İş Günü

Mavi Güneş

Bugün baktığım 3. iş ilanıydı, kimse deneyimsiz birini ise almıyordu, kendileri eğitim verebileceklerini söylemelerine rağmen vermeyip deneyimsiz bulup direkt “Biz sizi arayacağız” dediklerinde zaten anladim ki beni elemişlerdi.

Şimdi bi gece kulübün de garson ilanını görmüştüm acaba abim burda çalışmama bir sey der miydi? En azından paramı kazanırdım, bu iş ilanını yuvarlak içine aldim ve yazan telefon numarasından aradım onları.

Detaylari telefonda vermemişti, çalışma saatlerini falan, alacağım maaşı... bu yüzden güzelce hazırlanıp makyajımı yapıp kendimi attim dışarıya, İzmir'in sıcağı gerçekten çekilmez olmuştu, çok sıcaktı yürüyerek gidersem mahvolurdum bu yüzden arabama bindim ve yola çıktım.

Kulübün önünde durdum, çok güzel bir yere benziyordu, kocaman bir gece kulübüydü burası, içeriye girerken bana iki takım elbiseli, iri cüssesi olan iki tane adam açmıştı kapıyı, selam verdim başımla sonra içeriye adımımı atmıştım.

Yüksek sesli dans müziği kulaklarımın uğuldamasına sebep olmuştu, bazı kızlı erkekli çiftleri dans ederken, bazılarını da erkeklerin kucaklarında oturup öpüşürken görmüştüm, abim burayı bir görse hem beni mahveder, hemde burayi kapattırır.

“İş görüşmesi için gelen kız sen misin?”

Arkamda duran iri yarı adamın sesini duyunca arkamı döndüm, iri yarı olduğunu bakmadan nerden bildin diye soracak olursanız karşımda ayna vardi ve kabak gibi görünüyordu her sey.

“Evet benim.” diyebildim sadece, adamda oyle bir tip vardı ki başka cümle kuramamıştım.

“Aslan! Akrep abiye söyle iş görüşmesi için beklediği eleman gelmiş.” Aslan denen adamın yukarı merdivenlerden çıkarken görmüştüm. “Sende onunla bir git, abi seni çağırabilir, bir şeyin ikiletilmesinden pek hoşlanmaz, hemen çağırabilir seni.” ne garip adamdı bu ya.

“Tamam anladım.”

“Bu arada Yaman ben, ama sen bana Kılıç desen daha iyi olur, lakabımla tanınırım burda.”

Yukarıya merdivenlere doğru adımımı atarken kalbimin hızlandığını hissettim neden böyle olduğunu anlamamıştım, ama bir şeyden çok korkar yada heyecan yaparsam böyle oluyordum, derin nefes aldim.

“Sakin ol Mavi, heyecan yapacak bir şey yok, kendine gel... kendine gel...” dedim ve odanin kapısının önünde durdum.

Kapı açıldı ve o az önceki Aslan denen adam çıkmıştı odadan, gözleriyle kapıyı işaret etmişti, sanırım gir diyordu bende girdim içeriye, içeriye girdiğimde uzun boylu, atletik yapılı, az da olsa atletik, üzerinde beyaz bir gömlek, altındaki kumaş pantolonla tam bir beyefendi havası kalmıştı kendine.

“Öylece ayakta dikilip beni mi seyredeceksin ufaklık?” deyince irkildim.

Ne yaptığına baktım, elinde bir sey vardı ve kafesin kapağını açmış bir sey atıyordu içine, ne olduğunu anlamadan onu izlemeye devam edince bana döndü.

“Biliyor musun ufaklık, akrepler gerektiğinde çok yararli olabiliyorlar, özellikle düşmanlarım için.” deyince yutkundum, ben nereye gelmistim boyle?

Gözlerimi ondan alamıyordum, üzerimdeki o keskin, sorgulayan bakışları sanki tenimi delip geçiyordu. Kafesin içindeki hareket eden o tehlikeli canlıya baktıktan sonra yeniden bana döndü.

Yüzünde sevecenlikten uzaktan yakından alakası olmayan, buz gibi bir tebessüm belirdi. Adını Akrep koymaları boşuna değildi, bakışlarıyla insanı önce felç edip sonra zehirleyebilecek karanlık bir havası vardı.

“Adın Mavi, öyle mi?” dedi, masasının üzerinde duran siyah çakmağı ağır hareketlerle parmaklarının arasında çevirirken.

Sesi tok ve kışkırtıcıydı, odadaki ağır tütün kokusuna karışan o pahalı parfümü bile adamın ne kadar tehlikeli, ne kadar sınır tanımaz olduğunu ele veriyordu.

“Burası senin bildiğin, o derme çatma kafeteryalara benzemez ufaklık. Burada ayakta kalmak istiyorsan sadece güzel görünmek yetmez. Gözün dört açılacak, fazlasını görmeyeceksin, fazlasını duymayacaksın, en önemlisi de fazla sorgulamayacaksın.”

Kuruyan boğazımı ıslatmak için yutkundum, ama kelimeler sanki boğazıma dizilmişti.

“Anladım,” diyebildim sadece, sesim az önceki sokak cesaretimden eser kalmadığını açıkça belli ediyordu.

Akrep, birden masasının arkasından kalktı. Üzerime doğru yürümeye başladığında her adımında içimdeki o korku dalgası biraz daha büyüyor, sırtım neredeyse arkamdaki ahşap kapıya yapışıyordu.

Aramızdaki mesafeyi öyle bir kapattı ki, boy farkımız yüzünden başımı hafifçe yukarı kaldırmak zorunda kaldım. Yavaşça eğilip yüzüme doğru yaklaştı, o zehirli nefesi tenime çarptığında kalbim kulaklarımda çınlıyordu sanki.

“Şimdi sana bu kulüpte garsonluk yapabilir misin diye sormayacağım,” diye fısıldadı, her bir kelimenin üzerine ayrı ayrı basarak. “Çünkü yapacaksın. Başka şansın yok çünkü buraya kendi ayağınla adımını attığın an itibarıyla dönüş biletini benim elime verdin Mavi. Abini... Onu da şimdiden unut... Buraya girdiğini öğrenirse seni kurtarmak ister mi bilmem ama, benim ellerimden seni kimse alamaz.”

İçerideki o boğucu havada, masanın üzerindeki akrebin kuyruğunu zehir akıtmak için kaldırdığı gibi, o da elini çeneme doğru uzattı. Parmak uçları çeneme değdiğinde irkildim, dokunuşu hem hissiz hem de tehlikeli derecede sakindi.

“Bakalım bu narin kız bu cehennemde ne kadar dayanabilecek?” diye mırıldandı kendi kendine, yüzünde şeytani bir tatminle. “Yarın akşam mesaiye başlarsın. Şimdilik defol git gözümün önünden, ama unutma, arkanda bıraktığın kapı dışarıya açılıyor gibi görünse de, asıl kapının anahtarı bende, ve ben istemedikçe onu kimse açamaz!”

Odanın içinde yankılanan tok kahkahası kulaklarımda çınlarken, kapıyı nasıl açıp dışarı kendimi attığımı hatırlamıyordum bile. Merdivenlerden aşağı inerken bacaklarımın titremesine engel olamıyordum. Ben ne bulaşmıştım böyle? Akrep tam anlamıyla bir psikopattı ve ben, kendi ellerimle o canavarın kafesine adım atmıştım.

1.Bölüm Sonu...