Sonbahar Ve Soldurduğu Yapraklar

Kasvetli bir Sonbahar gecesi ve geceyle birlikte gelen sessizlik, yerini düşüncelere bırakıyordu. Kafamdaki susmayan düşünceler gecenin sessizliğini bozuyordu.
Yağmurun başlamasıyla cama değerken damlaları her damlayışta seni hatırlatıyordu...
Susmayan düşüncelerim verdiğinde vücuduma ağırlığını son bulsun istedim.
İnsanın alışık olduğu anlardan bi' anda kopması derin üzüntü ve boşluk hissi yaratırken
bi' gülüşe dünyayı unutursun.
Bir ses, bir göz, atılan bir bakış, zaman o an orda dursun istersin.
Ama sanırım artık aradığım şey uzakta kalıyor.
Son zamanlarda durgunum, uykularımdan uyanmak istemiyorum böylece hayatta değilmiş gibi hissedebilirim. Kaybolmak istiyorum, belki varlığımı unutturabilirim.
Onunla değilim ama hala bana aitmiş gibi hissediyorum.
Doğru kişiydi ama doğru zamanda mıydım?
Bazen gitmek gerekir.
varlığımla acıtacağıma yokluğumla unutulurum.
Belki bi' gün zaman bizi tekrar bir araya getirir daha önce olduğu gibi..
Kendimi hiçbir yere ait hissetmezken, olmadığın anda bile sana aitmişim gibi hissediyordum.
Korkularımdan kaçıyorum bedenimin her bir yerine işleyen bu yorgunluğu üstümden atamıyordum ve bununla birlikte sürekli gelen uyku problemleri bir kez daha ihtiyacım olan seni düşündürmeye devam ediyordu.
Bir parçam eksik ve eksik parçanın nerde olduğunu da biliyorum.. Kapına kadar gelirim ama kapıyı çalamam diye bir cümle duymuştum işte ben o cümlenin bittiği yerdeyim.
Her veda aslında gerçekten bir veda mıdır? bazen gittiğinde bile aslında gidemediğini bilirsin ve şayet doğru kişiyse seni tekrardan bulacaktır.
Önce aşık şimdilerde iki yabancı.. artık mutlu hissetmek istiyorum. Dünyada geçen bir günün saniyelerden farksız olduğu şu dönemlerde ölümün her an gelebiliceği bilincinde olup aslında geçici olduğumuzun farkındayken ısrarla kendimizi veya bi' başkasını üzmekle meşgul olabiliyoruz ne acı.
Hayatta bazı duyguların artık sürdürülebilir olduğunu düşünmüyorum insanlar ne gariptir ki sevdiği şeylerden bir günde vazgeçebilir ve tabi tam tersi sevmediği şeylere de bir anda ilgi duyabilir. Nefret bir süre sonra geçer, ölüme bile zamanla alışılır.
Hissizleştiğim bu zamanda hissettiğim yokluğun, sanki çıkmak istedikçe daha da battığım bir çukurmuşçasına beni içine çekiyordu.
Hafif bir esinti döktüğünde yaprakları dalından geride yalnızlık bıraktı.
Ve bu hisler dayanılmaz olduğunda yasla başını kollarıma yastık sanıpta. Çünkü hep senin,
istediğinde ara
üzüldüğün her anda, bilirim hep ordayım olmadığımı sansan’da.
Vazgeçmek Mi Gerekli?
Yarım bırakmak tamamlar mı geleceği? son buluşun üzüntüye boğar içimi
kasvet sarar, hasret acıtır ve sonunda vazgeçmek mi gerekli?
Sevgiyle bakan gözler kırdı mı kalbini? toz olur, ararsın bulamazsın
meyillenir geçmişe özlemim.
Ardımda kaldın yanımda düşlerken seni.
Yazarım ne çare getirmez ki yarınlar, elden ne gelir özler mi duysa?
Sesler sustu bakışlar kayıp,
gülen bir yüz kaldı sadece bana kalan
hatırladığım.
Söyledim anlaşılmadım, bağırdım duyuramadım söyle getirir mi yarın? pişmanlık kalır mı geride? acıları unutturur bakan cennet gözler,
seyrettim alamadım beni senden.
Yitirilen zaman değildi, tükenen ben.
bir iç çektim, içime çektim geride bırakılanlara.
Döner miyim artık geriye?
kalır mı bizden bi’ eser?
Ya da bırak kalsın zaten,
bilirim unutturur zaman.
silinip giderim,
istersin olmaz, son bulur.
devam edersin biten bir hikayenin ardında bıraktıklarıyla.
Dertler Ektim, Sensizlik Biçiyorum
Ölüm kadar sessiz olan bu yalnızlık çığ gibi büyürken yarınlara,
ne yaptığından habersizim ezbere bilirdim seni oysa.
Yıktı dağıttı içimi artık bitsin,
Bir lafına ısınırdım eskiden olsa, şimdi hiçsin.
Sonbahar da geçti,
daha kaç bahar gerekli?
yalanlara inanmışım meğerse sürekli.
Bitti dedim, seninle tekrar olmaz, boşver özlemek bunaltır dedim.
Önceden olsa silerdim, silemedim derken,
bir gece de resimlerine bakarken sildim.