Eşik

17 Eylül 2018
Benim adım Lavin.
On yedi yaşındayım ve küçük bir kasabada yaşıyorum. Hayatım, dışarıdan bakıldığında oldukça normal görünüyor. En azından bugün, öyle görünmesi gerekiyor.
Bugün üniversitenin ilk günü.
Yazın başında ailemi kaybettim.
Bunu söylerken bile kelimeler ağır geliyor. İnsan bazı cümleleri kurduğunda, içinden bir şeyler kopuyormuş gibi hissediyor. O yüzden bu kısmı uzun uzun anlatmayacağım. Çünkü anlatmak, kabullenmek demek.
Ve ben henüz hazır değilim.
Sabah alarm çaldığında kalktım. Duş aldım. Üzerime temiz bir şeyler giydim. Aynaya baktım. Yüzümde ağladığımı ele veren hiçbir iz yoktu. Bu iyi bir şeydi. İnsanların sorularını kaldıracak durumda değildim.
Bugün hayata geri dönmem gerekiyor.
En azından öyle yapıyormuş gibi.
Kasabadan çıkarken camdan dışarı baktım. Her şey yerli yerindeydi. Ağaçlar, yollar, binalar…
Sadece ben eksiktim. Kampüs her zamankinden daha kalabalıktı. İnsan sesleri, kahkahalar, tanışma telaşı… Herkes bir yere yetişmeye çalışıyor gibiydi. Ben ise olduğum yerde duruyordum. Sanki herkes ileri giderken ben birkaç adım geride kalmıştım.
“Lavin!”
Sesin kime ait olduğunu anlamam uzun sürmedi.
Norah bana doğru koştu. Ardından Isabel. İkisi de düşünmeden sarıldı bana. Sıkı, kaçacak yer bırakmayan bir sarılmaydı bu. Bir an için nefesim kesildi ama itmedim. Çünkü buna ihtiyacım vardı.
“Burada olmana çok sevindim,” dedi Norah.
“Gerçekten geldin,” diye ekledi Isabel, sesi yumuşaktı.
Başımı salladım.
“Başka çarem yoktu.”
İki erkek arkadaşımız da yanımıza geldi. Evan her zamanki gibi kısa bir gülümsemeyle selam verdi. Miles ise omzuma hafifçe dokundu.
“İyi misin?” diye sordu Isabel, bu kez daha alçak bir sesle.
Bu soru, sorulmadan önce de hep oradaydı.
Bir an duraksadım.
“İyiyim,” dedim sonunda.
Bu bir yalan değildi. Ama gerçek de değildi.
Kimse üzerine gitmedi. İyi olduğumu söylemem yetmişti. Bazen insanlar gerçeği değil, duyabilecekleri cevabı ister. Tam o sırada, kalabalığın arasından biri geçti.
İlk anda dikkatimi çektiğini söyleyemem. Kalabalık zaten yeterince yoğundu. İnsanlar yanımızdan geçiyor, konuşuyor, gülüyordu. O da onlardan biriydi.
Uzun boyluydu. Koyu saçlıydı. Yürüyüşü rahattı. Etrafına bakıyor ama kimseye özellikle odaklanmıyordu. Bakışı kısa bir an için bana değdi, sonra kaydı.
Ne kalbim hızlandı ne de içimde bir şey yerinden oynadı.
Sadece fark ettim.
Isabel kolumu dürttü.
“Şuna bak,” dedi, sesi alçaktı.
Geçip giden çocuğu işaret ediyordu. Yanında birkaç kişi daha vardı.
“Kasabaya yeni taşınmış,” diye ekledi. “Bir derste tanıştım. Hoş biri bence.”
Norah omuz silkti.
“Olabilir.”
Evan telefonuna baktı.
“Dersim var, kaçıyorum.”
Miles da başını salladı.
“Ben de.”
Konu orada kapandı. Kimse üzerinde durmadı. Kampüs yeni yüzlerle doluydu zaten. Birinin dikkat çekmesi için daha fazlası gerekirdi. Ben de yürümeye başladım. Birkaç adım attıktan sonra, istemsizce arkamı döndüm. Az önce geçtiği yöne baktım. Orada değildi. Kalabalığın içinde kaybolmuştu. Zil çaldı. İlk dersim tarihti. Garipti. Üniversitede tarih dersi görmek bana hâlâ anlamsız geliyordu. Zaten öğrenmem gereken her şeyi lisede öğrenmiş gibi hissediyordum. En azından öyle sanıyordum. Sınıfa girdiğimde yerime doğru ilerlerken gözüm birine takıldı. O çocuk. Az önce kalabalığın içinde kaybolan yabancı, şimdi birkaç sıra önümde oturuyordu. Sırtı bana dönüktü. Rahat bir şekilde sandalyesine yaslanmıştı. Sanki hep buradaymış gibi.
Isabel eğilip kulağıma fısıldadı.
“İşte o. Bizim sınıftaymış demek ki.”
Omuz silktim.
“Olabilir.”
Pek umursamadım. En azından öyle görünüyordum.
Bir süre sonra kapı kapandı ve tarih öğretmenimiz sınıfa girdi. Bay Forbes. Orta yaşlı, sakin yüzlü, sesi fazla yükselmeyen biriydi. Kendini tanıttıktan sonra hiç vakit kaybetmeden derse başladı. Savaşlardan bahsediyordu. Tarihler, cepheler, isimler… Kelimeler havada dolaşıyor ama bana pek dokunmuyordu. Ta ki konu kasabamıza gelene kadar.
“Bu bölgede yaşanmış çatışmalar hakkında bilgisi olan var mı?” diye sordu.
Sınıfta kısa bir sessizlik oldu. Sonra, o yabancı elini kaldırdı. Bay Forbes başıyla işaret etti.
“Evet?”
Çocuk hiç tereddüt etmeden konuştu.
“1778’de burada bir savaş yaşandı,” dedi. Sesi sakindi. Emin. “Resmî kayıtlara göre 1800 yılında bittiği söylenir. Ama aslında savaş 1881’e kadar sürdü. Ve sonunda biz kazandık.”
Sınıfta hafif bir mırıltı dolaştı.
Bay Forbes kaşlarını çattı.
“Bunu neye dayanarak söylüyorsun?”
Çocuk omuz silkti.
“Kayıtlara girmeyen şeyler de vardır,” dedi. “Özellikle de kaybedenler yazıyorsa.”
Bir anlık sessizlik oldu. Kalemim elimde durdu. Yazmayı unutmuştum. İçimde garip bir his belirdi. Nedenini bilmiyordum. Söylediği şeyden çok, söyleyiş şekli rahatsız etmişti beni. Sanki tarih anlatmıyordu da… hatırlıyordu. Okul sonunda bitti. Kitap okumayı her zaman sevmişimdir. Evimizde zaten başlı başına bir kütüphane sayılabilecek bir oda olmasına rağmen, o gün kendimi kasabadaki kütüphaneye giderken buldum. Önünden defalarca geçmiştim ama hiç içeri girmemiştim. Taş duvarları, dar pencereleriyle eski bir yerdi. İçeriden bakıldığında, sanki zaman biraz daha yavaş akıyordu. O gün girmek istedim. İçeri adımımı attığımda ortaçağdan kalmış gibi bir hava hissettim. Raflar koyu renkti, tavan yüksekti ve sessizlik ağırdı. Kitapların kokusu havaya sinmişti.
Rafların arasında dolaşırken bir başlık dikkatimi çekti.
Reankarne. Bu kelimeyi daha önce hiç duymamıştım. Nedenini bilmiyorum ama elim istemsizce kitaba uzandı.
Tam o anda, arkamdan başka bir elin de aynı kitaba uzandığını fark ettim. Duraksadım. Sonra dönüp baktım. Karşımda sınıftaki o garip çocuk vardı. Kitabı ilk o aldı. Kapağına kısa bir süre baktı, sonra başını kaldırıp bana baktı. Gözlerini gözlerimden ayırmıyordu. Rahatsız edici değildi ama alışılmadıktı.
“Sanırım aynı sınıftayız,” dedi. “Ben Chris. Memnun oldum.”
Bir an ne diyeceğimi düşündüm.
“Lavin,” dedim. “Ben de memnun oldum.”
Hafifçe tebessüm etti.
Tam o sırada arkamdan bir ses duydum.
“Lavin!”
Kardeşimin sesiydi.
Ona doğru yönelirken Chris bir adım attı ve kolumdan hafifçe tuttu. Elindeki kitabı bana uzattı.
“Bu kitap neden ilgini çekti bilmiyorum,” dedi. “Ama önce sen oku.”
Kitabı aldım. Bir şey söyleyemedim. Sadece başımı salladım. Kardeşimin yanına gittim.
“Ne işin var burada?” dedi.
“Kitap bakmaya geldim,” dedim.
Kaşlarını kaldırdı.
“Evimizde zaten kocaman bir oda dolusu kitap var.”
Cevap vermedim. Kütüphaneden birlikte çıktık. Eve doğru yürürken kitabı çantamda hissetmeye devam ettim. Sanki ağırlığı normalden fazlaydı. Eve vardığımda odama geçtim. Çantamdan defterimi çıkardım. Uzun zamandır elimi sürmemiştim.
Ailemi kaybettikten sonra ilk kez,
tekrar günlük tutmaya başladım.