BÖLÜM 1: Demir Kafesin Kralları

Gürültü. Hayatım boyunca kaçmaya çalıştığım ama her sabah kendimi içinde bulduğum o iğrenç gürültü...
Mercedes'in arka koltuğunda otururken tek yaptığım, kulaklığın sesini biraz daha açıp dış dünyayı tamamen sessize almaktı. Şoför arabanın kapısını açtığında bahçedeki tüm o gereksiz fısıldaşmalar, gülüşmeler bıçak gibi kesildi. Alışkındım. Bu okulun kapısından içeri adımımı attığım an herkesin bana bakmasına, benden çekinmesine ve adımlarıma göre yön almasına alışkındım. Karahan Koleji babamın parasıyla, benim gölgemle dönüyordu.
Arabadan indim. Gömleğimin üst düğmelerini gevşetirken gözlerimi hafifçe kısıp bahçeye baktım. Kimse gözlerimin içine bakmaya cesaret edemiyordu. Sağ kaşımdaki o sızlayan yara izi gibi, hayatım da bir yerlerden hep eksikti. Annemin ben doğarken ölmüş olması, evde Haktan Karahan gibi buzdan bir adamla yaşamak beni bu hale getirmişti. Eğer birileri canımı yakıyorsa, ben de onlarınkini yakardım. Kural basitti.
Barış arabanın diğer tarafından inip yüzündeki o her an patlamaya hazır İkizler burcu sırıtışıyla yanıma geldi. Hemen arkasından Aras sakin adımlarla bize katıldı. Koridorda yürürken kalabalık önümüzde ikiye ayrılıyordu. Kantine geçtik. Her sabah oturduğumuz, cam kenarındaki o büyük deri koltuklu masaya doğru ilerledim. Ama masaya birkaç adım kala adımlarım birden kilitlendi.
Barış’ın arkamda durduğunu, Aras’ın şaşkınlıkla nefesini tuttuğunu hissettim.
Masamda... Tam olarak benim her gün oturduğum o köşede yeni bir kız oturuyordu. Üzerinde okulun forması vardı ama diğerleri gibi korkudan tir tir titremek yerine, saçlarını alelade bir topuz yapmış, önündeki test kitabına gömülmüş şekilde kahvesini yudumluyordu. Dünyadan habersizdi. Ya da öyle görünmeye çalışıyordu.
Kantindeki herkesin nefesini tutup bize baktığını hissettiğimde içimdeki o karanlık öfke yavaşça yukarı tırmandı. Bu okulda benim kurallarım çiğnenemezdi.
Kıza doğru yürüdüm ve tam masanın önünde durdum. Gölgem önündeki kitabın üzerine düştüğünde, bakışlarını yavaşça kaldırdı. Büyük, inatçı gözleri doğrudan benim gözlerime kilitlendi. Yüzünde en ufak bir korku kırıntısı bile yoktu.
Sesimi yükseltmeye gerek duymadan, buz gibi bir tonla konuştum:
"O oturduğun yer," dedim, parmağımla masayı işaret ederek. "Benim."
Kız milim kıpırdamadı. Gözlerini kısmadan, meydan okur gibi yüzüme baktı ve bu okulda kimsenin etmeye cesaret edemediği o kelimeyi fısıldadı:
"Üzerinde adın yazmıyor."
Duyduğum kelimeler zihnimin içinde bir yerlerde yankılanırken, kantindeki o iğrenç gürültü tamamen bıçak gibi kesildi. Kimse nefes bile almaya cesaret edemiyordu. Barış’ın arkamdan hafifçe keyifle güldüğünü duydum. "Ooo," diye mırıldandı eğlenen bir sesle. "Yeni kız intihar etmek istiyor galiba."
Aras ise durumu toparlamak ister gibi bana doğru bir adım attı ama elimi hafifçe havaya kaldırarak onu yerinde durdurdum. Bakışlarımı masadaki kızdan bir saniye bile ayırmamıştım.
Kıza doğru yarım adım daha yaklaştım. Ellerimi önündeki ahşap masaya dayayıp hafifçe ona doğru eğildim. Aramızdaki mesafe o kadar azalmıştı ki, büyük kahverengi gözlerinin içindeki o inatçı parıltıyı çok net görebiliyordum. Yüzümdeki en ufak bir kas bile oynamıyordu.
"Adımın yazmasına gerek yok," dedim. Sesim bağırmıyordu ama kantindeki herkesin omurgasını titretecek kadar derinden ve pürüzsüz çıkmıştı. "Bu okulun sınırları içindeki her taşın, her sıranın altında babamın imzası var. Yani küçük kız... Bu okulda gördüğün her şey benim. Sen dahil."
Kız alt dudağını hafifçe dişledi. İçindeki korkuyu gizlemek ister gibi oturduğu deri koltukta arkasına yaslandı ve kollarını göğsünde bağladı. Benden nefret ettiğini, beni gördüğü o ilk saniyede bana düşman olduğunu gözlerindeki o dik başlı ifadeden okuyabiliyordum. Ama geri adım atmıyordu.
"Baban buraya çok para dökmüş olabilir," dedi, sesinin titrememesine özen göstererek. "Ama sanırım sana nezaket satın almayı unutmuş."
Kantin bir kez daha buz kesti. Çene kemiklerimin birbirine geçecek kadar sertçe kasıldığını hissettim. İçimdeki o karanlık, sevgisiz büyüyen canavar tamamen uyanmıştı. Kimse bana, herkesin gözü önünde bu şekilde hakaret edemezdi.
Yavaşça doğruldum. Kız benden kurtulduğunu düşünerek derin bir nefes alacaktı ki, sağ elimi uzatıp masanın kenarında duran karton kahve bardağını kavradım. Gözlerimi onun gözlerinden bir an bile ayırmadan, bardağı yavaşça ters çevirdim.
Sıcak kahve, saniyeler içinde kızın saatlerce uğraştığı, üzerine küçük küçük notlar aldığı o kalın test kitabının beyaz sayfalarına büyük bir hızla yayıldı. Yazılar birbirine karışırken, sayfalar kahverengiye boyandı. Emeği, saniyeler içinde gözlerinin önünde çöp oldu.
Boş bardağı masaya fırlatır gibi bıraktım. "İlk dersin benden olsun," diye fısıldadım üstten bir bakışla. "Karahan Koleji'nde kurallara uymayanların canı yanar."
Arkamı döndüm. Barış yanımda kahkaha atarak yürümeye başlarken, Aras'ın masadaki kıza acıyan gözlerle baktığını gördüm. Gitmek için kantin kapısına doğru birkaç adım atmıştım ki, arkamdan gelen ani bir hareketle ne olduğunu anlayamadım.
ŞRAAAK!
Buz gibi bir su kütlesi sırtıma tam isabet etti. Beyaz okul gömleğim saniyeler içinde sırılsıklam olup tenime yapışırken, sırtımdaki o ani soğukluk iliklerime kadar işledi.
Adımlarım bıçak gibi kesildi. Kantindeki herkes, sanki zaman durmuş gibi nefesini tuttu. Karahan Koleji’nin dokunulmaz kralına, okulun ilk günü, herkesin gözü önünde su fırlatılmıştı.
Yavaşça, milim milim arkamı döndüm. Gözlerimdeki o buzdan duvarı tamamen kızı yok etmek için örmüştüm.
"Sen....sen az önce ne yaptın?" dedim dişlerimin arasından. Sesim kantindeki ölüm sessizliğinin içinde adeta bir fısıltı gibi yayıldı ama o fısıltı, bir fırtınanın habercisiydi.
Sırtımdaki ıslak gömlek tenime yapıştıkça içimdeki öfke dalgası daha da büyüyordu. Gözlerimi kıza kilitledim. Karşımda göğsü hızla inip kalkan, elindeki boş bardağı sımsıkı tutan o inatçı kız duruyordu. Titriyordu, evet korkuyordu ama o lanet olası bakışlarını benden bir milim bile kaçırmıyordu. Bu okulda herkes benim önümde önünü iliklerken, bu burslu varoş kızı herkesin önünde beni rezil etmişti.
"Hak ettiğini verdim," dedi. Sesi ilk defa hafifçe titredi ama hemen arkasından çenesini dikleştirip o büyük gözlerini gözlerime dikti. "Kitabımı mahvettin. Ben de senin gömleğini mahvettim. Şimdi ödeştik."
"Ödeştik öyle mi?" diye mırıldandım, kıza doğru ölümcül bir adımla ilerlerken. Aramızdaki masayı tek bir hamleyle kenara itmek, o inatçı gururunu herkesin önünde yerle bir etmek istiyordum.
Barış arkamdan öne doğru bir hamle yaptı, yüzündeki o serseri sırıtış tamamen gitmiş, yerini tehlikeli bir ciddiyete bırakmıştı. "Barın, bırak ben halledeyim şu kızı," diye tısladı. Tam bir İkizler burcuydu; bir saniye önce eğlenirken şimdi kızı koridorda sürüklemeye hazırdı.
"Dokunma!" diye kükredim Barış’a dönmeden. Gözlerim hâlâ kızın üzerindeydi. "Onun cezasını ben vereceğim."
Kızın tam önünde durduğumda, aramızdaki o gerilim havayı bile kurutmuştu. Sağ elimi yavaşça kaldırdım, niyetim ona zarar vermek değildi ama bu okulda kimin kral olduğunu ona en acı şekilde öğretecektim. Tam o sırada kantinin kapısında yankılanan sert ve otoriter ayak sesleri araya girdi.
"Neler oluyor burada!"
İçeri giren, okulun disiplinden sorumlu Müdür Yardımcısı Metin Bey’di. Kalabalığı yararak ortadaki sırılsıklam manzaraya baktı. Gözleri önce benim sırılsıklam gömleğime, ardından elimi havada gördüğü o kıza kaydı. Adamın yüzü saniyeler içinde korkudan kireç gibi bembeyaz oldu. Babam Haktan Karahan’ın okula yaptığı milyonluk bağışları ve müdürün bile babamın karşısında nasıl eğildiğini çok iyi biliyordu. Koltuğunu korumak için anında kıza doğru döndü.
"Sen ne yaptığını sanıyorsun!" diye bağırdı Metin Bey, kıza doğru yürüyerek. "Daha ilk günden okulun huzurunu bozmak, Barın Karahan’a saldırmak... Kimsin kızım sen? Bursun anında iptal edilebilir, farkında mısın?"
Kız, müdür yardımcısının bu haksız ve ani çıkışıyla sarsıldı. Gözleri doldu ama ağlamamak için alt dudağını öyle bir ısırdı ki neredeyse kanatacaktı. "Hocam, önce masadaki kitabıma bakın," dedi parmağıyla kahve gölüne dönmüş sayfaları göstererek. "Ben sadece yerimde oturuyordum. Gelip kitabımı mahvetti. Asıl zorbalığı o yaptı!"
Metin Bey kafasını bile çevirip masaya bakmadı. Gücün ve paranın yanında durmak zorundaydı. "Kes sesini! Derhal benimle odama geliyorsun. Bu saygısızlığın cezası okuldan ihraçtır!"
Kız çaresizce müdürün peşinden koridora doğru yönlendirilirken, arkasında bıraktığı o mağrur ve haksız zafer bana hiçbir şey hissettirmedi. İçimdeki o sevgisiz büyüyen, yalnız çocuğun öfkesi hâlâ soğumamıştı. Sırılsıklam gömleğimin düğmelerini hızla açıp üzerimden sıyırdım ve yere fırlattım.
Aras yanıma yaklaşıp sesini iyice kıstı. "Bu yaptığın fazlaydı Barın. Kız sadece ders çalışıyordu, bursunu yakacaksın."
Kulaklığımı sertçe tekrar kulağıma taktım. "Umrumda değil," dedim buz gibi bir sesle. "Bana kimse meydan okuyamaz, Aras. Kimse."
Gömleğimi kantinin kirli zeminine fırlattığımda, arkamda bıraktığım o sırılsıklam kumaş parçasına bakan düzinelerce göz hissettim. Göğsüm hızla inip kalkıyordu. Çıplak omuzlarıma çarpan kantinin soğuk havası, sırtımdaki ıslaklığın yarattığı o buz gibi hissi daha da keskinleştiriyordu. Dişlerimi o kadar sert sıkıyordum ki çene kemiklerimin sızladığını hissettim.
Metin Bey, kızı kolundan çekiştirerek kantin kapısından çıkarırken kız arkasına dönüp bana son bir kez baktı. O büyük kahverengi gözlerinde ağlamaklı bir çaresizlik bekledim; diz çöküp benden af dilemesini, yalvarmasını istedim. Ama hayır. O lanet olası gözlerde sadece saf bir nefret ve tiksinti vardı. Sanki buranın kralı ben değilmişim gibi, sanki az önce hayatını mahvetmemişim gibi bana yukardan bakıyordu.
"Ne bakıyorsunuz lan!" diye kükredim birden, kantinde fısıldaşan kalabalığa doğru dönerek. Sesim koridorlarda yankılandı. "Dağılın! Herkes sınıfına!"
Bahçeye açılan kapıya yığılmış olan öğrenciler, tek bir sözümle sanki birer hayaletmiş gibi hızla sağa sola kaçışmaya başladılar. Kimse öfkemin hedefi olmak istemiyordu. Karahan Koleji'nde Barın Karahan'ın damarına basmak, okul hayatının bitmesi demekti.
Barış, yerdeki sırılsıklam gömleğimi botunun ucuyla hafifçe dürttü. Yüzündeki o serseri ifade tamamen gitmiş, gözlerinde tekinsiz bir parıltı belrmişti. "Bu kız fazla inatçı çıktı," dedi, sesindeki o İkizler burcu değişkenliğiyle anında ciddileşerek. "Kim ulan bu? Okula burslu giren bir fukara parçası nerede duracağını bilmeli. İstersen babasının ne iş yaptığına kadar buldurayım, burunlarından getirelim?"
"Gerek yok," dedim ters bir sesle. Çıplak göğsüme düşen siyah saçlarımı arkaya doğru savurdum. "Kendi işimi kendim hallederim."
Aras ise kollarını göğsünde bağlamış, masanın üzerinde kahve gölüne dönmüş olan o test kitabına bakıyordu. "Barın, Metin Bey kızı gerçekten okuldan atacak," dedi, grubun her zamanki o lanet olası vicdan sesi olarak. "İlk günden bunu yaparsan babanın kulağına gider. Haktan Bey'in okulda 'asayiş' istediğini biliyorsun. Olayın büyümesi işine gelmez."
"Babam" kelimesini duyduğum an içimde bir şeylerin kapkara kesildiğini hissettim. Haktan Karahan’ın o buz gibi, emreden ses tonu zihnimin duvarlarına çarptı. Haklıydı. Babam başarı, itibar ve mutlak kontrol isterdi. Okulun ilk günü sırılsıklam bir gömlekle koridorda dolaşmamı görse, bana o tiksinen bakışlarından birini fırlatırdı. Annemin ölümünden sonra beni bir robot gibi, sadece soyadını lekelemeyecek bir veliaht olarak büyütmüştü.
"Aras, kapa çeneni," diye tısladım kulaklığımı cebime tıkıştırırken. "Bana ne yapacağımı söyleme."
Kantinin çıkışına doğru yürümeye başladım. Üzerimde sadece siyah atletim kalmıştı ve koridora çıktığım an saniyeler önce dağılan kalabalığın fısıltıları yeniden yükseldi. Sınıflarına girmek üzere olan öğrenciler duvar kenarlarına çekilip bana yol açıyordu. Saniyeler önce kantinde yaşanan o büyük skandal, tüm okula yayılmıştı bile.
Müdür yardımcısının odasının bulunduğu koridora doğru adımlarken içimdeki o hırs gitgide büyüyordu. O kız benim bursumu, parayı, gücü umursamadığını o tek bakışıyla ilan etmişti. Ama yanılıyordu. Bu dünyada güç kimdeyse, kuralı o koyardı.
Müdürün odasının önüne geldiğimde içeriden Metin Bey'in bağıran sesi geliyordu: "Burası senin eski devlet okuluna benzemez kızım! Karahan Koleji'nin bir disiplini var!"
Kapının kulpunu sertçe kavradım. İçeri girmek ve o kızın gururunun nasıl kırıldığını kendi gözlerimle görmek istiyordum.
Kapıyı hiç vurmadan, sertçe iterek içeri daldım. Kapının duvara çarpma sesi odadaki tüm uğultuyu bıçak gibi kesti.
Metin Bey elindeki evrakları masaya bırakıp hızla ayağa kalktı, yüzündeki o sert müdür ifadesi beni gördüğü an anında silinmiş, yerini ezik bir şaşkınlığa bırakmıştı. Gece ise odanın ortasındaki deri koltuğun ucunda dik oturuyordu. Kapının açılmasıyla irkilerek arkasına döndü. Gözleri dolmuştu, yanaklarında iki ıslak şerit vardı ama beni çıplak omuzlarım ve sırılsıklam halimle karşısında gördüğünde o yaşları hızla eliyle sildi. Gururu, ağladığını görmeme izin vermeyecek kadar büyüktü.
"Barın? Evladım, sen neden üstünü değiştirmedin, revire geçseydin ya?" dedi Metin Bey, sesindeki o yalaka tonu gizlemeye çalışarak. "Ben de tam bu hadsiz kızın savunmasını alıyordum. Merak etme, babanın kulağına gitmeden bu işi çözeceğim. Bursu anında iptal ediliyor, yarın bu okulun kapısından içeri bile adım atamayacak."
Gece’nin çenesi titredi. Bakışlarını müdürden çekip doğrudan bana dikti. O gözlerdeki saf nefret, içimdeki o karanlık boşluğu garip bir şekilde tetikliyordu. "Zorbalık yapan o," diye fısıldadı Gece, sesi ağlamaktan pürüzsüzleşmişti ama hâlâ inatçıydı. "Sırf babasının parası var diye bir insanın emeğini çöp edemez. Okuldan atacaksanız ikimizi de atın!"
"Kes sesini!" diye kükredi Metin Bey masaya vurarak. "Haddini bil, karşındaki kişinin kim olduğunun farkında mısın sen?"
Yavaş adımlarla Metin Bey’in masasına doğru yürüdüm. Gece’nin tam arkasından geçerken buram buram kahve ve ucuz bir sabun kokusu burnuma doldu. Masanın önüne gelip iki elimi ahşap yüzeye dayadım. Çıplak sırtımdan süzülen son su damlaları masanın parlak cilasına düştü.
"Metin Bey," dedim, sesimi bilerek en alt tona çekerek. Dişlerimin arkasındaki o öfke hâlâ taze olsa da babamın bana öğrettiği o soğukkanlı maskeyi yüzüme geçirmiştim. "Kızı okuldan atmayacaksınız."
Müdür yardımcısı duyduğu şeyle donakaldı. Kulaklarına inanamıyormuş gibi gözlerini kırpıştırdı. "Nasıl? Ama Barın, bu kız herkesin önünde sana..."
"Duydunuz işte," diyerek lafını böldüm. Bakışlarımı yavaşça arkama, koltukta oturan Gece’ye çevirdim. O da en az müdür kadar şaşkın görünüyordu; kaşlarını çatmış, ne yapmaya çalıştığımı anlamak ister gibi beni izliyordu.
Onu bu okuldan kolayca attırıp hayatımdan çıkarabilirdim. Bu en basitiydi. Ama basit olan bana göre değildi. Eğer bu okuldan giderse, o gururlu bakışlarıyla arkasından beni hep bir 'kaçak' gibi hatırlayacaktı. Hayır, gitmesine izin veremezdim. Bu kapıdan elini kolunu sallayarak, mağrur bir şekilde çıkamazdı. Benimle aynı havayı soluyacak, her gün o ezdiği krallığın koridorlarında yürümek zorunda kalacaktı. Prangasının ilk halkasını kendi ellerimle boynuna geçirecektim.
"Bu kız burada kalacak," dedim, gözlerimi Gece’nin gözlerine dikerek. Dudaklarımın kenarı haince kıvrıldı. "Bursunu da iptal etmeyeceksiniz. Okul birincisi olarak buraya geldiyse, o birinciliği korumak için ne kadar sürüneceğini kendi gözlerimle görmek istiyorum."
Gece oturduğu yerden hızla ayağa fırladı. Aramızdaki mesafe bir adımdan az kalmıştı. "Sen ne saçmalıyorsun be?" diye çıkıştı, sesi o kadar yakından geliyordu ki nefesini göğsümde hissettim. " " "Ben senin oyuncağın değilim! Ben bu okulda senin zevkin için kalmam!"
"Kalacaksın," dedim, ona doğru yarım adım atıp aradaki mesafeyi tamamen yok ederek. Yukardan, buz gibi bir bakış attım yüzüne. "Çünkü eğer bu okuldan gidersen, babamın tek bir telefonuyla bu şehirdeki hiçbir okul seni kapısından içeri almaz. Bursunu yakmakla kalmam Gece... Geleceğini küle çeviririm. Seçim senin; ya burada kalıp kurallarıma göre oynarsın ya da bu şehirden defolup gidersin."
Metin Bey aramızdaki bu yüksek gerilime müdahale etmeye cesaret edemeden sadece bizi izliyordu. Gece ise duyduğu tehdidin ağırlığıyla sarsıldı. Gözlerindeki o bükülmez gururun arkasına ilk kez büyük bir çaresizlik yerleşti. Dişlerini öyle bir sıktı ki çene kemiğinin hatları belli oldu.

Gece, dudaklarımdan dökülen o son tehdidin ağırlığıyla bir anlığına nefessiz kaldı. Gözlerindeki o dik başlı, hırçın parıltı saniyeler içinde yerini derin bir çaresizliğe bıraktı. Haklıydım ve bunu o da çok iyi biliyordu. Haktan Karahan’ın adının bu şehirde açamayacağı kapı, yıkamayacağı gelecek yoktu. Eğer buradan olaylı bir şekilde atılırsa, babamın gölgesi onun peşini hiçbir lisede bırakmazdı. Hayalleri, o kahveyle lekelediğim test kitabından daha beter bir şekilde çöpe dönerdi.
"Sen..." diye fısıldadı Gece. Sesi bu kez öfkeden değil, uğradığı bu haksızlığın verdiği o boğucu çaresizlikten dolayı titriyordu. "Sen gerçekten tam bir canavarsın."
Dudaklarımın kenarındaki o hain sırıtış daha da büyüdü. Bu kelimeyi hayatım boyunca çok duymuştum, özellikle de babamın o soğuk odasında. Bir canavar gibi görünmek, insanların benden çekinmesini sağlamak benim bu hayattaki tek zırhımdı.
"Sana seçenek sundum, küçük kız," dedim, sesimi daha da alçaltıp sadece onun duyabileceği bir tona çekerek. "Canavarlarla oynamak istemiyorsan, onların krallığına adım atmayacaktın."
Arkamı dönüp Metin Bey’e baktım. Adam hâlâ masasının arkasında, ne yapacağını bilemez bir halde elindeki kalemi çeviriyordu. "Evrakları kaldırın Metin Bey," dedim buz gibi bir emir kipiyle. "Gece Soydan sınıfa dönebilir. Tabii eğer bu okulda bir geleceği olsun istiyorsa."
Metin Bey hızla başını salladı, adeta rahat bir nefes almıştı. "Tabii Barın, nasıl istersen... Gece, duydun Barın'ı. Derhal sınıfına geç, bir daha da böyle bir saygısızlık görmeyeyim."
Gece müdüre tek kelime bile etmedi. Masanın üzerindeki o kahve gölüne dönmüş, sayfaları sırılsıklam test kitabını hırsla kavradı. Göğsüne sımsıkı bastırdı, sanki o kitap onun bu hayattaki tek dayanağıymış gibi korumacı bir tavırla sarılmıştı ona. Sonra gözlerini son bir kez bana dikti. O kahverengi gözlerin arkasında öyle büyük bir yemin vardı ki, bir anlığına sırtımdan aşağı yeni bir soğuk dalganın indiğini hissettim.
Hiçbir şey söylemeden, omuzlarını dikleştirerek odadan çıktı. Kapıyı arkasından sertçe kapattığında, odada sadece sırılsıklam çıplak omuzlarımla ben kalmıştım.
"Barın evladım, babana bu durumdan bahsetmeye gerek yok, değil mi?" diye mırıldandı Metin Bey, çekingen bir sesle. "Yani, okulun ilk gününden canı sıkılmasın Haktan Bey'in..."
"Gerek yok," dedim tersçe. "Ben hallettim zaten."
Müdürün odasından çıkıp koridora adım attığımda, Barış ve Aras kapının birkaç metre uzağında duvara yaslanmış beni bekliyorlardı. Barış, Gece’nin koridorun sonundaki merdivenlerden öfkeyle çıkışını izlemiş olacak ki, yanıma gelir gelmez omzuma vurdu.
"Eee? Ne oldu?" dedi Barış, o dengesiz İkizler burcu heyecanıyla gözlerini kısarak. "Kovuldu mu fukara parçası? Hemen gidip dolabındaki eşyaları çöpe atayım mı?"
"Okulda kalıyor," dedim düz bir sesle, yürümeye devam ederek.
Barış’ın adımları şaşkınlıkla kesildi. "Ne? Dalga mı geçiyorsun oğlum sen? Kız seni tüm kantinin önünde sırılsıklam etti lan!"
Aras ise tam aksine derin bir nefes alıp gülümsedi. "Doğru olanı yapmışsın Barın. Kızın bursunu yakmak Karahan soyadına yakışmazdı."
Adımlarımı yavaşlatıp Aras’a döndüm. "Ben doğru olanı yapmadım Aras," dedim, sesimdeki o karanlık ton ikisinin de susmasına yetti. "O kızı hemen gönderseydim, kurtulurdu. Ama şimdi... Bu okulun her köşesi onun için bir cehennem olacak. Kendi ayağıyla o prangayı kabul etti."
Koridorun o boğucu havasından uzaklaşmak için adımlarımı okulun bodrum katına, spor salonunun arkasındaki boks bölümüne doğru yönlendirdim. Barış ve Aras arkamdan gelmeye yeltendi ama elimi hafifçe kaldırıp onları durdurdum. "Siz sınıfa geçin," dedim arkama bakmadan. "Ders zilinden önce üstümü değiştireceğim."
Ağır, demir kapıyı iterek boks salonuna girdim. İçerisi buram buram deri, tütün ve ter kokuyordu. Burası bu lanet olası okulda kendimi ait hissettiğim tek yerdi. Duvarlarda asılı duran boks torbaları, ringin etrafındaki ipler... Hepsi içimdeki o bitmek bilmeyen öfkenin ve yalnızlığın şahidiydi.
Soyunma odasına geçip dolabımı açtım. Yedek okul gömleklerinden birini askısından çıkarırken, aynadaki yansımama takıldı gözlerim. Sırılsıklam olmuş siyah saçlarım alnıma yapışmıştı. Sağ kaşımdaki o beyaz yara izine dokundum parmak uçlarımla. Babamın bana her baktığında "Annenin ölümüyle bana bıraktığı tek hatırasın" dediği o lanet iz... Annemin ben doğarken ölmesi, içimde öyle devasa bir nefret boşluğu yaratmıştı ki, o boşluğu ancak etrafımdaki herkesi ezerek, buranın kralı olarak doldurabiliyordum. Kendimi bildim bileli Haktan Karahan'ın o katı, buz gibi kurallarıyla büyümüştüm. Merhamet etmek bizim soyadımıza göre bir zayıflıktı.
Islak atletimi de üzerimden sıyırıp yere fırlattım. Havlulardan birini kapıp saçlarımı sertçe kuruladım. Tam o sırada salonda demir kapının gıcırtıyla açıldığını duydum.
"Barın?"
İçeri giren Barış’tı. Sözümü dinlemeyip arkamdan gelmişti yine. Elindeki sigara paketini sallayarak ringin kenarına oturdu. "Sınıfa geç dedin ama kantindeki o fısıltılar kesilmiyor oğlum," dedi, yüzündeki o değişken İkizler burcu ifadesiyle bir an ciddi bir an gamsız görünerek. "Herkes yeni kızın sana nasıl kafa tuttuğunu konuşuyor. Eğer o kızı bu okulda ezmezsek, senin o dokunulmazlığın sarsılır. Bırak, ilk derste onun sırasını ters çevirip dersi ona zindan edeyim."
Askıdaki temiz beyaz gömleği üzerime geçirirken Barış'a sert bir bakış attım. Düğmeleri tek tek, acele etmeden ilikledim.
"Ben ne dediysem o, Barış," dedim, sesimdeki o itiraz istemeyen tonu kullanarak. "Kıza kimse dokunmayacak. Onun prangasını ben bizzat taktım. O inatçı gururunun nasıl parça parça olacağını izlemek benim zevkim olacak. Kimse oyunuma çomak sokmasın."
Gömleğin yakasını düzelttim ama kravatı her zamanki gibi cebime tıktım. Aynaya son bir kez baktığımda, okuldaki o "Günahkâr Kral" maskem yeniden yüzüme oturmuştu. Temiz, kuru ve her zamanki gibi tehlikeliydim.
Tam o sırada okulun o tiz ders zili tüm binada yankılandı. İlk ders başlıyordu.
Barış ringin kenarından atlayıp sigara paketini cebine koydu. "İyi, nasıl istersen öyle olsun kral," diye sırıttı eski serseri haline dönerek. "Ama unutma, edebiyat dersi ortak. Yeni kızla ilk raundun sınıfta başlayacak galiba."
Odanın kapısına doğru yürürken içimde garip, hırslı bir sabırsızlık vardı. Sınıfa girdiğimde o kahverengi gözlerin beni gördüğünde nasıl kararacağını görmek istiyordum.