ÖMÜR YANIYOR

ÖMÜR YANIYOR
Toprak Ana’yı elbisesiz bıraktılar,
Gökyüzünü ışıksız, suyu mavisiz.
Bilmezler ki ağacın yanarken ağlamasını,

Nereden bilsinler evinde yanan kaplumbağanın feryadını,
Nereden bilsin insan olmayı!

“Canımız sağ ya” diyenin
Emek terinin kokusunu duymaz onlar.
Çocukluğu yandı elleri nasırlı amcamın,
Gelinliği kül oldu, yüzü çizgili teyzemin.
Hatıralar oldu simsiyah!

Nasıl dayansın köy insanı?
Ekinler, meyve ağaçları bitti,
Hayvanların acısına yürekleri gitti.
Kuşların kanatlarına ulaşmış alevler,
Etrafını saran ateşi tanımadı zeytinler.

Toprak ne kadar sıcak olmuş!
Yeryüzünde cehennemi bilmez ki börtü böcek.

Ceylan gözleri korkuyla ağlayıp giderken,
Yavrusunu bırakıp gidemedi dişi kuşlar.

Ah, yüreğimde büyüyen alev topu!
Nasıl kıydınız Allahsızlar! Yok sizde korku.
Zira Yaradan’ımın kendisi şahit:
Yürekleri vicdan giymemiş ki elbiselerin.

Ebu Leheb gibi kurusun elleriniz!
Şeytan bile korktu ahir zamanın insan olmayan insanından!