2: Eve Varış

Tek parça hâlinde ormandan çıkmayı başardığım içün kendimi kutluyordum, sapasağlam eve de varırsam şükür namazı falan kılmalıydım herhalde. Otobüs kullanarak gelmiştim fakat şimdi otobüse binmekten bile korkuyordum.

Korkum azalmıştı, biraz yürüyüp durağa vardığımda bir hafiflik fark ettim; koşarken örtünün olduğu torbayı düşürdüğümü anladım, neyse ki çantam içinde kişisel eşyalarımın olduğu çantam hâlâ benimleydi.

Durakta kısa süre bekledikten sonra otobüs geldi.

Otobüse bindiğimde bile gerginliğim hâlâ peşimi bırakmamıştı, örtülerin aksine.

Evime vardığımda anahtarımla kapıyı açtım. Bu olayı polislere bildirmem gerektiğinin farkındaydım ama evden çıkmak ürperticiydi. Çıkmaya hazırlandım, biraz dsha cesur olabilmek için yanıma ufak bir çakı aldım. Pek te işe yaramayacağını biliyordum ama kendimi daha iyi hissetmemi sağlıyordu ve evden çıktım.

Kısa sayabileceğim bir sürede karakola vardım, ifade verdim, gerekli birkaç imza attım. Bütün bu işleri halledip evime dönmek iki saatten biraz daha fazla vaktimi almıştı. Şükür ki hâlâ tek parçaydım ve kalbim sorunsuz atıyordu.

Hava ufak ufak kararıyorken ben bugün yaşadıklarımın sıradışılığını düşünmeye başladım; ve düşünürken şunu fark ettim: ben otobüsle evime dönerken sık sık yanımızdan geçen, çevremizde dolaşan bir araba vardı ve ben bunu anın gerginliğiyle şimdi fark edebiliyordum. Daha kötüsü; karakola giderken de böyle bir araba birkaç kez gözüme görünmüştü. Sadece bu kadarla da sınırlı değildi, tam emin olamadığım ama benzer görünen bir arabayı yaşadığım apartmanın birkaç sokak altında da görmüştüm. Pencereye yaklaşarak sokağa baktım. Bir anormallik neyseki görünmüyordu.

Bütün bunlar benim uydurmam olabilirdi. Ama bu ihtimalden emin olmak istiyordum. Yine ufak çakıyı yanıma alarak gerekli diğer eşyaları da alıp aşağı indim. Arabayı en son gördüğüm sokağa giderken ummadığım bir şey oldu; henüz birkaç sokak değil, bir sokak kadar gitmişken hatırladığım arabayı gördüm.

Cebimden telefonumu çıkartıp arabanın fotoğrafını plakası da görünecek şekilde çektim ve Derya'ya attım. Tabii ki "Başıma bir şey gelirse bu plakayı araştırsınlar. Merak etme, sadece önlem. " Notuyla. Ben daha eve varmadan Derya'dan meraklı bir mesaj gelmişti.
Derya: Gece iyi misin bir şey mi oldu?
Ona hızlıca cevap verdim:
Siz: Bir şey olmadı, sadece ufak bir uyarı.
Mesajın sonuna kalp de ekledim ve evime girdim.

Bütün gün yaşadıklarım beni oldukça yorgun hissettiriyordu. Kapımı kapatıp salondaki koltuğa uzandım. Çok geçmeden gözlerim kapandı.

Merhabaaa kitap sarıyor mu? Yazım/noktalama hatalarına çok takılma lütfen. Mükemmel bir kitap iddiam yok, umarım okurken eğlenirsin.🤍