Bölüm 3

Salon boş gibidir.

Antrenman saati değildir.

Işıklar yarı açık, ortam sakin…

Ama içeride iki kişi vardır.

---

Berkay Çağlayan yerde oturuyordur.

Dizleri çekili, sırtı duvara yaslı.

Dalgındır.

Gözleri bir noktaya takılmış ama aslında hiçbir şeyi görmüyordur.

---

Kapı açılır.

---

Kaan Doruk içeri girer.

Durur.

Bir an bakar.

---

İç sesi:

> “Seninle tanışmak istiyorum… iyi çocuksun. Zarar gelmez.”

---

Kaan birkaç saniye izler.

Berkay’ın yüzüne bakar.

---

İç sesi:

> “Kafası dalgın… yine Can konusu mu?”

> “Sormam lazım. İçim rahat etmez.”

---

Kaan derin nefes alır.

---

Kaan:

Kaan: Berkay selam.

---

Berkay bir an geç fark eder.

Başını kaldırır.

---

Berkay:

Berkay: Kaan… selam.

Berkay: Hoş geldin.

---

Kaan yaklaşır.

Kısa bir sessizlik olur.

---

Kaan:

Kaan: Tanışalım mı?

Kaan: Arkadaş olalım falan… ne dersin?

---

Elini uzatır.

---

Berkay eline bakar.

Bir saniye.

Sonra tutar.

---

Yerden kalkar.

---

Berkay:

Berkay: Olur.

Berkay: Tanışalım tabi.

---

İLK RESMİ TANIŞMA

Kaan:

Kaan: Ben Kaan.

Kaan: 25 yaşındayım.

---

Berkay:

Berkay: Güzel.

Berkay: Ben de Berkay, 23.

---

Kaan hafif gülümser:

Kaan: Nelerden hoşlanırsın Berkay?

Kaan: Hayatında ne var?

---

Berkay düşünür.

---

Berkay:

Berkay: Açıkçası…

Kısa durur.

Berkay: Tek sevdiğim şey kardeşlerimle olmak.

---

Berkay:

Berkay: Spor var bir de.

Berkay: Başka çok bir şey yok.

---

Berkay başını kaldırır:

Berkay: Sen?

---

Kaan hafif rahatlar:

Kaan: Ben gezmeyi severim.

Kaan: Ama ben de kardeşlerime bağlıyımdır.

---

Kaan:

Kaan: Bir kız, bir erkek kardeşim var.

---

Berkay:

Berkay: Ooo iyiymiş.

Berkay: Bende 4 abi var.

Berkay: En küçüğü benim.

---

Kaan kaş kaldırır:

Kaan: Ooo zor değil mi?

---

Berkay hafif güler:

Berkay: Zor gibi durur ama…

Berkay: Bana dokunmazlar.

Berkay: Şanslıyım.

---

Kaan:

Kaan: Hmm.

---

DERİNLEŞEN SOHBET

Kaan:

Kaan: Sen kardeşlerine nasılsın?

---

Berkay:

Berkay: Koruyucuyum.

Berkay: Ama kısıtlayıcı değilim.

---

Berkay:

Berkay: Serbest bırakırım.

---

Kaan başını sallar:

Kaan: En iyisi o zaten.

---

Kaan biraz durur:

Kaan: Peki sen… karakter olarak nasılsın?

---

Berkay:

Berkay: İnatçıyım.

Berkay: Sakinim.

Berkay: Sokak kavgası bilmem.

Berkay: Kendi branşım var sadece.

---

Berkay:

Berkay: Zararsız biriyim.

---

Kaan hafif güler:

Kaan: Ben de biraz egoluyum.

Kaan: Ama içim iyidir.

Kaan: Sinirliyim biraz.

---

Kaan:

Kaan: Ama ortama uyarım.

---

Berkay:

Berkay: Anladım.

---

GEÇMİŞ AÇILIR

Berkay bir an durur.

---

Berkay:

Berkay: Kaan…

Kısa durur.

Berkay: Can ile kavgan neydi?

---

Kaan yüzünü sertleştirir.

---

Kaan:

Kaan: Erkek kardeşime saldırdı.

Kaan: O yüzden.

---

Berkay nefes verir.

---

Berkay:

Berkay: Bizde de aynı…

---

Berkay:

Berkay: Can’ın abisi…

Berkay: kardeşimi sakat bıraktı.

---

Kaan sessizleşir.

---

Berkay:

Berkay: Ben hedef oldum.

Berkay: Sonra o yaptı…

---

Berkay başını eğer:

Berkay: Beni sakat bıraktı.

---

Kaan gözlerini kısar:

Kaan: Belden aşağı…

---

Berkay:

Berkay: Evet.

---

ENİŞTE KISMI

Kaan:

Kaan: Peki seni kim toparladı?

---

Berkay:

Berkay: Eniştem.

---

Kaan:

Kaan: Neden enişte?

---

Berkay:

Berkay: Anne baba yok.

Berkay: Küçükken kaybettim.

---

Sessizlik.

---

Kaan:

Kaan: Allah rahmet eylesin.

---

Berkay başını sallar:

Berkay: Sağ ol.

---

Kaan:

Kaan: Enişten kim?

---

Berkay:

Berkay: Teyze kızımın eşi.

Berkay: Ama baba gibi.

---

Kaan hafif başını sallar:

Kaan: Şanslısın.

---

KAAN’IN HAYATI

Kaan bir an durur.

---

Kaan:

Kaan: Bizde tam tersi.

---

Kaan:

Kaan: Baba var ama…

Kaan: kardeşlere düşman.

---

Berkay kaşlarını çatar:

Berkay: Nasıl yani?

---

Kaan:

Kaan: Ben iki kardeşime bakıyorum.

Kaan: Ayrı yaşıyoruz.

---

Berkay:

Berkay: Sen… o yüzden mi böyle sertsin?

---

Kaan:

Kaan: Evet.

---

İLK GERÇEK YUMUŞAMA

Berkay nefes verir:

Berkay: Allah kolaylık versin.

---

Kaan hafif güler:

Kaan: Allah razı olsun.

---

Bir saniye sessizlik.

---

Ve o an…

İkisi de fark eder.

---

Bu artık spor salonu konuşması değildir.

---

Bu:

iki kırık hikâyenin ilk kez birbirini tanımasıdır.

Akşam olmuştur.

Berkay Çağlayan spor salonundan çıkar.

Hava serindir.

Ama onun içi garip şekilde daha hafiftir.

---

Bugün olan konuşmayı tekrar tekrar düşünür.

Kaan Doruk

Sert bir rakip değil sadece…

Bir “aynı yerden kırılmış” biriydi.

---

Berkay yürürken kendi kendine mırıldanır:

Berkay: “Garip…”

Berkay: “Aynı yerden vurulmuş gibiyiz.”

---

EVDE

Kapı açılır.

İçerisi sıcak, günlük bir karmaşa.

---

Naz koltukta oturur.

Merve telefonla uğraşıyordur.

Serhan mutfaktan seslenir.

---

Serhan: Geldi mi lan kral?

---

Merve başını kaldırır:

Merve: Bak bak geliyor.

---

Naz hafif gülümser:

Naz: Yüzü farklı bugün.

---

Berkay içeri girer.

Ceketini çıkarır.

Normalden daha sakin.

---

Merve hemen fark eder:

Merve: Oo Berkay abi…

Merve: ne oldu?

Merve: bu “sakin mod” ne?

---

Berkay kanepeye oturur.

Bir süre susar.

---

Sonra başını kaldırır.

---

Berkay:

Berkay: Bugün Kaan’la tanıştım.

---

Serhan mutfaktan çıkar:

Serhan: O Kaan mı?

---

Naz dikkat kesilir:

Naz: Ne oldu?

---

Berkay hafif nefes verir.

---

Berkay:

Berkay: Bizim hikayeler…

Berkay: benziyor.

---

Merve:

Merve: Nasıl yani?

---

BERKAY ANLATIR

Berkay arkaya yaslanır.

---

Berkay:

Berkay: Düşman değil.

Berkay: Sadece… kırılmış.

---

Naz sessizleşir.

---

Berkay:

Berkay: Ailesi zor.

Berkay: babasıyla sıkıntılı.

Berkay: kardeşlerine bakıyor.

---

Serhan:

Serhan: Hmm…

---

Berkay:

Berkay: Ben anlattım ya hep…

Berkay: Eniştem olmasa ayakta duramazdım.

---

Merve başını eğer:

Merve: Oha…

---

Berkay:

Berkay: O da tek başına.

---

Naz:

Naz: O yüzden mi sana bu kadar benziyor diyorsun?

---

Berkay başını sallar:

Berkay: Evet.

---

DUYGU KIRILMASI

Berkay biraz durur.

---

Berkay:

Berkay: Ama garip olan şu…

---

Herkes dikkat kesilir.

---

Berkay:

Berkay: Ona baktığımda…

Berkay: düşman görmedim.

---

Serhan:

Serhan: Ne gördün?

---

Berkay kısa bir sessizlikten sonra:

Berkay: Kendimi.

---

Oda bir an sessiz kalır.

---

Merve:

Merve: Vay be…

---

Naz hafif gülümser:

Naz: Bu iyi bir şey mi kötü mü?

---

Berkay omuz silker:

Berkay: Bilmiyorum.

---

MERVE TEPKİSİ

Merve koltuğa yaslanır:

Merve: Abi bu çok film sahnesi ya 😄

---

Merve:

Merve: “Düşman sandım ama aslında benmişim” falan…

---

Serhan güler:

Serhan: Sus kızım ciddi konuşuyoruz.

---

NAZ’IN ANALİZİ

Naz sakin ama net konuşur:

Naz: Bu tehlikeli olabilir.

---

Berkay:

Berkay: Neden?

---

Naz:

Naz: Çünkü bağ kurarsan…

Naz: ring değişir.

---

Berkay düşünür.

---

Berkay:

Berkay: Zaten değişti.

---

SON CÜMLE

Berkay ayağa kalkar.

---

Berkay:

Berkay: Ama kötü değil.

Berkay: Tam tersine…

---

Kısa durur.

---

Berkay:

Berkay: İlk kez bir rakip…

Berkay: rakip gibi hissettirmedi.

---

Serhan hafif güler:

Serhan: O zaman bu iş büyür.

---

Merve:

Merve: Ya arkadaş olursunuz ya düşman kalmaz 😄

---

Naz son bir cümle söyler:

Naz: Ya da ikisi birden.

---

Berkay pencereye bakar.

---

Dışarıda gece vardır.

Ama zihninde tek bir düşünce:

---

> “Kaan… sen kimsin?”

---

Ve başka bir yerde…

aynı soruyu o da soruyordur.

Gece.

Şehir sessizleşmiştir.

Ama herkesin kafasının içi aynı şekilde sessiz değildir.

---

Kaan Doruk odasında tek başınadır.

Işık loştur.

Telefon bir kenarda durur ama eline almaz.

Sadece tavana bakar.

---

Bugün olan konuşma tekrar gelir aklına.

Berkay Çağlayan

---

Kaan hafif nefes verir.

---

Kaan iç sesi:

> “Garip çocuk…”

---

Sessiz kalır.

Sonra tekrar düşünür.

---

> “Güçlü değilmiş gibi değil…”

> “Ama kırılmış biri gibi…”

---

Yatağın kenarına oturur.

Dirseklerini dizlerine koyar.

---

Kaan iç sesi:

> “Herkesin bir hikayesi var…”

> “Ama onunki… tanıdık.”

---

BİR ANLIK GERÇEKLIK

Gözlerini kapatır.

Can gelir aklına.

Can Duran

Sert maçlar.

Sokak kavgası.

Geçmişin gölgesi.

---

Kaan dişlerini sıkar.

---

Kaan iç sesi:

> “Onunla benzer tarafım çok.”

> “Ama Berkay farklı…”

---

Gözlerini açar.

---

BERKAY DÜŞÜNCESİ

Kaan koltuğa yaslanır.

Tavanı izler.

---

Kaan:

Kaan: “O çocuk…”

Kısa durur.

Kaan: “Kendi yükünü taşıyor.”

---

Bir an sessizlik.

---

Kaan devam eder:

Kaan: “Ama kırılmamış…”

Kaan: “Hâlâ ayakta.”

---

KORUMA İÇGÜDÜSÜ

Kaan ayağa kalkar.

Pencereden dışarı bakar.

---

Kaan iç sesi:

> “Ona zarar vermek kolay…”

> “Ama… garip şekilde istemiyorum.”

---

Kaşlarını çatar.

Kendine kızar gibi.

---

Kaan:

Kaan: “Ne oluyor bana?”

---

GEÇMİŞİN GÖLGESİ

Can’ın sesi tekrar gelir zihnine.

Bağırışlar.

Sert darbeler.

---

Ama sonra başka bir şey gelir.

Berkay’ın sesi:

> “Ben şerefimle kalmayı tercih ederim.”

---

Kaan durur.

---

KARARLAŞMAYAN DUYGU

Kaan yavaşça oturur.

Eli yüzüne gider.

---

Kaan iç sesi:

> “Bu çocuk…”

> “Benim gibi değil.”

> “Ama bana yakın.”

---

Derin bir nefes alır.

---

SON DÜŞÜNCE

Telefonuna bakar.

Mesaj yok.

Ama yazmak ister.

Yazamaz.

---

Kaan:

Kaan: “Yarın…”

Kısa durur.

Kaan: “Onu tekrar görürüm.”

---

Ve hafif bir gülümseme gelir yüzüne.

Ne tamamen dost…

Ne tamamen rakip.

---

Sadece bir gerçek:

---

Kaan, ilk kez birini dövüşten önce insan olarak düşünüyordur.