BAŞLANGIÇ RÜZGARI(2 bölüm)

Bir insan neden yaşardı? Bir insanın yaşamak için sebepleri olmalıydı. Benim yoktu yaşamak için hiç bir sebebim yoktu. Yaşamalımıydım ben şimdi? Yaşamayı hakediyormuydum? Zannetmiyorum ben hiç bir şeyi haketmezdim. Ne bir babayı nede bir ablayı hiç bir şeyi hakketmiyordum.

Ağzımdaki kan tadını umursamıyıp ayağa kalktım. Zor olsada yürüyerek kavga eden annem ve babamın yanına doğru yürüdüm babam anneme vuruyordu. Giriş kısımda cam kırıkları vardı kırıkların üstündede çakı vardı. Evet korkuyordum tek değerlim olan annemin ölümünden. O ölürse yaşama sebebim kalmazdı

Sessizce yürüdümçıplak ayaklarımı umursamadan çakı ya elimi attım. Attığım anda elim açılma düğmesine geldi çakı açılarak elime derin bir kesik açmıştı. Kanayan elimi umursamadanağzımı kapattım. Fazlasıyla acıyordu sessizce odama doğru yol aldım.

Kapımı kapatırken bir koşma sesi geldi kulaklarıma kafamı kaldırdığım an babamı gördüm kapıya sert bir tekme attı. Kapı bana doğru çarptı “Seni orospu!” Diyerek sert bir tekme geçirdi kolumdan tutarak odanın dışına doğru attı.

Evet bir şey demiyorum, diyemiyorum. Çocukluğumdan beri her gün şiddet görüyorumdum ama sesim çıkmıyor du. 26 yaşındayım okulu 3 sınıfta zorla bıraktırmıştı babam. 10 yaşımdan beri çalışıyordum. Maaşın 3 te 2 sini babama 3 te 1 ini kendim alıyordum gizlice.

Yerden doğrulmaya çalıştım. Ama boşunaydı. Babam kolumdan çekiştirerek zorla kaldırdı. Kapıya doğru beni ittirmeye başladı. Ne olduğunu anlamadan annem ağlayarak önüme, babamın karşısına geçmişti.

“Dur artık dur!, sen ne tür bir insansın senin hiçmi bir vicdanın yok, yıllardır bıkmadınmı beni dövmekten. Bana herşeyi yapabilirsin yaptında. Ama asla Efsa’ma bir şey yaptırmam duydun mu beni!”

Sesi o kadar gür çıktı ki ben bile şaşırmıştım. Derken babam yani Mustafa gülmeye başladı. Hatta kahkaha atmaya çalışıyordu ama beceremiyordu.

“Sen hayırdır ağa mı kesildin benim başıma. Bana bak bu evden tabut ile çıkmak istemiyorsan gir içeri. Zaten bu ağa kesilmeni ben gelince konuşcaz hayatım. Sonuçta Efsanın yanında uygun değil dimi”

Bir an buz kestim elimdeki yaraya cebimdeki çakıya baktım. Annemi hafifçe ittirerek “anne bırak gideyim”
Diye mırıldandım. Annemin çekilmekten başka çaresi yoktu.

Kendim kapıdan çıktım. Arabanın arka koltuğuna geçtim. Bu kez bir seferlikte olsa şansımı deneyecektim. Bir sefer de olsa özgüvenli, cesur olacaktım.

Mustafada sürücü koltuğuna oturup sessizce ilerledik ardından bir ormanın giriş yerinde bıraktı arabayı. Dikiz aynasından bana bakarak “geldik, burada üstünü giyiniceksin ardından biraz aşağısında pavyon var oraya hatun lazımmış bende seni getirdim. Hadi”

Arabadan indim o ise bagajında çanta arıyordu. Bir an bile düşünmedim çakıyı çıkarttım ve bacağına sapladım.

Öyle bir bağırdıki kuşlar uçarak başka ağaçlara gittiler benden bunu beklemediği kesindi. “Bana bak Mustafa Soylu bir daha anneme el kaldırırsan bin beterini yapmaya yemin ediyorum.” Diyerek koşmaya başladım

3 SAAT SONRA

Sabah olmuştu neredeyse 2 saatir koşuyordum. Acıkmıştım,yorulmuştum kendimi bayılcak gibi hissediyordum.

En sonunda Orman daki patika bitmiş bir şehir girişine çıkıyordu neredeyse 6 km ilerde kocaman bir lunapark vardı.

Hayatımda kimseye söylemediğim annemin bile bilmediği bir yeteneğim vardı. Resim, kendimi bildim bileli hep resim çizmek beni umutlandırıyordu. Nedensizdi ama gerçekti. Resim çizmeye 14 yaşımda başlamıştım maaşımın bana kalan 3 te 1 iyle hala resim defteri ve kalem alıyordum.

Bir an düşündüm, lunaparka gidip insanları çizsem ve yemek yesem. Bence gayet güzel bir fikirdi. Tekrar yürümeye başladım.

MERSİN İL LUNAPARKI

Sonunda gelmiştim burası çok büyüktü ve çok güzeldi. Hayatımda ilk defa geliyorumdum. İlerde çocuklar için satılan bir kırtasiye vardı. Gidip hemen aldım.

Aklıma bir anda Mustafa geldi avaba acıdan ölmüşmüydü?
Ben katilmiydim artık? Annem… annem evin yolunu bilmiyordum. Ama şuan umutlanmak mutlu olmak istiyorumdum.

Ama ya anneme bir şey olduysa. Zihnimdeki düşünceleri engelleyemiyordum. Bir an bir şey öylesine sert bir vücut çarptı ki. Çarptığı yerde derin bir acı hissettim. Kafamı çevirip baktığımda kumral,yeşile dönük ela gözlü, uzun boylu,açık tenli,kaslı vücudu vardı.

Bir saniye ben neden bu kadar incelemiştim? Hayır içimden bir şey kıpır kıpır olmuştu. Ona derin bir şekilde baktığımda. Onunda bana baktığını gördüm. Oda bende birbirimize bakıyorduk ona daha detaylı baktım beni süzdü ardından yutkunup ağzı hafifçe açılmış birazda kızarmıştı.

Kulağında bir cihaz vardı ordan fazlasıyla ses gelmeye başlamıştı. Bir an gözlerini benden çekti. “Çok özür dilerim çok pardon. İyimisiniz bir şey olmadı ya?” Dedi kekeleyerek. “Sorun yok” dedim ve yanından gittim.

2 Bölüm sona ermiştir

İlk görüşte aşka inanırmısınız?
Ben inanıyorum yaşamadım ama tahmin etmek zor değil.
3 bölüm çok yakında geliyor
Mustafa Soylu sizce öldü mü?
Şuğle(Efsanın annesi) sizce kaçtı mı?
YORUMLARDA BEKLİYORUMMM

HÜMEYRA YAVUZ