1. Bölüm

Yıl 1992'ydi her yıl olduğu gibi bu yıl da Şubat ayı çok soğuk geçiyordu kasabamız karla kaplanmıştı şehre inmek isteyenler trene biniyorlardı bizde onlardan biriydik nişanlım Emre ve ben baharda yapacağımız düğün için malzemeler alacaktık 24 yaşımdaydım ama yaşıtlarım çoktan evlenmiş çoluk çocuğa karışmıştı . Emre'yi beklerken dalmışım koluna dokunduğunda sıçradım :
- aşkım ödümü kopardın yaaa
- seslendim sana duymadın ! Ne kızıyon bana Papatyam
- neyse tren istasyonuna gidelim dondum burada
- bana sarılabilirsin ! Dedi buna hayır diyemeyeceğimi biliyordu...
istasyona vardığımızda tren henüz gelmemişti ama raya sürtünürken çıkardığı sesten yakında olduğu anlaşılıyordu dakikalar içinde geldi hızla bir vagon seçtik ön taraftaydı yerleştik ve trenin kalkmasını bekledik başımı Emre'nin omzuna yasladım ve pencereden dışarıyı seyretmeye başladım karın yağış hızı artmış gibiydi pek umursamadım çünkü umrumda olan tek şey Emre'yle mutlu bir yuva kurmaktı tren kalkış yapınca dışarıdaki şeyleri seçememeye başladım gözlerimi kapattım...
- Merve! Merve kalk birşeyler oluyor!
Gözlerimi ovuşturarak baktım Emre'ye gelmiş miydik ne çabuk ?
- tren hareket etmiyormuş anons ettiler ne yapacağız tren yolda kalmış ! Yani burada mahsur kaldık !
- saçmalama yardım çağırmışlardır ! Dedim Emre camı işaret etti dışarıda kar fırtınası vardı bu koşullarda kasabaya yürüyerek varamazdık kurtarma ekiplerini bekleyecektik cama biraz daha yaklaştım ve o an çığlık attım tren yolu bildiğimiz uçurumun kenarındaydı geri geri yürüdüm
- Emre b...b...bu düşmez değil mi ?
- yok ya düşmez önlemler alınmıştır yani herhalde
- şakanın sırası değil ölebiliriz
- ağzını hayra aç Merve hem ne biliyoruz belki de kurtarma ekipleri yoldadır ! Hiçbirşey beni rahatlatamazdı uçurumun kenarında olmak berbat bir şeydi insanın aklına türlü türlü senaryolar geliyor...
Saatler gelip geçiyordu peki ne değişmişti ! Hiçbirşey ne kurtarma ekibi ne de başka biri kimse gelmedive biz burada mahsur kaldık birden kulağımda bir ses yankılandı bir tren sesi İlk başta sevindim ama durumu idrak etmemle herşey değişti bu tren bizim trenden sonraki trendi koşarak kaptanın yanına gittim
- arkamızdan gelen tren bizim yolda kaldığımızı biliyor mu ?
- hayır telsizler fırtınadan dolayı çekmiyor
- bizi fark eder değil mi ? Demem üzerine adam olayı anladı ve vagonlara koşup trenin boşaltılmasını söylüyordu bende Emre'nin yanına vagona gittim yoktu nereye gitmişti insanların arasından geçip arıyordum onu yoktu birden bir el omzuma dokundu Emre'ydi
- koş eşyalarımızı alalım treni boşaltıyorlar ! Dedi ve vagona koştu peşinden gittim tam eşyalarımızı toplarken ani bir şekilde tren sarsıldı ve ayağım sıkıştı kurtarmaya çalışırken trenin yavaş yavaş uçurumdan sarktığını anlıyordum ama ayağımı kurtaramıyordum Emre:
- Merve hadi gitmemiz gerek !
- ayağım sıkıştı çıkmıyor ! Vagon bir kez daha sallandı herşey arkamızdan gelen trenin suçuydu ayağımı çekmeye çalıştım ve o sırada küçük bir çığlık attım acıyordu ... Emre vagonun kapı tarafındaydı bende en uç yerde Emre elini uzatmış beni bekliyordu ben ise çaresizce ayağımı kurtarmaya çalışıyordum tren son kez sarsıldı o an sonumun geldiğini anlamıştım :
- Emre git ! Eğer kalırsan öleceksin git !
- sence bu trenden çıksam ve yaşamaya devam etsem yaşamış olur muyum? İnan bana ölmek daha iyi ne olacaksa senle olsun dedi ağlamaya başladım benim yüzümden ölecekti hala bir şansı vardı
- Emre git yoksa seni affetmem!
- umrumda değil Merve ! Dedi ve yanıma gelip bana sımsıkı sarıldı onun ağırlığıyla vagon koptu ve diğer vagonlarla beraber uçurumdan düştü..
...
Canım yanıyordu ne olmuştu yaşıyor muydum ? Kolumu hareket ettirmeye çalıştım kımıldamıyordu kafamı bile hareket ettiremiyordu çok kötü bir histi Emre'ye ne olmuştu ? Tek gördüğüm şey uçurumun başından bize bakan kalabalık ve çaresiz ben ... Acı çekerek ölümü bekliyordum kurtulamayacağımı biliyordum bitmiş miydi ? 24 senelik ömrüm bitmiş miydi? Ne çabuk geçmişti hani hayatım film şeridi gibi gözümün önünden geçti derler ya gerçekten öyle oluyormuş anılarım bir bir gözümün önüne geliyordu gözümden akan bir damla göz yaşı yanaklarımdan süzüldü ve gitti gözlerimi kapatıp teslim oldum ...

💙💙Umarım güzel olmuştur vaveyladaki ilk kitap deneyimimdi 💙💙