Uyanış: En İyi Versiyonunun İlk Adımı 1. Bölüm

Çoğu insan bu dünyada neden yaşadığını bilmeden günlerini tüketiyor. Etrafına bak; Hayatımda "Neden yaşıyorsun?" diye sorduğum kişiler oldu. Bana "Boşa yaşıyoruz. Ölümlü dünya" diyen, deyipte geçen ne çok insan var...
Hayır! Bu hayatı boşa yaşamıyoruz.
Zihnimiz otopilot moduna geçtiğinde gerçekten yaşamaz, sadece hayatta kalır.
Çektiğin acılar, kaybettiğin insanlar, değer verdiğin anlar... Bunların hepsi seni sen yapan parçalar. Kaç yaşına gelirsen gel, yaşadığın her deneyim seni yeniden şekillendirir. Nietzsche’nin kaderi her şeyiyle kucaklama fikri (Amor Fati) ve Viktor Frankl’ın en zor anlarda bile hayata anlam katma anlayışı (Trajik İyimserlik) tam da bu yüzden kıymetlidir. Öleceğimizi bilmek (Memento Mori), bize hayatın ertelenemeyecek kadar değerli olduğunu hatırlatır.
Peki en iyi versiyonunu nasıl inşa edeceksin?
Cevabı aslında biliyorsun: Değişmeyi seçerek, sana zarar veren insanları ve alışkanlıkları geride bırakarak. Zor mu? Evet, hayat zordur ama bir o kadar da güzeldir. Dağlar, ağaçlar, en güzel gün batımları... Her şey sadece senin nereden ve nasıl baktığına bakar.
Dışarıda güneş batıyor ve sen evine doğru yürüyorsun diyelim. Gelişi güzel nefesler alıp atıyorsun adımlarını. İşte tam bu anda en iyi versiyonunu başlatabilirsin. Burnundan derin bir nefes al, ağzından yavaşça ver. Etrafına bak; bulutlara, binalara, rüzgara... Bir boşluk hissediyorsan, bu kendini hayatın akışında fazla unuttuğun içindir. Şimdi hisset. Zihnini kemiren tüm sorunları bir kenara bırak; rüzgarın tenine dokunuşunu, gün batımının sıcaklığını hisset.
O derin nefesi aldığın an, otopilotu kapatıp kontrolü manuel olarak eline aldın. Zihnine şu mesajı gönderdin: "Buradayım ve hissetmek istiyorum."
Ben günün sonunda balkona çıkıp bir bardak su aldığımda, arkada puslu ve derin ritmiyle Balmorhea - Remembrance çalarken tam olarak bunu hissediyorum. O melodi bana şunu fısıldıyor: "Zor ama değer. Hayat canını acıtır ama bu his bile yaşadığının kanıtıdır."
En iyi versiyonuna ulaşmak için önce zihnindeki karamsarlığı sessize almalısın. Geçmişin veya geleceğin kaygısına kapıldığında beş duyuna odaklan. Ciğerlerinin en uç noktasına kadar oksijeni çek. Beynimiz, biz yeni ve sağlıklı alışkanlıklar edindikçe fiziksel olarak değişir; nöroplastisite sayesinde yeni sinirsel bağlar kurar. Yani zihnin, sen onu dönüştürdükçe gerçekten yeniden kablolanır.
Bu dönüşüm bir gecede gerçekleşmez. İnsan her şeyi anında elde etmek ister ama gerçek değişim adım adım gelen disiplinle mümkündür. Küçük adımlar, büyük dönüşümleri doğurur.
Evet şimdi daha iyisin değil mi?
Sen o derin nefesi aldığında... Gerçekten yaşadığını hissettin. İnanılmaz değil mi?
Beynin ve zihnin bu mesajı aldığı anda içinde nedenini bile bilmediğin kalbini sıkıştıran şey yok oldu. ilk nefesler ardından hissetmek, bu hayatında boş olmadığını, bir kere geldiğini anla. Koltuğuna yayıl. Kime ne senin hayatından? Kim ne derse desin sen, sana iyi gelen şeyi yapmaktan çekinme. Kendin ol özgür ol ruhunu özgür bırak... Benliğini...
Çok güzel ve iyi bir şey değil mi?
Unutma ben sana hem en iyi versiyonunu nasıl yaratırsın onu anlatacağım hem de kendini tanımanda yardımcı olacağım.
Hazır mısın?