1. BÖLÜM

Bu yeni kitabımda yanımda olduğun için çokça teşekkür ederim sana🎀
Keyifli okumalar✨
11.11.26
-_-
Karşı dağın sisi, aklıma düşen yeni düşüncelerin hüznünü gönlüme ekerken ilham perim kalem tuttuğum elimden dizlerime yasladığım defterin boş beyaz sayfasına üfledi.
Karakterlerin yaşadığı olaylar, düşünce yapılarıyla doldu a5 boyutundaki defterimin ilk üç sayfası. Dahası olsun, her şey tek oturuşta kafamda otursun, ilk taslağı bitireyim istedim. Ama aile yanında yaşamanın zorluğu bu noktada devreye girdi.
“Pınar! Ben geldim, kız. Çay koy bana. Yanına da bir şeyler hazırla.”
Oturduğum yerden, pencerenin hemen önündeki mermer çıkıntısından, oda yerine balkona atlayıp kapıdan salona geçtim. “Başka bir isteğiniz var mı paşa oğlu?”
Salondan çıktığımda Muammer abimle karşı karşıya geldik. Yüzü her zamanki gibi çatık bir şekilde bana bakarken “Annem Ayşe, Fatma, Emine… Kimi bulduysa çağırıyor bize. Onlar gelmeden bir şeyler yiyip hemen çıkacağım.”
Annemin bana haber vermeden misafir çağırmasının şaşkınlığıyla “Ne?” diye yükseldim bir an. Abim kaşlarını kavislendirince boğazımı temizleyip “Tamam,” diye mırıldanarak hızlıca mutfağa geçtim.
Elimde kalan defterimin kapağını kapatıp beş çekmeceli, boyumca olan dolabın üstüne bıraktım. Siyah dolma kalemimi de defterimin üstüne koyduktan sonra iş yapmamam için abime söyleyebileceğim bir engel kalmamış oldu, maalesef.
Balkona geçtiğim için altını kapattığım çayı ince belli bir bardağa koyup nereye gittiğini bilmediğim abimi çağırdım. O çayını içerken bende dolaptaki ıvır zıvırları çıkardım atıştırması için. “Abi ben misafirler için buzluktakilere bakacağım. Sen işin bitince temizlersin etrafı, olur mu?”
Balkondaki koltukta oturup keyif yapan abim söylense de kabul ettiği için onu duymazdan gelerek holdeki buzluğun yanına geçtim.
Dün, bitmesi için saatlerce uğraşıp akşam yiyeceğimiz kadarı haricindeki kısmı poşete koyduğumuz sarmaları ve önceden yaptığım börekleri dışarı çıkardım.
Mutfağa geçtiğimde hemen kısır yapmak için kollarımı sıvadım. Bu sürede abim bana çay, diye bağırsa da elimin kirli olduğunu söyleyip işime odaklandım.
Kısırın işi bitince abim hissetmiş gibi yanıma geldi. “Oooo, canım kardeşim, döktürmüşsün yine.”
“Ya abi,” diye sitem etmeye başladım. “Ben onu misafirler için yaptım. Evde hazır, var bilsinler diye. Sen lütfen şimdi yeme. Akşam artarsa birlikte yeriz zaten.”
Abim çocuk gibi söylenme başladı. “Zaten misafirlerle birlikte yiyeceksin. Bir de akşam, ayrıca benimle yiyeceksin, he?”
Göz devirmemek için kendimi kasıp sahte bir gülümsemeyle abime baktım. “Yok, bende yemeyeceğim.”
Kaşları çatılırken sert bir şekilde “Sebep?” diye sordu.
“Çünkü bende evde olmayacağım,” dedim basit bir şekilde. “Annem mahcup olmasın diye bir şeyler hazırlayacağım, sonra da çıkacağım.” Abim kuşkulanmasın diye hızlıca “Şimal’e gideceğim,” diye ekledim. “Yeni kıyafetler gelmiş herhalde, kızlar söyledi. Onlara bakıp dolaşacağım, sonra da misafirler gittiğinde eve döneceğim.”
Kaşlarını kavislendiren abim “Birincisi,” diye başladı, moralimi bozacak sözleri sıralamaya. “Tek mi dolaşacaksın, kızlarla mı? İkincisi, misafirler akşama anca gider. O yüzden işin biter bitmez eve dönüyorsun, nokta.”
Abime cevap vermek istemediğim için konuyu değiştirdim. “Abi, insanlar gelmeden hamuru halledip giyinmem lazım daha. O yüzden lütfen soruların cevap şuan bekleme. İşim var. İki ayağım bir pabuçta, anlayacağın.”
Un kabını alıp tezgahın üstüne koyduğumda abim “İyi ha,” diyerek başıyla kapıyı işaret etti. “Sen git üstünü giyin. Ben başlarım hamuru etmeye.”
Şaşkınlığımı belli etmemeye çalışırken söylediği sözden vazgeçmemesi için hızlıca “Tamam,” diye kabullenip defterimi dolabın üstünden aldım ve koşarak odaya geçtim.
Defterimi, ranzanın üst katında olan yatağımla tahta arasına sakladıktan sonra aşağı inip annemin odasına geçtim. Abimle aynı odada kaldığımız ve bu odadaki dolap abime kadar olduğu için benim kıyafetlerim annemin odasındaki dolapta duruyor.
Odaya girer girmez kapıyı kapatıp balkona açılan pencerenin perdesini kapattım.
Ne giymem gerektiği konusunda kararsız olduğum için kurtarıcı parçalarım olan lacivert, boru paça pantolon ve bedenimi saran sıfır kol beyaz badiyi alıp acele etmeden giydim.
Çıkarınca yatağın üstüne attığım pijama takımımı güzelce katladıktan sonra beyaz, kısa çoraplarımı giydim. Pijamalarımı dolabın içindeki sepete koyduktan sonra perdeyi açıp beyaz kol çantamı hazırladım.
En sona bıraktığım aksesuar seçme ve saç, makyaj yapımına geçmeden önce sosyal medya hesabıma girip Şimal’in önünde çekildiğim bir resmin üstüne ‘Gönlü de konumuyla aynı anda Rize’de olanları beş, on dakika sohbet etmeye beklerim.’ yazarak hikaye attım.
Kız okurlarımın gelmesini dileyerek paylaştığım hikayeyi paylaşıldığı an, abi korkusundan üzülerek silip bir tesadüfle birkaç okurumla karşılaşmayı dileyerek telefonumu çantama koydum ve makyajıma başladım.
Makyajımın son dokunuşu olarak allığımı abim anlamasın diye ince hesaplar yaparak sürdüm.
Saçlarımı güzelce taradıktan sonra sıkı bir at kuyruğu yapıp topladım ve bordo deri ceketimi giyip üstüne çantamı taktım.
Kapının kilidini açar açmaz annemin arkasında sürü misali kadınlarla açık duran kapıdan girdiğini gördüm. Aklıma abimin hamur açtığı gelince “Annem!” diye bağırdım.
Annemle birlikte bütün gözler bana dönerken hepsine tek tek bakmak zorunda kaldım. “Hoş geldiniz, diyecektim.”
Yan komşumuz olan Fadime teyze “Hoş bulduk Pınar,” diyerek bana karşılık veren ilk kişi oldu. Sonrasında mont ve çantaları alma faslı başladı.
Kadınların bir kısmı ellerini yıkamak için lavabonun önünde kuyruğa girdikten bir kısmı da salona geçip oturmuştu. Bende elimdeki yükleri annemin yatağına bırakıp mutfağa, geçtim hemen.
Üzeri kapalı olan kabın içinde hamuru mayalanması için bırakmıştı herhalde. Boş kap değildir umarım.
Büyük çaydanlığın altı yandığı için şaşkınlıkla çaydanlığı açıp baktım. Çay demlemiş bir de…
Kadınlar duymasın diye kısık sesle “Abi,” diyerek balkına girdiğimde abimin koltukta düzgünce oturup telefona baktığını gördüm. Beni duymamıştı sanırım.
“Abi,” diyerek sesimi biraz yükselttim. Abim irkilerek bana baktığında “Misafirler geldi,” diye mırıldandım. “Çıkabiliriz.”
Abim beni başıyla onaylayıp ayaklandığında kapıya doğru dönüp yürümeye başlamıştım ki kapıda duran Özlemle göz göze geldim. Onu beklemediğim için şaşkın bir şekilde “Özlem?” diye sordum. “Bir şey mi oldu, abla?”
Bakışları arkama kayan Özlem’in yanakları kızardı. “Yok, bir şey olmadı. Sadece…”
“Heh,” diye soluklanan annemin sesini duyunca Özlem geri adım atıp çıkışı açtı, bende balkondan çıkıp annemin karşısına geçtim. “Aferin. İyi akıl edip de koymuşsun çayı.”
Başımı balkona doğru çevirdiğimde abimle göz göze geldik. Onun yaptığını söylemek istesem de bakışları hiç hoş olmadığı için direkt konuya girdim. “Ettik etmesine de… Ben çıkacağım şimdi abimle, önemli bir işim var.”
Annemin kaşları çatıldı, çehresi abime benzedi. “Vu! Ne işin varmış bakayım? Eve misafir gelmiş ha.”
Bana karşı çıkacağını bildiğim için “Her şey hazır annem,” diyerek gönlüne girmeye çalıştım. “Sadece ısıtılmaları lazım biraz, o kadar. Hem abim götürüp getirecek dedim ya beni. Ayrıca hoş geldinizi dedim, yeter.”
Özlem’in aile içi konulara girdiğimiz halde neden hâlâ yanımızda olduğunu anlamadığımdan rahatsız hissedip gitmesi için gözlerine baktım.
Annem neye niyetlendiğimi anlamış olacak ki boğazını temizleyip “İyi,” dedi kendinden emin sesiyle. “Gidin. Özlem de geliyor sizinle, ona göre gidip gelirsiniz.”
Bakışlarımı annemden önce abime çevirdiğimde şaşkınlığım daha da arttı. Çünkü başını eğip kızaran yanaklarını daha da belli edecek şekilde gülümseyerek yere bakıyordu.
Annem kolumu dürtüp “Kız,” diye seslenince irkilerek kendime gelip annemin gözlerinin içine baktım.
“Ama anne başka genç yok. Ben vakitlice gidip geleyim o zaman. Abimle Özlem abla da tabakları falan ayarlar. Olur mu? Lütfen! Şimdi, hemen çıkmam gerekiyor.”
Abimden beklediğim sert tepki annemden geldi. “Nesi olur kız? Saçmalama. Özlem misafir burada.”
Özlem ilk defa lafa katılıp “Semiha teyze aşk olsun,” dedi. “Sanki ilk defa mı geliyorum size? Ben hallederim, Pınarlar gidebilir. Yani gitsinler, sorun yok.”
Konuşurken kendinden emin olmasıyla bilinen Özlem’in kelimeleri toparlayamayışı, elini ayağını koyacağı bir yer bulamayışı…
Annemin Özlem ablanın sözlerini de kabul etmeyip içeridekilere hizmet etmem için direteceğinden adım kadar emin olduğumdan balkondan dışarı bakıp şaşkınlıkla “Aaaa,” diyerek dikkatlerini dağıttım. “Teyzemler de mi gelecekti?”
Annem “Hani,” diyerek balkona doğru yürüdüğünde koşarak mutfaktan, ardından da evden çıktım. Bordo stiletto, kombinimle uyumlu olduğu için giymeyi düşündüğüm ayakkabıydı ama şansıma kapıda hazırda bekleyen beyaz spor ayakkabıları giymek düştü.
Hayaller hayatlar karmaşası içinde adımlarımı daha da hızlandırarak yokuş aşağı inmeye başladım. Eğer yavaşlasaydım annemin misafirlere ayıp olmasın diye balkona çıkıp sessizce söylenirken eve dönmemi umarak arkamdan attığı eşyalardan biri kafama ya da başka bir yerime denk gelip beni eve geri dönmek zorunda bırakacaktı.
Annemin beni göremeyeceği yere geldiğimde insanların bakışlarını üzerimde hissetmek istemediğim için koşumu hızlı adımlarla yürüyüşe çevirdim.
Çarşıya giden yolu neredeyse yarıladığımda minibüs geldi. Daha fazla yürümek istemediğim için hemen durdurup bindim. Paramı verdikten sonra en arka koltuğa geçip sosyal medya hesabımda gezindim. Birkaç kişi kitabımdan alıntı yaparak beni etiketlemiş, birkaç kişi kitabım hakkında mesaj atmış bana. Hepsine dönüş yapmaya çalıştım inene kadar ama bitmedi.
Biraz yürüyüş yaptıktan sonra vardığım durakta Şimal’in önünden geçen otobüsü bekledim. O süreçte hava beni boğmaya başladığı için ceketimi çıkarıp çantama astım.
Çok beklememe kalmadan otobüs geldi. Oturarak geçen yolculuğum sonlandığında telefonum çaldı. Ahmet abim arıyordu. Allah Allah.
Yurt dışından internet üzerinden aradığı için görüntülü bir çağrıydı bu. O yüzden kenara geçip kablolu kulaklığımı taktıktan sonra abime tekrar araması için mesaj atıp beklemeye başladım. Arama ekrana düştüğü an cevaplayıp “Abi?” dedim endişeyle. “Hayır olsun inşallah. Bir şey mi oldu?”
Abimin yüzünde güller açıyordu neredeyse ama ben yine de içimdeki korkuyu tutamadım.
Yalancı bir azarlamayla “Ne olacak kız?” dedi abim enerjik sesiyle. “İşler burada çok yolunda, şükür. Elimde olan birkaç projeyi de bitirdikten sonra Türkiye’ye gelmeyi planlıyorum, tatil için.”
“Ayy,” dedim sevinçle. “Annem çok sevinecek!”
Beni başıyla onaylayan abimin yüzü asıldı. “Tabii. Duyarsa sevinir, umutlanır. Ama duymayacak.”
Kaşlarım çatılırken nedenini de söylemesin bekledim. “Çünkü bu dönem çok bereketli geçiyor, dediğim gibi. Belki elimdeki işlerin bitmesine kalmadan yeni işler gelebilir, bende eğer olursa haliyle başında kalacağım. Onun için anneme söyleme, umutlanmasın, sürpriz olsun.”
Başımı hafifçe eğip dudaklarımı birbirine bastırdım. “Öyle olsun bakalım. Tamam, söylemem.”
Başımı hafifçe kaldırıp yolda insan olmadığına emin olduktan sonra telefona bakarak yürümeye başladım.
“Sen nereye gidiyorsun, ne yapıyorsun?”
Hafifçe omuz silkip “Şimdi Şimal’e geldim abi,” diye cevapladım sorusunu. “Yeni moda kıyafetler gelmiş, onlara bakacağım.”
Gülümsemesi genişlerken “Ooo,” dedi coşkuyla. “İyi. Sen güzelce alışverişini yap o zaman. Ben tutmayayım seni. Allah’a emanet.”
Abim elini kaldırıp avuç içini gösterdiğinde aynı şekilde elimi kaldırıp “Hadi Allah’a emanet,” diyerek aramayı sonlandırdım.
Buraya başka bir zamanda da gelebilir ama işlerin böyle coştuğu zamanı her zaman bulamaz. O yüzden inşallah işleri yolunda gider.
Telefonumu çantama koyup alışveriş merkezine girdiğimde etrafı çok sakin gördüm. E tabii herkes benim gibi işsiz, dertsiz değil ki öğlen sıcağında dışarı çıksın.
Kendi kendime söylenerek bir mağazaya girdiğimde yaz kreasyonunun yeni parçalarının gerçekten geldiğini gördüm.
Heyecanla kıyafetlere dokunup bana nasıl olacağının merakıyla en çok beğendiğim parçaları kabinde denedim. Hepsi de cuk oturmuştu bedenime ama ben o kadar parça içinde sadece dört parça kıyafet alabildim.
Alışveriş yaptığım ilk mağazadan çıkıp başka mağazaları gezdiğimde illa benim olsun, diyeceğim kadar beğendiğim bir şey olmamasına sevinip ayakkabıcıya uğradım mağaza gezimi sonlandırmak umuduyla.
Yeni aldığım bluzun sarısıyla aynı ton olan topuğu beş, altı santime yakın bir ayakkabı aldı gözümü. Diğer kıyafetlerim için evdeki çoğu ayakkabım uyumluydu. Gerçi o sarı bluz için de uyumlu beyaz ayakkabılarım var ama… Ben bu sarıyı almak istiyorum.
Gözüme kestirdiğim ayakkabının bana uygun numarasını bulup denedikten sonra başka bir şey aklımı çelmesin diye hızlıca kasaya gidip ayakkabıyı aldım.
Aç olmadığım için direkt aşağı inip Şimal’den çıkmaya hazırlandım. Hazırlandım, evet. Çünkü ben girdiğimde olmayan kalabalık, girişin önünü kaplayıp bir adım atacak yer bile bırakmamıştı. Bundan, yemek katına da bir uğramam gerektiği mesajını alıp geri döndüm.
Keşke bir tanıdığa rastlasam da oturup karşılıklı bir şeyler içerken havadan sudan konuşsak.
Oflayarak yemek katına vardığımda hızlı adımlarla her zaman içeceğimi aldığım yerin önüne geldim. “Ben bir muzlu milkshake alabilir miyim?”
Kasada duran genç adam siparişim hazırlarken çantamdan telefonumu çıkardım. Zaman geçsin diye sosyal medya hesabıma baktığımda önüme benim için büyük bir haber düştü.
Ağzım şaşkınlıkla aralanırken elimi hızlanan kalbimin üstüne götürüp haberin doğruluğunu içimde sorguladım. Ardından siparişimi bana uzatan adama sordum tam anlamıyla emin olmak için. “Pardon, Topçu İbrahim mi gelecekmiş buraya bugün?”
Adam gülümseyerek beni onayladı. “Evet, gelecek. Bilinmesini istememiş rahat rahat gezmek için ama herkesin son dakika haberi olmuş.”
Kalbim teklerken hızlıca parayı ödeyip bardağı alarak aşağı indim. Umarım buraya gelmesine daha vardır ve onunla karşılaşmadan buradan çıkabilirim.
Kalabalıklaşan alışveriş merkezinde yürüyen merdivenleri kullanmak yerine boş duran asansöre binmeyi tercih edip boş olmasını ümit ettiğim otopark katına indim.
Kapısı açılır açılmaz inmeyi planladığım asansörden beni görmezden gelip dışarıda savaş varmışçasına ses kalabalığıyla asansöre akın eden insan topluluğu yüzünden inemedim.
Hangi bedenin bana çarpıp beni aynaya yapıştırırcasına ittiğine bakamadan beni kolumdan nazikçe tutup iğne deliği gibi kalan boş yere çeken birine teşekkür borcum oldu.
Ben olayları anlamlandıramayıp kendimi toparlamaya çalışırken evvelde aşinası olduğum bir sesin “Ne yapıyorsunuz lan siz!” diye yükselmesi ortamı sessizleştirmeye yetti. “Her şeyin bir adabı, bir sınırı var arkadaşlar. Lütfen kendinize gelin.”
Her şey onun sesini duymamla kafamda otururken başımı eğip beni görmemesi için bildiğim bütün duaları etmeye başladım.
Kalabalık grubun içinden çoğunluk özür tarzında bir şeyler mırıldanıp İbrahim’e sorular yöneltmeye çalışsa da İbrahim onları duymazdan gelip benimle ilgilenmeye çalıştı.
Demek tanımadığı her kadına böyle ilgi gösteriyor hâlâ.
Elimle burnumdan aşağısını kapatırken başımı yerden kaldırmadan duran asansörden hangi kata geldiğimize bakmadan insanları ittirerek indim.
Tahminimce asansörden bayağı uzaklaştığım an içimde tutamadığım düşüncelerimi sessizce dışa vurdum. “Değişmemiş. Hiç değişmemiş.”
Penceresindeki manzarayı görmemek için üstüne perde çektiğim geçmiş, kendini göstermek için can atarak perdeyi aralamaya çalışıyordu şuan.
“Sende yaşam pınarı. Sende hiç değişmemişsin.”
Sesini duymaya daha fazla katlanamayacağım için adımlarımı hızlandırıp çıkışa doğru yürümeye başladım.
Allah’ım ama ben bir tanıdıkla karşılaşayım derken karşılıklı oturup konuşabileceğim herhangi bir hemcinsimi kastetmiştim…
Şimal’den çıkar çıkmaz telefonumu elime alıp saate baktım. Daha üç bile olmamış. Bilseydim moralimi bozulacağını, tabletimi de getirirdim yanımda.
İçimdeki sıkıntıyla oflayıp çarşıya doğru yürümeye başladım sinirimi her adım attığımda bacağıma vuran poşetlere yükleyerek.
Kaldırımda yürürken sinirli bir insan olmamasını dilediğim birine çarptım. Gözlerimi, dikkatsizliği tepki olarak sımsıkı kapatsam da karşımdakinden laf yememek için hızla “Afedersiniz, dalgınlığıma geldi,” diyerek çarptığım kişiye bakmadan ilerlemeye başladım.
Şaşkınlıkla “Pınar?” diyen tanıdık erkek sesini duyunca gözlerimi devirip yolun ortasında durdurdum. “İyi misin?”
Böyle klişeler kitaplarda okuyunca ya da filmlerde izleyince güzel oluyor maalesef. Gerçek hayatta işler tersine işliyor çünkü.
Karşıma geçip endişeyle yüzüme bakan Yakup’a dostça, iyi olduğumu belirtmek için gülümsedim. “İyiyim. Bir an dalgınlığıma geldi öyle, kusura bakma.”
“Estağfurullah, ne kusuru?” dedikten sonra elimdeki poşetlere kaydı gözleri. Elini poşetlerime doğru uzatırken “Yardım edeyim sana?” dedi sorudan uzak bir netlikle.
İtirazlarımın boşa gideceğini bildiğimden poşetleri ona uzattım. “Teşekkür ederim.”
Yakup başını hafifçe eğip yanımda yürürken “Nereye gidiyoruz?” diye sordu. “Arabam hemen şurada. İşin bittiyse, eve götürebilirim seni. Hem annemler de sizdeydi, onları da alacağım zaten.”
Evde misafir olduğu aklımdan çıkmıştı tamamen. “Yok!” diye yükseldim bir anda. Yakup bana şaşkınlıkla bakarken “Yani…” diyerek kendimi açıklamaya çalıştım. “Benim biraz daha işim var buralarda. Hem abim gelecek beni almaya, unutmuşum. Yine de teşekkür ederim.”
Hızlıca Yakup’un elinden poşetlerimi alıp neredeyse koşarcasına, birilerine çarpmamaya dikkat ederek yanından uzaklaştım.
Kuyumcular Sokağı’na doğru geçeceğim sırada yanıma iki tane güzel genç kız geldi. Heyecanlı halleri, yerinde duramayışlarından belli olan kızların bakışları bende olduğu için içtenlikle gülümseyip onların enerjisine aynı şekilde karşılık vermeye çalışarak “Merhaba kızlar,” dedim.
Kızlar birbirlerine bakıp gülümsedikten sonra diğerine oranla kısa olan kız “Yanlış anlamayın lütfen,” diyerek söze girdi. “Sizi çok sevdiğimiz bir serinin yazarı olan Pınar Doğru’ya benzettik de…”
Bir anda içime doğan kız neşesiyle “Ayyy,” diye tabiri caizse çığlık atarken poşetlerimi kaldırıma, bacağıma değecek şekilde bıraktım. Böylelikle kızın sözünü istemeden de olsa bölmüş oldum. “Evet, benim adım Pınar. Peki rica etsem bende sizin isimlerinizi öğrenme şerefine nail olabilir miyim acaba?”
Doğru yazarı bulduklarını benim onayımla öğrendiklerinde birbirlerine heyecanla bakıp ellerini kalpleri götürmeleri…
Çocuklarının mürvetini görmüş bir anne gibi duygusal moda girdiğimde diğer kız “Peki size sarılabilir miyiz?” diye sordu çekingen bir şekilde.
“Ah, tabii ki.” Kollarımı iki yana açıp kızların bana sarılmasını bekledim. Aynı anda bana sarıldıklarında yakın zamanda küçük çaplı da olsa okur buluşması yapmayı planladım kafamda.
Kızların poşetlerimi taşımama yardım etmeye karşılık sahile doğru yürüyüş yapma teklifini kabul ettiğim için yol boyunca karşılıklı konuşarak keyifli vakit geçirdiklerini umdum. Çünkü ben bayağı keyif aldım benimle aynı kafa kapısında olan kızçelerle konuşmaktan.
Önümüze gelen ilk kafeye girip oturup siparişimizin gelmesini beklerken sohbet konusu bir anda aşka döndü.
Sipariş gelene kadar sevdiği şahısları anlatmayı bitiremeyen kızları dinlemek, hem sırayı bana getirmediği hem de yeni kurgularımın muhakkak birinde yazacağım çift dinamitini kafamda oturttuğu için çok eğlenceliydi.
Yolda dururken aramızdaki ilk sohbeti başlatan ve şuan sağımdaki sandalyede oturan Hanife, sipariş ettiği kafeden bir yudum aldıktan sonra bana döndü. “Eeee Pınar abla, senin de var mı sevdiğinle böyle unutamadığın, rezil hissettiğin anıların?”
Sol yanımdaki sandalyede oturan Hatice “Kimin yok ki?” diyerek arkadaşına destek verdi. “Hep biz anlattık ama Pınar abla. Sende biraz anlatsan, gülüşümüz biraz daha artsa?”
Dudaklarımı büküp bakışlarımı ikisinin arasında gezdirdim. “Ben biraz deli dolu olduğum için her anım aslında biraz rezillikle dolu. Tabii bana göre sıradan şeylerdi. Gerçi ona göre de bir sorun yoktu ama…”
Devamını getiremedim. Derin bir nefes alıp verdiğimde kızlar da durumu anlamış olacak ki sessiz kaldılar.
“Zaten biliyorsunuz ama. Dilimden dökülemese de bazen kelimeler, yazıya dökülüp çoktan girdi hafızalarınıza.”
Kızların aniden birbirlerine dönüp ağızları bir karış açık şekilde telepatiyle anlaştıktan sonra aynı anda bana dönüp “Yoksa Söz’de okuduklarımız mıydı?” diye sordular.
Acıyla gülümseyip kızları başımla onayladığımda Hanife öyle olmamasını umar gibi devam etti. “Köz çıkana kadar gerçek hayattan esinlendi, dememiştin. Yoksa o hikaye, o son…”
Başımı hafifçe eğip dolan gözlerimi, acımı gizlemeye çalışarak gülümsedim. “Ben bir makyajımı tazeleyip geleyim. Öyle devam ederiz, olur mu?”
Çantamı yanıma alarak kızların onayını aldıktan sonra masadan kalktım. Arkamdan baktıklarını bildiğim için önce hızla lavaboya girip elimi yüzümü yıkadım. Sonra da kasaya geçip kızlar görmeden sohbet arasında söyledikleri en sevdiği tatlıyı sipariş verip hesabı ödedim.
Masaya geçtiğimde kızlar bıraktığım kasvetli havayı çoktan dağıtmışlardı bile. “Eeee, yeni kitap ne zaman çıkar acaba yazar hanım?”
Hatice “İmza günleri de rica ediyoruz ama, lütfen,” diyerek telefonunu ekranı açık şekilde bana doğru uzattı. Ne göstereceğini anlamadığım için kaşlarım çatılırken telefonunu elime aldım.
Ekranda yazan mesajlar karşısında şaşkınlığa düştüm.
Dışarıda öylesine çektiğimiz fotoğrafı hikayemizde paylaşabilir miyiz, dediklerinde aileleri veya arkadaşları görsün diye sanmıştım. Ama bookstagram oldukları aklımın ucundan bile geçmemişti.
Şaşkınlığı üstümden atamadan telefonu Hatice’ye uzatıp ağzım açık bir şekilde kızlara bakakaldım.
Kızlar kıkırdayınca “Yani bana komplo mu kurdunuz?” diye sordum yalandan hesap sorarcasına. “Bende size kalkmadan imzalı bir yazı yazıp hediye etmeyi düşünmüştüm. Hiç olmadı ama böyle.”
Hanife “Ya ama,” diye söylenirken Hatice “Şaka yapıyor Hanife ya,” diyerek arkadaşını sakinleştirmeye çalıştı. “Sende hemen yiyorsun.”
Kaşlarımı kavislendirip Hatice’ye emin misin, dercesine baktığımda Hanife “Al işte,” diye mızmızlanmaya başladı. “Keşke başında söyleseydik.”
Olayı daha fazla uzatıp da kızları üzmek istemediğim için hafifçe gülerek “Hatice’ye katılıyorum,” dedim. “Ama bir tık kandırılmış hissettim kendimi. Çünkü aileniz, arkadaşlarınız görecek diye ummuştum ben. Geniş kitleli hesabınıza atacağınızı bilseydim daha ciddi dururdum.”
Hanife pişmalıkla başını öne eğince Hatice “Haklısın,” diye mırıldandı. “Nereden geldiğimizi, hayat akışımızı anlatmaktan konu oraya gelmemişti ki. Ama rahatsız oldun madem, hemen kaldırıyorum fotoğrafı.”
Eli telefonuna giden Hatice’nin elini tutup “Gerek yok canım,” dedim içten bir şekilde. Karşıdan elindeki tepside iki triliçe tabağıyla masamıza gelen garsonu gördüğümde “Hem,” diyerek boğazımı temizledim. “Bu konu çok uzadı, kapatalım. Artık tatlı yiyip tatlı konuşmamıza devam edelim.”
Garsona elimle kızların önünü işaret ettiğimde kızlar garsondan sonra mahcup bir şekilde teşekkür ettiler bana.
“Ne demek canlar,” diye karşılık verdikten sonra çantamdan küçük defterimle kalemimi çıkarıp kızlar hakkında bir şeyler yazmaya başladım.
On sekiz yaşına kadar Ordu’da, aynı mahallede yaşayan Hanife ile Hatice, ortaokuldan beri arkadaşlıklarını sürdürüyorlarmış. İstanbul Üniversitesi Cerrahpaşa’da hemşirelik bölümünü kazandıktan sonra aile evinden ayrılıp İstanbul’da aynı yurt odasında yaşamaya başlamışlar. Ve şuan birinci sınıfı bitirip yaz tatili için bir akrabalarını ziyarete diye Rize’ye gelip gezip yeni yerler görüyorlarmış. Ayrıca son dakika haberim olduğu bookstagram hesapları varmış.
Hanife için yazdım önce.
Arkadaşını dinle. Erkekler cidden boş işten başka bir şey değil.
Seni üzme haddini kendinde bulamamaları için onlara hak ettikleri şekilde yaklaş lütfen. Hiçkimse senden, duygularından önemli değil.
Kendine iyi bak lütfen, geleceğin beyaz önlüklü meleği.
Bolca sevgilerimle, Hanife…