Bölüm 7 (Zack)

"Kaldır kafanı...Yetenek Savaşları birincisi..."

Birinci mi? Beatrice birinci mi oldu?
Ama nasıl?

Kafamı ona çevirdim,ondan bir ses çıkmadı,babama doğru bakışlarımı çevirdim ve konuşmaya başladım

"Ama nasıl...?"

Babam yerine Beatrice bana cevap verdi

"Prens...yarışmacılar suikast girişimi sonucu öldüler..."

Hepsi bir günde ölmüştü

Babam alaycı bir şekilde gülmeye başladı

"Doğru...Zack,bu köylü kızı bile anlıyor sen neden anlamıyorsun...?Beatrice Sinclair...bundan sonra halk okulunda burslu bir şekilde okuyacaksın..."

Babamın bu tavırlarına artık alışmıştım...

"Çıkabilirsiniz..."

Her şey çok ani bir şekilde gelişmişti
Beatrice önden ilerledi ve bende onunla beraber odadan çıktım

...

Sarayın bahçesine ulaşmıştık

"Prens...acaba beni neden takip ediyorsunuz?"

Takip mi?
Hayır...sadece öğrenmek istediklerim var

"Seni takip etmiyorum sadece senin amacını öğrenmek istiyorum...Kazanmak için diğerlerini öldürttün ve şimdi masum numarası yapıyorsun..."

Şaşkınlık dolu gözleri ile bana baktı ve konuşmaya devam etti

Şimdi dökül bakalım Beatrice

"Ben neden böyle bir şey yapayım? O suikast girişiminde bende yaralandım...ve siz hâlâ benim suçlu olduğuma inanıyorsunuz..."

Alaycı bir şekilde ona güldüm

İnanmıyorum...

"Cidden...yalan söylemeye gerek-"

Sertçe sözümü kesti

"Emin olun...eğer suikastçi olsaydım sizi şimdiye kadar öldürmüştüm..."

Kızgın bir gülümseme yüzünde belirdi

"Ve suikast girişiminde öldüğünüzü söyler bu sayede de aradan sıyrılırdım..."

Arkasını döndü,hızlı adımlarla sarayın çıkışına doğru ilerledi

Tch...ne kadar da küstah...sanki benim prens olduğumu bilmiyormuş gibi konuşuyor...

Başından beri çok garip...

...

Aradan geçen birkaç haftadan sonra okula gitme zamanı gelmişti.Genelde Yetenek Savaşları'nı kazanan kişiye,okulun ilk günü bir ödül töreni düzenlenir ve ölenler için kısa bir saygı duruşu sergilenirdi.

FAKAT...Bu senenin kazananı için aynı şey olur mu ondan pek emin değilim...

Bütün bu olanlar çok ani ve değişikti.Beatrice balo başladığından beri buralı gibi davranmıyordu...hayır...daha doğrusu çok tuhaf bir davranış biçimine sahipti...Kim ölüme giden yolda seçildiğinde onu bu durumda bırakan bir krala teşekkür eder ki?

O manyak kız...

İç çektim kafamdan bunları silmeyi ve hiç olmamış gibi davranmayı diledim ama o kız...o kız cidden çok göze batıyordu...

Okula gittiğimde etrafta bir karışıklık beni karşıladı.Arkadaşım Kai'a döndüm

"Hey...buralarda neler oluyor?"

Bana ciddi bir suratla cevap verdi

"Sana da merhaba Zack...tam olarak bilmesemde sanırım Yetenek Savaşları'nda şu birinci olan kız cidden okula gelmiş..."

Beatrice okula mı gelmişti?..
Cidden mi?

Bir anda bir çığlık koptu

"...bana dokunma!"

Kalabalığın arasına yaklaştım ve beni Beatrice'in çizilmiş yanağının manzarası karşıladı...

O sırada Serena bana yaklaştı ve konuşmaya başladı

"Prens Zack...bu köylü kızı bana dokunmaya cesaret etti!...BANA...Valoria Krallığının müstakbel prensesine....!"

Serena'ya baktım ve sonra ise Beatrice'e

"Okula geldiğin gibi hemen olay mı çıkarmaya çalıştın...BU BİR DAHA OLMASIN..."

Net bir şekilde kendimi ifade ettikten sonra oradan Serena ile uzaklaştım ve sınıfa yöneldim

Serena Everbrigth benim gelecekte eşim olacak kişiydi...ve bu tabiki benim seçimim değildi...babamındı...

Kralın sağ kolu olan bir soylunun kızı....başta her şey böyle başlamışken yapılan bir anlaşma işleri bu hale çevirdi...Ve kendi saygınlığım için onu korumalıydım...

Sınıfta boş bir yere oturdum,Serena ise yanıma oturdu...ona döndüm ve konuşmaya başladım

"Sen iyimisin Serena?"

Serena bana gülümsedi

"Evet...iyiyim...sorun yok,endişelendiğin için teşekkürler..."

Tam o anda önümüze bir kız oturdu...Beatrice Sinclair...O benimle aynı sınıftaydı ve yanağında bandaj vardı...

Sabahki yara için olmalı...
Acaba o yara nasıl oldu...

Beatrice yerleşmeye çalışırken bir tane kitabını düşürdü,tam da Serena'nın ayağının üstüne düşen kitaptan bir ses yankılandı ve herkes buraya odaklandı

Serena üzgün bir yüz ile konuşmaya başladı

"Bana niye bu şekilde davranıyorsun?..Bak ben ayrımcı birisi değilimdir ama sen...sen bir köylüsün...ben ise bir soylu...bu okulda statüne göre hareket edersin...Bunu herkes bilir."

Serena'nın arkadaşı Lucy araya girdi

"Ayrıca sen Yetenek Savaşlarında bile kendi hakkınla kazanmadın buraya şans eseri gelmiş bir Solara'lı bir yetimsin..."

Serena ayağa kalktı ve gülümsedi

"Beatrice değil mi?..Sabahki olanlar için çok üzgünüm ben sadece bana öyle bir anda dokunmana karşılık bu şekilde yapmak zorundaydım...ama bence sen artık aramızdaki farkı anlıyorsundur...."

"Seni affediyorum...."