İnanmak istemedim…

Bazen hayat canimizi yakar ve ben bu durumun tam ortasındadaydım, buraya ne ara geldim hatırlamakta zorluk çekiyorum herneyse size her şeyi baştan anlatacağım.

☆☆☆
Her şey çok normaldi okuldan döndüm ve ön kapının anahtarının yanımda olmadığını fark ettim. Ve bugün ailem dışarıdaydı evde kimse yoktu.
Bu bir felaket diye düşünürken arka kapının anahtarının bende olduğunu fark ettim. Usulca kapıya doğru yürüdüm; Evimizde bahçe içinden eve geçiş yapılan bir kapı vardı içeri girdiğimde gözlerimin faltaşı gibi açılmıştı! Gördüklerimi o kadar şaşırmıştım ki tepki veremiyordum! Matmazelin (Üç yaşımdan beri bakıcılığımı yapan kadına Fransa kültürü gereği nde matmazel diye sesleniyordum) Matmazelin küçük kardeşi cholei mutfak ortasındaki tezgahın üzerinde oturuyordu, ama hayır yanlış olan bu değildi choleinin üzerinde bornoz vardı ve bornoz dirseklerine kadar indirmişti Ve babam hemen onun önünde köprücük kemiklerini öpücük konduruyordu! Durumu fark ettiğim an bir çığlık kopardım!
Ben; Siz ne yaptıgınızı sanıyorsunuz!?
Babam; Eyşan yanlış anladın
Chloei O sırada korkudan titremeye başlamıştı, bana o kadar çok haksızlık yaptırmıştı ki bende olsaydım öyle korkardım.
Ben; Neyi yanlış anladım?
Babam; bak biz sadece
(o sırada ağzına bir şeyler gevelemeye çalışıyordu)
Umursamaz bir tavırla ekledim
Ben; sadece midemi bulandırıyorsunuz!
Arkama bakmadan yukarı odama çıktım. eşyalarımı koltuğun üzerine bıraktım ve üzerimi değiştirip yatağa yattım olanları düşünmek istemiyordum, ben bir şey düşünmek istemiyorsam düşünmüyordum. Sanırım en sevdiğim huyum buydu.