ama plakasının açılımı: 56 yaşadıkları yer yani Siirt’in plaka kodu, ARK ise Asena Rüya KAYA, 511 anne babasının şehit olduğu tarih 05/05/2011
Alparslan kendine gelip kendine kızmaya başladı. Niye bu kadar ilgileniyordu ki, ona neydi? Telefonun çalmasıyla yolu izlemeyi bıraktı ve telefonunu almak için eli cebine gitti. Saat altıydı bu saatte kim niye arasın diye düşünmeden edemedi. Telefonun ekranına baktığında annesinin aradığını gördü.
Alparslan ailenin ilk çocuğuydu. 21 yaşında tıp okuyan bir kız kardeşi vardı. Bazen birbirlerine girseler de klasik abi-kardeş ilişkisi yaşıyorlardı.
Daha çok bekletmeden telefonu açtı Alparslan. “Efendim anne.” Diye konuşmayı başlatan kendisi oldu. “Alp ne yapıyorsun oğlum?” annesi ve yakınları genelde Alp derdi. “Eve gidiyorum. Eve geçince arayayım mı anne?” dediğinde annesi görüşürüz deyip telefonu kapatmıştı.
Alparslan arabasına binip eve doğru sürmeye başlamıştı.
------------------------------------------
Eve vardığımda Pars beni kapıda karşıladı. Arabadan indiğimi görünce bana doğru koşup, üstüme atlayınca onu biraz sevip arka koltuğa yöneldim. Poşetleri alıp eve doğru yürümeye başladım. Poşetleri taşırken ellerim biraz değil baya üşümüştü. Kapının önüne geldiğimde poşetleri yere bırakmıştım. Ellerimi ovuşturdum, biraz da olsa ısıtmaya çalıştım fakat bu soğukta böyle ısınmazdı.
Dağın başında yaşarsam olacakları buydu. Ha yani şehrin bana ne zararı varsa.
Çantamı açıp anahtarımı aramaya başladım. Anahtarımı çıkartıp evin kapısındaki deliğe sokup anahtarı çevirdim ve kapıyı açtım. Sıcak hava yüzüme vurdu. Hem garip hem de iyi bir his gibi bir şeydi. Ayakkabılarımı çıkartıp mutfağa doğru elimde poşetlerle yürümeye başladım.
Dışarda beni bekleyen Parsı bekletmeden elimdeki kapla eti götürmeye başladım.
Alman Kurdumu kesinlikle para ile almamıştım. Barınakta veya kurdu yavrulayan yakınlarımda veya tanıdıklarımdan almıştım. Ayrıca karşıydım para ile hayvan alınması ve satılmasına. Onlarda bizim gibi birer canlıydı. İnsanoğlu gerçekten parayı nerden çıkartacaklarını şaşırmışlardı.
Parsa etini verirken yoldan gelen araba sesiyle arkamı döndüm. Hasan abi gelmişti. Pars ile birlikte kapıya doğru yürümeye başladık. Pars fazla sevmiyordu Hasan abiyi. Daha doğrusu Pars insan sevmiyordu. Bu yüzden bazen aksilik çıkabiliyordu.
Aslında kurdumu sahiplenme hikayemin içinde babamda vardı. Babam hep ‘Bir emekli olayım, herkesten uzak bir yere taşınıp bahçesine de bir Alman kurdu alırım. Alırsam 1 tane alırım adını da… Pars koyardım.’ derdi. Ben aynen öyle yaptım. Babamın hayalini gerçekleştirdim.
“Rüya. Kızım ben geldim.” Diyen Hasan abi ile kendime geldim. Aslında herkes bana Rüya derdi, ben kendimi Rüya diye tanıtıyordum aslında yalan yok.
Asena ismini babam, Rüya ismini ise annem koymuştu bana.
“Hoş geldin abi.”
“Hoş buldum Rüya.”
Pars havlamaya başlayınca ona güvende olduğunu hissettirmek için kafasını okşamaya başladım.