Yanlış Anlaşılma

Tek kelime... Ama binlerce sözcüğe bedeldi.

✨️✨️✨️

Efken Alp, Sezin'i gördüğü an dili tutulmuştu. Söyleyebildiği tek şey onun adıydı.

"Sezin..."

İnanamıyordu.

Sezin onun gözünde bir terörist olabilir miydi?

İmkânsızdı.

Herkes terörist olabilirdi ama Sezin olamazdı. En azından Efken Alp böyle düşünüyordu.

Sezin'in de durumu farklı değildi. Yani diğer adıyla Asmin'in...

Öldü denilen kocası yaşıyordu.

Buna inanmak mümkün değildi. Konuşamıyordu bile. Rüya gördüğünü sandı ve gözlerini birkaç kez kırptı.

"Efken Alp... Yaşıyorsun."

Sesi şaşkınlıkla titremişti.

Hem de hiç olmadığı kadar şaşkındı ama ne diyeceğini bilmiyordu.

Kocası yaşıyordu.

Efken Alp ise hiçbir şey söylemedi.

Sadece baktı.

---

SEZİN'İN ANLATIMI

Efken Alp...

Kocam yaşıyordu.

Bana onun öldüğünü söylemişlerdi ama yaşıyordu.

Tam bir aydır bu rutubetli yerde görev için yaşıyordum. Her gün olanları boynumdaki küçük telsizle albaya bildiriyordum.

Albay bana buraya bir askerin esir düştüğünü söylemişti.

Ama o askerin Efken Alp olacağını asla bilmiyordum.

Benimle konuşmuyordu.

Gerçi onun gözünde şu an bir teröristtim.

"Efken Alp... Bir şey söyle. Nasıl yaşıyorsun? Ben öldün diye biliyordum. Bir şey söyle."

Sesim yalvarır gibi çıkmıştı.

Nasıl hayatta olabilirdi?

Albaylar kapıma kadar gelip "Efken Bey şehit oldu" demişlerdi.

Ben her hafta mezarına gitmiştim.

Ama Efken Alp yaşıyorsa...

O mezarda kim yatıyordu?

Aklımdaki sorular, Efken Alp'in sesiyle yarıda kaldı.

"Sezin... Rolünü o kadar iyi oynadın ki ben de seni gerçekten vatanını seven bir asker sanmıştım."

Ağzından çıkan tek cümle buydu.

Ama ben terörist değildim.

Tam ona bunu söyleyecektim ki dışarıdan silah sesleri geldi.

Albay bugün buraya baskın yapacaklarını ve ikimizi de kurtaracaklarını söylemişti.

Tam o sırada kapı sertçe açıldı.

Awir içeri girdi.

Elinde bir bıçak vardı.

Ne yapacaktı o bıçakla?

"Awir, ne yapıyorsun?"

Yanıma geldi.

"Asmin... Bu askeri öldüreceğiz ve arka kapıdan kaçacağız."

Ne saçmalıyordu bu adam?

Efken Alp'i öldürmesine asla izin vermezdim.

"Awir, sen bana ver. Onu ben hallederim ve gelirim."

Awir kararsız kaldı.

Ama dışarıdaki silah sesleri arttıkça sonunda bıçağı bana verdi.

Korkak bir pislikten başka bir şey değildi.

Bıçağı aldım.

Awir bana baktı ve kapıyı kapatıp çıktı.

Efken Alp ise sadece izliyordu.

"Ne yapacaksın? Kocanı mı öldüreceksin? Gerçi vatanını satan kimi satmaz ki..."

Sinirleniyordum.

"Kes sesini. Ben vatanımı satmadım."

Yanına geçtim ve arkasındaki ipleri bıçakla kestim.

Önce ellerini, sonra ayaklarını çözdüm.

"Ne diye çözdün şimdi beni?"

Bıçağı yere attım.

Dışarıdaki silah sesleri azalmıştı.

Demek ki teröristlerin çoğu etkisiz hale getirilmişti.

"Kes sesini Efken Alp. Hadi gidiyoruz."

Bana nefretle bakıyordu.

Ve bu canımı yakıyordu.

Ama yapacak bir şey yoktu.

Arkamı döndüm ve kapıya baktım.

Keşke dönmeseydim...

Efken Alp, yere attığım bıçağı almıştı.

Arkamdan geldiğini fark edemedim.

Bir anda sırtımda keskin bir acı hissettim.

Efken Alp beni bıçaklamıştı.

Kulağıma eğildi.

"Teröristlikte hiçbir şey bilmiyorsun. Zayıfsın. Seni sağ bırakacağımı mı sandın?"

Ne yaptığının farkında değildi.

"Ne... Ne yaptın sen?"

dememe kalmadan bıçağı çıkardı.

Ve tekrar...

"Efken Alp... Çok yanlış yaptın."

Dizlerimin bağı çözüldü.

Kollarına düştüm.

Yıllar önce öldüğünü sandığım kocam tarafından yaralanmıştım.
Bölüm sonuuuuu
efken alp???
sezin??