GİRİŞ

Ölüler bağırmazdı,
İnsanlar öyle sanırdı ama hayır,ölüler fısıldardı ben onları ilk kez iki yaşımda gördüm annemin arkasında duran yüzü yarı karanlıkta kalmış bi. Kadın vardı annem mutfakta çay karıştırıyordu kadının dudakları kımıldıyordu sesi duydum “üşüyorum “ çığlık atamadım,kaçamadım sadece sustum o günden sonra öğrendim ölüler konuşmazdı onlar sadece oradaydı Duran,bakan bekleyen gölgelerdi ta ki o ana kadar onu ilk kez mezarlıkta gördüm gece yarısıydı ay mezar taşlarının üstünde solgun bir ışık bırakıyordu oraya gelmemeliydim ama ayaklarım beni her zamanki gibi buraya getirmişti burası tek kaçış yerimdi ve o bir mezarın başında duruyordu diğerlerinden farklıydı gözleri boş değildi beni görüyordu kalbim sıkıştı sen beni görebiliyor musun dedi ses,gerçek bir ses bağazımdan tek kelime çıkmadı çünkü bu ilk kez oluyordu bir ölü benimle konuşuyordu korkma dedi yavaşça ölü değilim gülümsedi ama o gülümsemede bir şey eksikti hayat,ama yaşıyorsa değilsin dedim istemeden bakışları sertleşti bir adım yaklaştı ama dokunamadı aramızda görünmez bir duvar vardı başka bir yerdeydim dedi ve oradan çıkamıyorum o an anladım bu çocuk be ölüydü nede yaşayanlardan ve ben onu gören tek kişiydim…
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.