2. Bölüm: Huzur meltemi

Hanımefendi! Beni duyuyor musunuz? İyi misiniz?”
“Ihhh...”
“O yaşıyor!”
“Haa, tanrım çok şükür!”
Uff, başım çatlayacak sanki.
“S-su..”
“A-ah tabi buyur!”
Elime tutuşturulan su bardağını kafama dikip kana kana içtim. Sanki aylarca susuzmuşum gibi hissediyorum. Kendime biraz daha gelmiştim. Etrafa daha düzgün baktığımda etrafımda bir kaç yabancı insan olduğunu fark ettim. Ve tamamen aşina olmadığım giysiler ve eşyalar vardı.
“Şimdi daha iyi misiniz hanımefendi?”
Kadına baktığımda saçı at kuyruğu yapmış kahverengi saçları ve gözleri vardı. Yaşça benden büyük, sanırım 35 lerindeydi. Saçında kırmızı bir kurdele vardı.
“Merak etmeyin. Ben iyiyim. Ancak...burası da neresi?”
“Sizi bulduğumda su kuyusunun oralardaydınız. Kan içerisindeydiniz ancak...hiç yaranız yoktu... H-her neyse. Sizi görür görmez şifacıya götürdüm. Sizi bu halde gören köy halkı çok endişelendi!”
Şifacı kelimesinin artık kullanıldığını sanmıyorum ama eğer gerçekten öyleyse...
“Acaba burası Livania ülkesi mi?”
“Ah evet. Sanırım yabancı bir ülkedensiniz. Kaçak köle satıcılarından kaçmış olmalısınız.”
Başka bir yaşlı kadın endişeyle bana baktı.
“Hala bu tarz kaçakçılar kaldı demek. İmparatoriçe nin yasaklamasına rağmen hiç takmıyorlar.”
“Kıza yazık resmen. Kim bilir neler çekti.”
Bir kadın göz yaşlarına tutamadı onu gören diğer kadınlarda kendilerini tutamadı. Hayatımda bir ilk di bu. Gülümseyip onlara baktım. Hayatımda ilk kez birisi benim için ağlıyor, endişeleniyordu. Bu hayatta daha neler göreceğim acaba?
“H-hey hadi kendinize gelin. Kız cağız zaten çok yorulmuştur. Hadi biz gidelim. Yemek birazdan hazır olur. Sen biraz daha dinlen.”
Diğer kadınlarda odadan yavaşça çıktılar. Kapı kapanınca sağımdaki cama baktım. O kadar güzel ve masum bir manzara vardı ki... Çocuklar etrafta oynuyorlar, pazardan bir şeyler alıyor, etrafta ne duman, ne o kalabalık şehir, ne de o rahatsız edici bakışlar vardı üzerimde. Ama aklıma asıl konu geliyor. Bunun olduğuna gerçekten inanamıyorum. Ama eğer Akane de buradaysa, eğer o da reenkarne olduysa hiç tanımadığım yabancı bir yerde olmayı umursamam. İnsanlar tarafından aşağılanmayı umursamam.
Kim bilir, eğer bu köyde yaşamaya başlarsam bir çocuk evlat edinir. Ve ona gerçekten bu sefer iyi bakarım. Gerçi ilk önce buraya alışmam lazım, haha.
Bir derin bir nefes alıp verdim. Umarım bu yüzündeki gülümseme asla eksilmez. Ellerini birleştirip içtenlikle dua ettim; Teşekkürler tanrım. Gerçek, gerçekten sana minnettarım...