Dönüp duran bir kasırganın ortasında

Yatakta yatmaya devam ettim, normalde panik olmam gerekiyordu fakat umrumda değildi. Artık Moody’nin normale dönmesi dışında umrumda olan bir şey yoktu. Ama bir yandan düşündüm mesaj kimden gelmiş olabilirdi ? Telefonum titredi, ağır bir şekilde telefonu elime aldım, bilinmeyen bir numaradan mesaj gelmişti, umursamadım ve mesajı okudum; “Moody’nin seni seçeceğini mi sandın?” Yazıyordu. Nedemek istiyordu? Yataktan kalktım ve yavaşça odadan çıktım. Moody kapı girişinde oturmuş telefonuna bakıyordu, yüzü hala bembeyazdı. Yavaş bir şekilde yanına oturdum ama o telefonu hemen kapattı. Neşeli halinden eser kalmamıştı, üzüntüyle ona baktım görüşüm bulanıklaşıyordu. Moody başına yavaşça benim omzuma yasladı. “Bunun olmasını hiç istememiştim” diye fısıldadı. Görüşüm gitgide dahada bulanıklaşıyordu, Moody yavaşça konuşmaya devam etti. “ Bana neler yaşatmış olsada bunu yaşamasını istemedim, her şey tekrarlanıyor” dedi duraksadı, başını omzumdan kaldırdı ve devam etti, “artık çok sıkıldım bunu durdurmalıyım” dedi. Ama bu sefer diyerlerine kıyasla sesi daha yüksek ve hiddetliydi. Eli benim elimin üzerine kapandı, ve Moody ayağa kalktı ben yerde kaldım elimi çektiğini hissettim başımı kaldırdım, istesem de gülümsemeyi başaramadım, ama ayağa kalktım Moody elimi bırakmamıştı benim aksime o gülümsüyordu “bunu durdurmalıyız Ivy” dedi.