16 Mart 2025

Amaya erken kalkmıştı.Bugün önemli bir iddianame hazırlaması gerekiyordu.Amaya Kopenhag'ta Kamu Savcılığı Direktörlüğü binasında savcı olarak çalışıyordu.Ofisinin dağınıklığına aldırmadan işine başladı.İddianamesi bittiğinde gerekli işlemler için yönlendirdikten sonra ofisinde dinleniyordu.Kapı tıklatılmıştı.İçinden söverek girin dedi.Gelen kişi şık giyinimli yakışıklı bir gençti.
"Rahatsız ediyorum ama savcı hanım siz misiniz?"Amaya adamın sesinden hoşlanmamıştı."Sizi dinliyorum."
Adam sakince koltuğa oturdu."Bir şikayette bulunmak ve dilekçe yazdırmak istiyordum."
Amaya umursamaz bir tavırla kahvesini yudumladı."Ben Amaya Jensen.Danimarka'nın resmi kurumundasınız lütfen konunuzu detaylandırın ve bana yardımcı olun.Kayıp gözlüğünüz için gelmediniz umarım." Adam gülümsedi.Amaya gülümsemesinin itici olduğunu düşünüyordu."Ben Matthias Frost.Bir ay önce çok sevdiğim bir arkadaşımı kaybettim.O öldürüldü ve katili hala bulunamadı.Şüpheli listesine alınmayan birinden şüpheleniyorum.Bana yardım edecek misiniz?"Amaya neşelendi ve adama döndü."Bay Frost şüpheli listesinde siz var mısınız?"Matthias gerilmişti."Konunun benimle ilgisi yok ama evet onunla arkadaş olduğum için beni de sorguya alıyorlar ve takip ediliyorum."Amaya gülümsemesini saklayamadı ve Matthias'ın ilk kez gözünün içine baktı."Belli oluyor Bay Frost siz baya baya kendinizi işin içinden atıp rahata ermek istiyorsunuz."Matthias boynunu kaşıdı. "İyi de onu ben öldürmedim ki."Amaya ona doğru eğildi."Öyle bir şey söylemedim.O gün Matthias olayın detaylarını Amaya'ya anlattığında Amaya Matthias'ın katil olduğunu düşünmüştü.Sanırım içeri tıkmak için yeterince delil yok diye düşündü.Aslında bu olay aşırı çarpıcı nitelikte değildi ve Amaya katilin Matthias olduğunu ispatlamaya değmeyeceğini düşünüyordu.Ve biraz da üşeniyordu.Hem belki de gerçekten Matthias'ın anlattığı gibi bir durum olmuştu.İnanmasa da bir iddianame hazırlamak için soruşturma başlattı.Gece yatağına girdiğinde bu soruşturmayı unutmuştu bile.Son zamanlarda çok umursamazdı.Geçmişte yaşadığı hastalığı hatırladı.Atlatmıştı ama doktor yine de tekrar nüksedebileceğini söylemişti.Kendisin öldüğünü sanması dışında olmayan sesler de duyuyor paranoyaya düşüyordu.Gerçekten zor zamanlardı ama annesi ona çok destek olmuştu.O sırada babasını düşündü.Yüzünü pek hatırlamıyordu eli refleks halinde boynuna gitti.Ona babasından hatıra kalan yara izi hala oradaydı.Onunla birlikteydi.