Yok Oluşun Eşiği

Sene 2036

Güneş Ay'ın yerini almak üzereydi.Neredeyse sabah olmuş,insanlar uyanmaya başlamıştı.Gündem son zamanlarda o kadar iç karartıcıydı ki aileler sabah kahvaltılarında televizyona bakmak dahi istemiyordu.Son zamanlarda teknoloji yaygınlığı arttığı için kimsecikler haberlere maruz kalmadan yaşayamıyordu ne yazık ki.Herzaman iyi giyinimli,makyajlı ve güzel bir hanımefendi pudrayla kaplı maskesinin altındaki tedirginliği belli etmeden A ve B ülkesi arasındaki savaştan dolayı ölen şehitleri anons ediyordu.Yaşlısı,genci,çocuğu ve orta yaşlısı hepsi sabah yine bu haberlere maruz kalacağından çok emindi.Dün gece uyumadan önce birçok çocuk korkarak ebeveynine "Savaş mı olacak anne/baba?" dediğinde yarısından fazlası "Olmayacak" demişti.
Ama kriz dediğimiz durumlar her zaman beklenmedik bir anda gerçekleşmez mi zaten?

Kimisinin doğum günü olan o gün, beklenen felaket yaşandı.Tüm Dünya savaş meydanına dönmüştü.Havadan atılan nükleer bombalar,nükleer silahlar,patlayan akıllı cihazlar,kaçan insanlar,yıkılan dev binalar..
Çocuklar ağlarken etrafta askerler bile olmuyordu.Tek bir bomba binlerce kişiyi rahatça öldürüyordu.Kuşlar tatlı sabah şarkısını kesmiş yerine savaşın ölüm senfonisi geçmişti.

Kimisi uykusundayken geçti sonsuz uykuya, kimisi uyanıkken bir ışık gördü ve bir daha hiçbir şey göremedi.Bütün ülkeler birbiriyle çatışıyordu.Hükümet hariç hiç kimsecikler tahmin etmemişti bunu.İlk önce fakir toplulukları vurdular sonra daha gelişmiş olanları.Ölmeyenler cansız bedenlerin arasında son 1 saatini geçirirken bile ölmeyi diliyordu.

Keşke bende sizinle birlikte ölseydim de sizi bu kadar yaralı görmeseydim..
diye ağlıyordu bir adam yeni doğmuş bebeği ve doğum yapan karısına.

Bir yerde bir çocuk annesini uyandırmaya çalışırken bir yanda bir kedi sahibine miyavlıyordu.

Ayrılık zamansız gelmişti.Kimse zamanın değerini bilmemiş dargın olduğu kişiyle barışmaya fırsat bile bulamamıştı.Bazıları sevdiğine son kez seni seviyorum diyememişti.Tüm bunlar bir avuç toprak için yaşanıyordu.Ama insansız bir toprağın ne işi vardı dünyada?

Devletlerin vizyonu ise tek bayrak, tek ülkeydi.Sadece çok zeki ve güzel insanlar yetiştirilecek,kazananın soyu yönetici olacaktı.Ölümsüzlük aşısı son 3 ayda bulunmuştu.Adı ölümsüzlük olsa da insana sadece 5 yıl daha yaşama şansı veriyordu.Bunu elbette siviller bilmiyordu.Sadece yöneticilerin hakkıydı.Bu buluşu bulan ve bilen bir tane biliminsanı kalana dek hepsini hayattan silmişlerdi.Bir dakika onlar hiç var olmuş muydu?

Etraf kan gölü,duman ve yıkık şehirlerle doluydu ki hayvanlar ne yapacağını şaşırmıştı.

Kuşlar uçarken birden yerde buluyorlardı kendilerini.
Doğa daha fazla izleyemedi bu görüntüleri.Ağlamaklı bir acı dolu sesle insanlar duyamasa bile doğal afetlerle söyledi sözlerini.
Yeter..Dursun bu katliam..Benim yavrularım,nedir bu sonsuzluk arayışınız..?Kim sonsuza kadar sahip olmuş bu yaşama benden başka?Eminim 200 yıl benim yerime yaşasaydınız bu kadar istekli olmazdınız.
Doğa sessiz kalmaya mahkumdu.Yıldızlar isteseler bile gece onlara bakarak konuştuğunuzda size parıltı haricinde cevap veremezlerdi.Doğada bu durumdaydı sadece doğal afetleri vardı elinde.

Ölüm o anları sadece durmuş izliyordu.Dingin duruyordu,hiçbir şey yapmasına gerek yoktu.Onun sakinliği bile insanları öldürüyordu.Hem bu bile gereksizdi,zaten insanlar birbirlerini öldürüyordu.

Evin asıl sahibi tepki göstermeye devam etti.Deprem oldu,Güney yarımkürede yazın ortasında kar yağdı,şimşekler çaktı.Kuzey yarımkürede tsunamiler denizin üstündeki buza rağmen karaya çarptı.Ama ne olursa olsun bunlar felaketi körüklemekten başka bir işe yaramadı.Tekrardan durduramıyordu insanları.Yine canı yanıyordu.Üstelik bu sefer her şey daha hızlıydı.

O an doğa rüzgarlarıyla ölüme fısıldadı.Fısıldaması bile yeterliydi çünkü ölüm her şeyi işitebilirdi.
Sevgili eski dostum,bir anlaşma daha yapalım.Bu seferlik sadece bu 10 insanı öldürme.Bacakları kopsun ölmeyi dilesinler,ateşten bayılsınlar.Yansınlar ya da donsunlar.Ama sen ruhlarını bedenlerinden çıkarma.Karşılığında ise bundan 100 yıl sonra hâlâ Dünya'da zalimlik varsa, tekrar bu yıl yaşananları tekrarla.

Ölüm bu anlaşmayı ilk defa duymuyordu.Son 5 yüzyıldır Doğa her seferinde bunu teklif ediyordu.Sakince iç çekti ölüm.Daha kaç kere duyacaktı bunu?Artık doğanın haklı çıkacağı güne inanmıyordu.
Bu sesi rüzgar aracılığıyla duyan Doğa o 10 insanı tek seferde ağaçları ve yeşilliğiyle örttü.Ve korudu bu yıkımdan.Tıpkı 100 yıl önce diğer 10 insana yaptığı gibi onları da hayatta tuttu.