1.Bölüm

Şuraya başlangıç tarihlerinizi alayım:)

Min Yoongi

Göz kapaklarım hissettiğim ağır uyku ile hafif hafif kapanırken zihnim beni yönetmeyi beceremiyordu.
Göz kapaklarıma açılma emri bedenimde veriliyor fakat uyku beni kollarına sıkıca çekerken göz kapaklarımın açılmaya pek de niyeti yok gibi görünüyordu.

Tam uykunun kollarına kendimi bırakıp mışıl mışıl uyuyacakken,hissettiğim serinlik ile birden gözlerim fal taşı gibi açılmıştı.

Elbette kafamdan aşağıya yatağımın yanındaki sehpadaki sürahiyi dökebilecek tek kişi sevgili kardeşim Mi-ah'dı.

Ben ona sinirle bakarken o bana sadece masum bir gülücük göndermişti.Her şeyi yapıp yapıp sonra masummuş gibi gülümsemesi beni daha da sinirlendiriyordu işin ironik yanı o bunu bilerek yapıyordu.

"Sevgili kardeşimin bugün beni uyandırmasının sebebi nedir acaba öğrenebilir miyim yüce Mi-ah efendi?"

Mi-ah'ın sırıtışı genişlerken tam geri yatağa yatıp uykuya dalacaktım ki sevgili kardeşim yine ve yeniden beni engellemişti.

Yakalarımdan tutarak.

"Abi manyak mısın sen?Saat kaç haberin var mı senin?Okulun ilk gününde geç mi kalacaksın?"

Mi-ah'ın söylenmeye başlamasıyla kaşlarım havalandı.Mi-ah'a baktım.Tehditkâr bakışlardı bunlar.

"Mi-ah abicim acaba biz aynı anneden doğmadık mı?"dememle Mi-ah bana sinirle döndü.

"Yine sen evlatlıksın,çöpün ordan aldık seramonine başlayacaksan bu sefer kanmam canım abicim!Kalk artık,uykucu!Annem seni kaldırmadan kahvaltıya inmememi söyledi,senin yüzünden kahvaltımı edemeden okula gideceğim!"

Tanrı aşkına,senin derdin bu muydu?Sevgili abiciğin hemen çözüm bulur.

Mi-ah'ın kollarından tutup onu sarstım."Unutma sen benim kardeşimsin,oyunculuk yeteneklerin doğuştan geliyor."dememle bana öcü görmüş gibi baktı.

"Abi yine ne saçmalıyorsun?"

Bıkkın bir şekilde bana bakan Mi-ah ile gülümsedim.

"Abicim,sen şimdi aşağıya inip anneme abim uyandı diyeceksin,annem nereden bilecek ki?"

Mi-ah bir iki saniye bana ciddi miyim diye baktı.Ciddi olduğumu görünce odanın içinde deli gibi gülmeye başladı.

Delirmişti sanırım.Burada şaklabanlık yapmıyoruz,neye gülüyordu bu deli kardeşim?

"Sana delisin diye boşuna demiyorum,deli."

"Abicim bazen ciddi olduğunu anlamakta çok zorlanıyorum."

Kaşlarım havalandı."Basbaya ciddiyim işte."

Bana sanki aptal mısın,diyecek gibiydi ama abisi olduğum için sanırım korkmuştu.

Niye korktu bende anlamadım ki,ben kardeşini çok seven her gün onunla oyun oynayan bir abiydim hâlbuki.(!)

"Abicim,sence annem buna kanar mı?"

Bir Mi-ah'a bir duvardaki saate baktım.Daha yarım saatim vardı.Yirmi beş dakika uyusam,kahvaltı yapmadan evden çıksam beş dakikada okula net varırdım ama Mi-ah ile oyalandıkça zamanım daralıyordu.Sinirle soluduğumda uyku bedenimi daha da satarken kendime engel olamayarak yatağıma baktım.

Ah güzel yastığım,sevgili kardeşimi gönderebilsem sana sarılarak uyuyacağım.

Mi-ah'ın arkasından onu kapıya doğru itekledim.O bana döndüğünde şirince sırıtıp,"Denemekten zarar gelmez,değil mi küçük kardeşim?"bir b>Min Yoongi

Göz kapaklarım hissettiğim ağır uyku ile hafif hafif kapanırken zihnim beni yönetmeyi beceremiyordu.
Göz kapaklarıma açılma emri bedenimde veriliyor fakat uyku beni kollarına sıkıca çekerken göz kapaklarımın açılmaya pek de niyeti yok gibi görünüyordu.

Tam uykunun kollarına kendimi bırakıp mışıl mışıl uyuyacakken,hissettiğim serinlik ile birden gözlerim fal taşı gibi açılmıştı.

Elbette kafamdan aşağıya yatağımın yanındaki sehpadaki sürahiyi dökebilecek tek kişi sevgili kardeşim Mi-ah'dı.

Ben ona sinirle bakarken o bana sadece masum bir gülücük göndermişti.Her şeyi yapıp yapıp sonra masummuş gibi gülümsemesi beni daha da sinirlendiriyordu işin ironik yanı o bunu bilerek yapıyordu.

"Sevgili kardeşimin bugün beni uyandırmasının sebebi nedir acaba öğrenebilir miyim yüce Mi-ah efendi?"

Mi-ah'ın sırıtışı genişlerken tam geri yatağa yatıp uykuya dalacaktım ki sevgili kardeşim yine ve yeniden beni engellemişti.

Yakalarımdan tutarak.

"Abi manyak mısın sen?Saat kaç haberin var mı senin?Okulun ilk gününde geç mi kalacaksın?"

Mi-ah'ın söylenmeye başlamasıyla kaşlarım havalandı.Mi-ah'a baktım.Tehditkâr bakışlardı bunlar.

"Mi-ah abicim acaba biz aynı anneden doğmadık mı?"dememle Mi-ah bana sinirle döndü.

"Yine sen evlatlıksın,çöpün ordan aldık seramonine başlayacaksan bu sefer kanmam canım abicim!Kalk artık,uykucu!Annem seni kaldırmadan kahvaltıya inmememi söyledi,senin yüzünden kahvaltımı edemeden okula gideceğim!"

Tanrı aşkına,senin derdin bu muydu?Sevgili abiciğin hemen çözüm bulur.

Mi-ah'ın kollarından tutup onu sarstım."Unutma sen benim kardeşimsin,oyunculuk yeteneklerin doğuştan geliyor."dememle bana öcü görmüş gibi baktı.

"Abi yine ne saçmalıyorsun?"

Bıkkın bir şekilde bana bakan Mi-ah ile gülümsedim.

"Abicim,sen şimdi aşağıya inip anneme abim uyandı diyeceksin,annem nereden bilecek ki?"

Mi-ah bir iki saniye bana ciddi miyim diye baktı.Ciddi olduğumu görünce odanın içinde deli gibi gülmeye başladı.

Delirmişti sanırım.Burada şaklabanlık yapmıyoruz,neye gülüyordu bu deli kardeşim?

"Sana delisin diye boşuna demiyorum,deli."

"Abicim bazen ciddi olduğunu anlamakta çok zorlanıyorum."

Kaşlarım havalandı."Basbaya ciddiyim işte."

Bana sanki aptal mısın,diyecek gibiydi ama abisi olduğum için sanırım korkmuştu.

Niye korktu bende anlamadım ki,ben kardeşini çok seven her gün onunla oyun oynayan bir abiydim hâlbuki.(!)

"Abicim,sence annem buna kanar mı?"

Bir Mi-ah'a bir duvardaki saate baktım.Daha yarım saatim vardı.Yirmi beş dakika uyusam,kahvaltı yapmadan evden çıksam beş dakikada okula net varırdım ama Mi-ah ile oyalandıkça zamanım daralıyordu.Sinirle soluduğumda uyku bedenimi daha da satarken kendime engel olamayarak yatağıma baktım.

Ah güzel yastığım,sevgili kardeşimi gönderebilsem sana sarılarak uyuyacağım.

Mi-ah'ın arkasından onu kapıya doğru itekledim.O bana döndüğünde şirince sırıtıp,"Denemekten zarar gelmez,değil mi küçük kardeşim?"