MAVİ VE MERCAN

Mavi ve Mercan, okyanusun en derin ve en görkemli renk cümbüşü içinde, birbirlerinin en sadık yoldaşı olarak yaşayan iki küçük balıktır.

(Mercan Resifinin Kalbi)

Derin maviliklerin saklı cenneti olan Akdeniz’in bir kıyısında, güneş ışınlarının suya altın tozları gibi döküldüğü bir sığlık vardı. Burası, binbir renkli süngerin, dans eden anemonların ve zamana meydan okuyan mercan kayalıklarının ev sahibiydi. İşte bu büyüleyici coğrafyanın tam ortasında, birbirlerinden asla ayrılmayan iki balık yaşardı: Biri, gece yarısı gökyüzünü andıran koyu mavi pullarıyla Mavi; diğeri ise gün batımının en sıcak kızıllığını taşıyan Mercan’dı.
Mavi, sakin ve düşünceli yapısıyla bilinirdi. Akıntının yönünü önceden sezebilir, tehlike anında en güvenli sığınakları bir çırpıda bulabilirdi. Mercan ise hayat dolu, meraklı ve coşkulu bir ruhtu. Onun için her yeni kabuk, taranmayı bekleyen yeni bir denizaltı patikasıydı. Zıt karakterlerine rağmen bu ikili, birbirlerini kusursuz bir şekilde tamamlardı. Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte kayalıkların arasından süzülür, gün boyu okyanusun dansına eşlik ederlerdi.
"Bugün akıntı çok farklı esiyor, Mavi," dedi Mercan, hafifçe kuyruğunu sallayarak. "Sanki bizi hiç görmediğimiz diyarlara çağırıyor."
Mavi, büyük ve meraklı gözlerini dostuna dikti. "Akıntılar bazen sadece evimize dönmemizi sağlar, Mercan. Ama haklısın, bugün suyun tadı bir başka. Sanki uzaklardan taze yosunların kokusu geliyor."
O gün, her zamanki rutinlerinin dışına çıkıp bilinmeze doğru yüzmeye karar verdiler. Büyük resifin sınırlarını aşarak, balıkların nadiren uğradığı "Sonsuz Çayırlar" adı verilen geniş, yeşil bir bölgeye ulaştılar. Burada yosunlar o kadar uzundu ki, suyun altındaki ormanları andırıyordu.

(Gölge ve Fırtına)

Sonsuz Çayırlar’da geçirdikleri keyifli saatler, ani bir hava değişiminin okyanusun yüzeyini dövmesiyle sekteye uğradı. Yukarıdaki dünyada kopan fırtına, suyun altındaki sakin dengeyi altüst etmişti. Güneş ışıkları bir anda kayboldu, su buz gibi bir soğukla doldu ve güçlü bir anafor iki dostu girdabın içine çekmeye başladı.
"Mercan, arkamda kal!" diye bağırdı Mavi, gücünün son həddini kullanarak dostunu korumaya çalışırken.
Girdap onları birbirinden ayırmak istercesine şiddetle savuruyordu. Mercan, küçük yüzgeçleriyle akıntıya karşı koymaya çalıştı ama güçsüz düşüyordu. Tam bu sırada, büyük bir kaya parçasının arkasında güvenli bir oyuk gördü.
"Mavi, buraya gel!" diye seslendi Mercan, sesini suyun gürültüsüne duyurmaya çalışarak.
İkisi de son bir gayretle kendilerini o dar oyuğa attılar. Fırtına saatler boyunca resifin üzerinden geçti. Dalgalar kayalıkları dövüyor, deniz tabanındaki kumları havaya kaldırıyordu. Oyuğun içinde sıkı sıkıya birbirlerine tutunarak beklediler. Korku, kalplerini sarsa da birliktelikleri onlara en büyük cesareti veriyordu.
Fırtına dindiğinde, okyanus yeniden sessizliğe büründü. Ancak dışarı çıktıklarında gördükleri manzara yüreklerini burktu. Tanıdıkları resifin bir kısmı zarar görmüştü; bazı evler yıkılmış, bazı dostları başka yerlere göç etmek zorunda kalmıştı.

(Yeniden Başlangıç)

Zorluklar karşısında pes etmek onların doğasında yoktu. Mavi ve Mercan, diğer balıklarla birlikte ellerini (veya yüzgeçlerini) taşın altına koyarak resiflerini yeniden inşa etmeye karar verdiler. Günlerce çalıştılar; kırılan mercanları yerlerine sabitlediler, yeni yuvalar inşa ettiler ve genç balıklara güvenli alanlar yarattılar.
Bu zorlu süreçte aralarındaki bağ daha da güçlendi. Artık sadece iki dost değil, aynı zamanda bu büyük okyanusun ortak kaderini paylaşan iki yoldaş olmuşlardı.
Bir akşamüstü, güneş suyun altından süzülürken, ikisi de en sevdikleri tepeye, "Yıldız Kayalığı"na çıktılar. Uzakta, ufuk çizgisinde dans eden yunusların silüeti görünüyordu.
"Birlikte atlataamayacağımız hiçbir fırtına yok, Mavi," dedi Mercan, gözlerinde neşe pırıltılarıyla.
Mavi, kuyruğuyla dostuna sevgi dolu bir dokunuş yaparak gülümsedi. "Çünkü pusulamız hep birbirimizin kalbi oldu, Mercan."
Ve o günden sonra, okyanusun en mutlu, en huzurlu iki balığı olarak, sonsuz mavilikte neşeyle yüzmeye devam ettiler. Sonunda her zaman sevgi ve huzur buldular.

SON.......