1.

“Patron, ben çıkıyorum. Mesaim bitti.”Kafasıyla onay verdiğini gördüğüm patronumun ardından önlüğümü hızla çıkarıp hazırlanmaya başladım.Her zamanki gibi hava kararmıştı. Issız sokaklar ürkütücü bir hâl almıştı. Bu düşünceleri kafamdan def edip hızla evin yolunu tutmaya karar verdim. Bütün gün okul aslında oldukça hızlı geçmişti ama kafe beni fazlasıyla yormuştu.Tam bu sırada, düşüncelerimi bölen bir ses duydum. Oldukça karanlık olan dar bir sokaktan geliyordu. Merakıma yenik düşüp oraya doğru birkaç adım attım. Kendime engel olamıyordum; ayaklarım sanki beni dinlemiyor, sesin geldiği yere doğru sürüklüyordu.Orada… karanlığın içinde bir şey vardı.Hayır, bir şey değil… birileri vardı.Sessiz olmalıydım ama bastığım dal parçası planımı suya düşürdü. Çıt sesiyle birlikte karanlığın içindeki silüet bana döndü.Tanrım… onun gözleri—Gözüme giren güneşle birlikte istemeden gözlerimi araladım.

“Of… başım çok ağrıyor. Hiçbir şey hatırlamıyorum,” diye mırıldandım.Gözüm duvardaki saate takıldı. Saat on olmuştu ve bugün sabah dersimiz vardı. ,Panikle Elena’nın odasına doğru yöneldim.“Lanet olsun Elena! Geç kalıyoruz, ilk dersi kaçırdık bile!”Kapıyı açtım ama Elena yatakta yoktu.“Kahretsin… beni uyandırmadan mı gitmiş?”Aşk olsun Sesilia, ben öyle bir şey yapar mıyım?”Arkadan gelen sesle yerimden sıçradım.“Aa! Kızım ne diye sessiz sessiz geliyorsun, aklım çıktı!”Cevap vermesine fırsat tanımadan konuştum:“Her neyse, yeterince geç kaldık. Hadi hazırlan, hemen çıkalım.”Elena dudağını büzüp yavru köpek bakışı attı.“Ama Sesilia, daha kahvaltı yapmadık…”Ona kanmayacak kadar tecrübeliydim. “Elena, bu numaraları artık yemiyorum. On dakikaya hazır ol, yoksa sensiz giderim.”
“Of… senin bu okul aşkın beni bitiriyor,” diye söylenerek hazırlanmaya başladı. Ben de hızla odama geçtim.

Bir saat sonra okuldaydık.“Bak, boşuna stres yaptın. Yetiştik,” diyen Elena’ya ters bir bakış attım.“Evet Elena… üçüncü derse.”“Hadi ama, bu kadar kendine yüklenme.Herkesin başına gelebilir.”Sadece başımı iki yana sallayıp sınıfa doğru yürümeye devam ettim. Elena haklıydı ama ben böyle büyümüştüm.Yedi yaşıma kadar anne babamın prensesi, abimin göz bebeğiydim. Şımarık büyütülmüştüm.Sonra o kaza…Annemle babamı benden almış, bana sadece abimi bırakmıştı. Uzun süre toparlanamamış, psikolojik destek almıştım. Kendime tek bir söz vermiştim: Abime yük olmayacaktım.Elena kolumu dürttüğünde kendime geldim. Sınıfın kapısına gelmiştik. Hoca gelmeden hemen yerlerimize oturduk.
Kısa süre sonra kapı açıldı. Hepimiz aynı anda başımızı çevirdik.
İçeri giren adamla herkes birbirine baktı. Çünkü onu kimse tanımıyordu. Adam sırtı bize dönük şekilde tahtaya bir şeyler yazdı."Ryan Sandler"